Kerygma

#zvdz.
Vandaag binnen exact twee weken wordt mijn lief nog eens voor de leeuwen gegooid van pers-, facebook-, blog- en twitterkritiek. Mensen zullen dan voor hun lichtbak zitten met hun iPhone-gedoe in de aanslag, en online hun mening laten geworden over dik een jaar werk. Ze zullen het hebben over wat ze grappig vinden, maar vooral wat niet, en ze zullen snoeihard en persoonlijk zijn. Want zo gaat dat. Ge zoudt denken — nu het al de derde keer is — dat het minder spannend wordt, maar dat is niet zo. Ik vind het vreselijk enerverend en ik lees het allemaal, achteraf.

Binnen exact twee weken en een dag, rond de middag, zal ik een sms krijgen met de kijkcijfers. Want tv-makers die zeggen dat ze niet geven om de kijkcijfers: volgens mij lullen die een eind weg. Ik zal blij zijn, want ze zullen goed zijn. Ik kan het voelen.

Dan is het al dinsdag, en op donderdag is er weer een opname. Dus dan zal hij een paar dagen na elkaar erg laat thuis zijn, moe zijn, even iets eten, en dan verder werken. Ondertussen zullen er recensies verschijnen, in kranten en tijdschriften. Soms zal dat leuk zijn, en een boost en vreugdedansje geven. En soms zal dat minder leuk zijn, en dan zal er sprake zijn van enig happen naar adem, eens goed roepen en daarna verderwerken.

Zo zal dat acht weken gaan. En in een week negen zal er rust zijn. Dan zal mijn lief weer thuis zijn, en zullen wij gezellige dingen doen met ons kind.

Nog twee weken.

U kunt die twee weken gebruiken om uzelf fan te maken op facebook (het programma, het lief) of follower op twitter (het programma, het lief). En er is een hashtag. Of zoals het lief dat zegt: een twitterdink. Vinger aan de pols, die vent van mij.

* “Mjah. dat zal niet gaan. ik zit dan nog in opnames/in brussel/ in de studio/…” is steeds frequenter het antwoord als ik vraag naar de optie om op mira te letten/iets te doen met vrienden/ huishoudelijke dink over te nemen.
* de juffrouw van productie schrijft steeds meer afspraken in in zijn google-agenda.
* De avonden worden steeds korter. Hij achter zijn laptop scenario’s schrijven, ik achter de mijne lessen voorbereiden.
* Het hele huis ligt vol met stukjes papier met daarop mopjes en krabbels.
* Tijdschriften en kranten verworden tot knipsels voor ik ze kan lezen.
* Er wordt vaak gevloekt. Binnensmonds.
* Hij ziet er moe uit, en wrijft steeds vaker onbewust over zijn nek en schouders.
* Ik krijg persfoto’s te zien. Ik moet daarmee lachen.
* Ik krijg steeds meer smsen met “goeike, het vlot”, maar ook “kak. lastig vandaag” terwijl ik aan het werken ben.
* bij het avondeten wisselen we showbizznieuws uit.

Ik kan het voelen, het worden helse maar toch ook coole weken. Seizoen drie komt, peoples. Voor echtig, het laatste, vanaf 3 oktober op uw favoriete meerwaardezender.

Nefast voor het drama-gehalte, dit: Greet Dekeyser in het nieuws staat op Time Square om verslag uit te brengen van de vreselijke orkaan Irene. Achter haar staan tientallen vrolijke mensen te zwaaien en bekken te trekken naar de camera.

Hebben ze die gevraagd om daar te staan? Om het beeld te vullen ofzo? Of omgekeerd: kregen ze die mensen niet weg en stond Greet twee minuten voor de live connectie nog met haar ogen te rollen en “kscht kscht” te sissen?

Ik vraag mij dat af, ja.

Als ge in de schooltuin geritsel in de struiken hoort, en ge zijt een beetje teleurgesteld dat het de eend is (geen fanpagina, voorlopig) en geen monster of vampier.

Dan weet ge dat ge te veel naar True Blood kijkt tegenwoordig.

