Kerygma

Mira stapt! from ilse baetsle on Vimeo.

Het is van vriend D. dat ik de term heb, want zijn Helena van 2 jaar is er eentje. En wij hebben dus ook een deur-nazi in huis, tegenwoordig. Deuren moeten toe, namelijk. Alle deuren, ook die van kasten. En het hekje, dat moet ook toe. Ze is daar zeer volhardend in, ja, en wij leggen ons daar bij neer. Deuren toehouden, dat is ook logisch: het is gemakkelijk, goed voor het energieverbruik en proper. En het kind is content, dat vooral.

Daarnet waren we op Kind en Gezin, en Mira zat bij de verpleegster onrustig te wezen op haar vaders schoot. Wijzen naar de deur — die op een kier stond — en toe, toe roepen. Nadat de deur dicht was, was het nog niet over. Bleek dat er zowaar nog drie dossierkasten waren die een beetje openstonden. Teh horror.

De verpleegster was al enigszins verbijsterd door zoveel vastberadenheid, maar toen Mira ook nog haar truukje met het vinger omhoogsteken als ge vraagt hoeveel jaar ze al is, deed, klonk er een vertwijfeld “mjah. ze is wel nogal alert é, voor haar leeftijd”. Waarop verpleegster iets op haar computer intikte. Ik hoop maar dat het “slim kindje” was en niet “mogelijk dictator-materiaal”.

Deze middag was lien hier, en die wees ons erop dat Mira technisch gezien eigenlijk alleen stapt. Ze zet namelijk af en toe een paar stapjes zonder handje, sinds een paar dagen. En ze staat minutenlang alleen haar funky ass te shaken als er muziek speelt, dat ook, maar dat doet niks terzake.

Enfin, het is superschattig, vind ik, maar het is niet de Grote Doorbraak die ik van stappen had verwacht. Misschien dat ik een beeld had van dat ze mijn hand zou loslaten en dan naar de andere kant van de kamer zou lopen, helemaal alleen. Onder begeleiding van een strijkorkest.

Maar technisch gezien loopt ze dus. Ze moet wel nog wat oefenen voor ik een trots filmke online ga zetten.

Lieve Mira

Vandaag was het feest. Er was veel volk, dat is waar, en misschien was het wat overdreven. Maar dat is één van die dingen waar je je bij neer zal moeten leggen: als je vader en moeder feesten geven, dan is dat met veel mensen. Wij hebben dat graag, en uit je algehele stemming deze middag durf ik af te leiden dat jij er ook niet tegen bent.
Je was — zoals gewoonlijk — het meest onstuimige kindje van de bende, en je had zoveel lol. Cadeautjes uitpakken, onder stoelen kruipen, lachen naar iedereen en spelen met de andere kindjes. En iedere keer als iemand vroeg: “hoeveel jaar ben jij vandaag, Mira?”, enthousiast één vinger in de lucht zwaaien. Ik kreeg kramp in mijn hart omdat het zo aandoenlijk was.

Ik had bijna geschreven dat ik — oh my, het cliché — niet kan geloven dat je vandaag één jaar bent geworden, en dat de tijd zo snel voorbij is gegaan. Maar dat klopt niet helemaal. De tijd is snel gegaan ja, en wat ben je opeens al groot, en toch: wat ik echt haast niet kan geloven is dat je nog maar een jaar in ons leven bent. Het lijkt alsof het nooit anders is geweest, namelijk. En hoe hard ik ook probeer, ik kan me nauwelijks nog voorstellen hoe het leven was voor jij er was.

Je bent zo groot, vind ik. Flink en vrolijk, en ik ben permanent superfier op jou.
Omdat ik weet dat het soms allemaal niet zo gemakkelijk is voor zo’n meisje als jij, maar dat je toch gewoon 16 uur met ons naar het Zuiden van Frankrijk rijdt, en niet eens de hele tijd de boel bij elkaar schreeuwt (6 van de 16 uur wel, maar we gaan niet muggeziften, kind). Omdat ik weet dat je het haat om ergens anders te slapen dan in je eigen bed, maar dat je uiteindelijk toch sliep in een kamer daar in Frankrijk en zoals thuis doorsliep