Ah. Er was een tijd dat mijn vrienden enthousiast te maken waren over Eurosong. Nu heeft iedereen het druk, en schiet ik nog alleen over. Hoe droevig is dat niet zeg. Al een geluk dat mijn lief zich gaarne laat verplichten tot een portie craptelevisie en dat we in het vooruitzicht hebben: een avond met windmachines, kitsch en André Vermeulen. Vanaf negen uur zijn we hier, voor de traditionele live commentaar. Maar nu eerst de planten watergeven en de chipskes gereedzetten.

Ah. Soap-acteurs, de presentatoren, ongetwijfeld. Ge ziet dat aan hoe ze in de camera kijken. Het meisje in het geel hoort duidelijk zingende stemmetjes in haar hoofd — ALREADY — want ze wipt de hele tijd van haar ene been op het andere. We kunnen nu al stemmen en zoals _werkelijk alles_ heeft ook het songfestival een hashtag. #levedeoverbodigehekjes!

Bosnië & Herzegovina dacht: die jongen met die gitaar heeft dat goed gedaan, vorig jaar voor belgië, we sturen zijn grootvader dit jaar. Dino Merlin heet de mens, en hij heeft een zwarte medemens meegebracht van wie wij ons een volle minuut hebben afgevraagd wat hij daar liep te doen. Blijkt het de trompetman te zijn en helemaal geen neger. Vuurwerk! Drie minuten bezig en het is al vuurwerk!

Oostenrijk heeft een liejde uit een Walt Disney-tekenfilm gestuurd. Ik voorspel mist en een windmachine! Volgens het lief vinden homo’s dat wel tof, die ballads. André zegt dat er een vergelijking is met Withney Houston, maar we denken dat de juffra nog veel drugs gaat moeten pakken voor ze withney is. Lief verwart de diamanten in de visuals met kwallen. Waarschijnlijk teveel naar het korte rokske van de madam aan het kijken.

In Nederland zijn er veel zonnebanken. En saaie liedjes. Nederland gaat niet door.

Wij vinden de tussenfilmkes super en vragen ons af of het iets is van die mensen van Villa Vanthilt.

Ons eigen liedje! En ze vonden geen knappe mensen die ook kunnen zingen! Volgend jaar maakt Sergio weer kans om mee te doen. Lief gelooft erin, ik vind het saai eigenlijk. En slechte beatboxer, dat ook. But hey, hier thuis is het lief baas in het eurosong-judgement. Ervaring.

Voila. Een spot achter doorzichtige kleedskes. En hopla, een tweeling. Alles is vergeven. Dat is de commentaar van het lief op de Twins van Slovakije. Ze wapperen met hun kleed om af te leiden van het feit dat ze geen Engels kennen en niet zo heel goed kunnen zingen. Het werkt voor mijn lief, geloof ik. Wat we wel geleerd hebben: in Sloavakije hebben ze nog niet zo lang drums. De drummer zit bij les 1, momenteel. Op het einde hoor ik hier: there’s only so much a transparant kleedske can let forget. Lief loopt over naar het kamp van de niet-fans. Het is hier al druk, ondertussen.

Ukraine heeft leraar kleuteronderwijs gevolgd. Enter de zandtafel. De mevrouw krijgt de prijs van lelijkste kleed tot nu toe. Een prestatie, want Belgie is al geweest.
Lief: allemaal goed en wel, maar wie mag er weer het podium stofzuigen achteraf? Aha.
Het liedje zijn we al vergeten voor het gedaan is, maar ze vinden toch altijd de laatste schone vrouw van de Oekraine om mee te brengen.

Rockerderockerderock. Moldavie stuurt kabouter rock. Acts die een unicycle meebrengen mogen van mij winnen. Balkan-muziek. Love it.

Zweden gaat zeker door, want het zit nu al in mijn hoofd. Henk is zwaar teleurgesteld in de act met de glazen kooi. Ik was afgeleid door de dansende meneren.

Cyprus. Wij vinden dat alle landen weer in hun eigen taal moeten zingen. Dat is veel cooler. Zelfs als ge een kruising tussen sister of mercy en taikwondo stuurt. Jammer ook dat de skibotten vastzitten aan het podium, niet? Dat beperkt u toch wel een beetje tot molenwieken.

Wij zijn officieel voor bulgarije, omdat één van hun mensen elke week zorgt dat wij niet vergaan in onze eigen rommel. *zwaait naar daniella*. Enige bedenkingen: windmachines hebben weinig nut bij kort haar. En sinds die van Roxette verhuisd is, zijn haar nummers niet verbeterd.

Macedonie is gewoon raar. Een vreemde combinatie tussen volksdans en vettig knipogen in de camera. En hopla een accordeon. En een megafoon. Al een geluk dat het maar drie minuten mag duren, of we zaten hier met een olifant op het podium. Zeker weten.
OK no elephant. But is there time for fifty prostitutes?

Israel. Why change a winning team: send over Dana!
Henk maakt een ghaza-strookjesgrap over haar kleed. Time to up the medication.

Het hand van de mevrouw van van Slovenië leidt een eigen leven zeg. Ik hoop dat het lichte overgewicht van de danseressen een fashion-statement is, maar gezien de spandex betwijfel ik het. Round and round and round gaat over hun poep denken we. Leve de windmachine, though. Maar we denken: Thank you, Slovenia, see you next year.

Roemenie ontlokt de man van mijn leven een vuil handgebaar. Tsjjj. Twintig seconden later zit hij mee te zwaaien in de zetel. Gay much?

Estland doet toneeltje, en wij hebben dat graag. Er zijn niet genoeg toneeltjes dit jaar. Het refrein is leutig, maar de strofes zijn beresaai zeg. Al een geluk dat die jongens een beetje turnen.

Wit-rusland heeft zijn achtergrondkoor achter een rij lampadaires gezet. En Ruslana blijft toch een beetje voortleven, elk jaar opnieuw. HA! HA! HA!

Letland doet ook iets met angels. En zoals piglet dat zegt: Don’t know about you, but I’ve had quite enough of them. Overrated white winged pests.
Ik kan hier niks over zeggen, behalve dat de rapper echt niet kan rappen. Het is dan ook Letland, natuurlijk. Niet echt da hood of europe, baby. Dizzles.

Denemarken heeft george michael gestuurd! Voor de rest is ook dit niet echt memorabel zeg. Tot hij zich omdraait, de zanger en het blijkt dat zijn hemd kapot is: een kanjer van een gat in de rug zeg. Den duts.

Ierland is de –oef– laatste. En die hebben supercoole visuals zeg. Het is een leutig liedje voor de rest, maar het steekt rap tegen. Maar fuk zeg, wat een visuals.

De duizend doden die ge sterft als ge kritiek krijgt op iets wat ge hebt gemaakt. Ik vraag mij af of mensen daar bij stil staan. De mensen op webfora die het hebben over het dik gat van een BV, dat kunt ge nog weglachen. Maar zoiets waar ge heel uw hart en ziel in gelegd hebt, keihard aan gewerkt hebt en uw nek voor uitgestoken hebt, en dat dan zonder pardon wordt neergesabeld, ik vraag mij af of iemand daar ooit bij stilstaat wat dat doet.
Van dichtbij meegemaakt, met een totaal ongehoord boertige recensie van een voorstelling waar de man in mijn leven anderhalf jaar keihard aan gewerkt heeft. De hartverscheurende pijn die ge dan ziet in iemand die ge graag ziet zijn ogen: dat zijn de duizend doden.

Ik ken, door het lief en door toeval, redelijk wat mensen die met hun kop op tv komen of artistieke dingen doen, en soms is dat om fantastisch fier op te zijn en euforisch. Toen iedereen de vrienden Neveneffecten recent de hemel inprees met hun geniale Basta, bijvoorbeeld, dat is een leutig gevoel. En toch moest ik onwillekeurig denken aan die andere episode. Willy’s en Marjetten, u weet wel van de moord en brand en schande-van-ons-belastingsgeld-die-zever. Als ge die dingen hoort en leest, en ge weet tegelijk dat die gasten al maanden hun hele persoonlijke leven op hold hebben gezet om dat programma te maken: dat zijn duizend doden. Omdat dat zo diep kwetst, die kritiek.
Het is ook relatief natuurlijk: het eerste seizoen van zvdz werd neergesabeld, en werd daarna een hype op het internet. Willy’s en Marjetten: idem. Buiten De Zone, dat werd destijds omschreven als “cursus scenario schrijven voor beginners”. De Mol: veredelde scoutsspellekes. Soms bewijst de tijd ongelijk. Vroeger was het alleen de gazetten, nu heeft iedereen zijn eigen gazet op het internet, met facebook en twitter en de commentaren op blogs en krantensites.

Ik heb het deze week weer heel sterk, dat van die duizend doden. Bart De Pauw bijvoorbeeld. Ik ken die mens niet persoonlijk, maar ik heb die al heel mijn leven graag. Ik ben zeker dat we goeie maten zouden zijn, als het zou passen. Dus vind ik het verschrikkelijk, wat er nu gebeurt.
En ik weet dat aan de kazakkendraaiers hard gewerkt wordt, en dat er veel tijd in gekropen is. Het lief doet een stukje, in één van de volgende afleveringen, en heeft wat mee try-outs gedaan. Als ge dat weet, van dat harde werk, en ge leest dan de kranten en de vreselijk inhakkende kritieken op het internet, dan wordt ge daar enorm triestig van. Voor De Pauw, voor een programma dat wordt neergesabeld zonder dat het kan groeien, en vooral voor David Galle: simpelweg voor de leeuwen van de publieke opinie gegooid op zondagavond op de grootste zender van het land, en dan moeten lezen dat ge “niet zo heel scherp waart”. En veel lelijker dingen. Ik word daar gewoon misselijk van, en ongelooflijk verdrietig.

Ik ga kijken ja, morgen. Want ik denk dat een impro-programma misschien wat tijd nodig heeft om te roderen, en ik heb met de eerste aflevering alleszins al een paar keer goed gelachen. En misschien kijkt ge niet, gij, en dat is uw goed recht. Maar als ge kijkt, en ge voelt de neiging om weer te beginnen schelden op twitter of facebook, denk dan misschien eens aan de mensen die zo’n programma maken. En hoe gij u zoudt voelen als ge zo’n dingen over uzelf zoudt lezen.

- als ge op een BV-feest rondhangt met echt bekende mensen moet ge meer op de foto dan anders.
- fotografen die opeens voor uw neus staan terwijl ge probeert enigszins elegant een stuk iberico-varken naar binnen te werken: het went niet.
- de schaamtafel is de leukste tafel van het huis.
- er zijn verschillende manieren om aan de schaamtafel te zitten, bijvoorbeeld (a) een televisie-item maken waar een concurrerende zender niet zo blij mee is zodat ge niet in beeld moogt komen of (b) een plaats toegewezen krijgen in de tribune, maar assertieve maten hebben aan een schaamtafel vol champagne.
- over schamen gesproken: als ik een zekere tv-kok zou zijn, ik zou het doen momenteel, dat schamen. Laxeermiddelen en koeienkaka, gawd. Was dat filmke even tenenkrullend vanuit uw comfortabele zetel, eigenlijk?
- Mijn vriendin Klijn is multigetalendeerd, zo blijkt. Assisenzaken pleiten, zingen en kleedskes naaien! Doe het haar maar eens na.
- Jan van Woestijnvis is een coole gast. *zwaait*
- niemand heeft het gemerkt, van de schoenen, Lilith. Volgend jaar: exact dezelfde outfit als dit jaar!

Vrijdag is het gelijk vorig jaar: wij naar het verre Limburg voor het jaarlijkse gedoe van de lichtbak. Het lief is genomineerd, net als vorig jaar, en hij had gezegd: “als we genomineerd zijn gaan we nog eens”. En dus gaan we nog eens.

Vorig jaar was ik daar nogal gestresseerd over, eigenlijk, om verschillende redenen. Om te beginnen: de meeste mensen die daar rondlopen besteden een veelvoud van de tijd die ik eraan besteed aan hun uiterlijk. Look. Dinges. Ik word daar wat onzeker van. Ik ga niet zeggen dat ik een slonzige huissloof ben, maar er zijn een paar werkpuntjes, ge kent dat wel. Ik eet meer dan goed voor mij is, en weeg dus chronisch een kilo of vijf (of tien, het hangt ervan af op welke dag ge me treft welk getal ik noem) te veel. Als ik naar de kapper ga, dan geef ik als instructie: zorg dat ik er geen gedoe aan heb. Ik draag ongeveer vijf dagen per jaar iets van schmink op mijn gezicht, en ik heb meestal vlekken op mijn kleren omdat mijn dochter morst met haar eten. Om maar te zeggen: ik zie er net iets minder uit om door een ringske te halen dan de doorsnee vrouw daar aanwezig. Mijn glamourgehalte beperkt zich tot het immer en altijd dragen van hoge hakken, maar dat is natuurlijk niet voldoende als er vijfhonderd miljard kodaks op u gericht worden. Al die onzekerheid zorgde ervoor dat ik vorig jaar dagen bezig was met de perfecte schoenen, de perfecte jurk, het perfecte haar. Vermoeiend was dat.

Vorig jaar was de dochter ook pas zes maand, en niet alleen had dat redelijk wat invloed op hoe ik eruit zag toen (ik sliep nauwelijks, weetwel), ik was ook vreselijk onrustig dat ik haar moest achterlaten. Ze ging die dag van even voor de middag naar mijn ouders, en we zouden haar pas de volgende middag afhalen. 24 uur zonder het kind: stress maat!

Dit jaar echter is alles anders: ik ben heb op een half uur een kleedske gekocht (met als enige vraag aan haar: ziet mijn poep er niet dik uit?), ik doe dezelfde perfecte schoenen als vorig jaar aan, en ik heb nieuwe nylonkousen gehaald in de veritas. Dinsdag ga ik naar de kapper, want dat was toch wel eens vandoen, en vrijdag voor we vertrekken ga ik bij kelly langs, die wat verdoezelende en highlightende brol op mijn gezicht gaat smeren. Want we gaan daar eerlijk in zijn: als ik zelf met make-up aan de slag ga, dan zie ik er meestal uit als een kruising tussen morsige koala-beer en meiske van achter de ruit aan de zuid. En dat is het.

En de dochter? Aangezien die tegenwoordig als ge durft “dikke lul” roepen naar iemand die u in de auto de pas afsnijdt, diezelfde krachttermen feilloos herhaalt, vermoed ik dat ze zich wel zal redden, zo bij haar grootouders. Ze zal er alleszins minder vuile woorden leren dan thuis.

Kijk, dat vind ik nu raar zie. De dochter is wat koortsig en in afwachting van de suppo kicking in, mag ze naar een dvd kijken. Het is maar dat het anders nog een half uur van op de arm van de arm op de schoot van de schoot ik wil dat niet of neen toch ik wil dat wel en geef mij een appel neen geen appel een peer neen geen fruit of misschien een koek neen toch niet is. U kent het ongetwijfeld als u ooit al een ziek peuterke in huis hebt gehad.
Maar de DVD dus. De dikke clown. En als we die DVD opstarten dan kunt ge dus kiezen tussen Frans, Vlaams of Nederlands. Ik vind dat raar. Noninoni en Magico!, dat is volgens mij hetzelfde in de alle talen. En Mizinboizie, hoe zegt ge dat eigenlijk in het Nederlands? Maar vooral: onderscheid tussen Vlaams en Nederlands? Què?

Alleszins: wij hebben voor Nederlands gekozen, deze keer. En volgende keer: Frans! Avontuurlijke zaterdagen ten huize kerygma.

Gisteren werd hier een filmke gehuurd op de belgacom-bak. Een aanrader, niet in het minst omwille van Ricky Gervais, die een zeer fijne meneer blijft. Eender welke rol hij speelt, hij blijft meesterlijk een soort ongemakkelijk gevoel oproepen bij ondergetekende: een mix tussen plaatsvervangende schaamte en overweldigende empathie. Ik wil altijd een dekentje over Ricky Gervais leggen en hem ergens te slapen leggen, want hij is zo triest. Maar dan wel met een plakker over zijn mond zodat hij stopt met genante dingen zeggen.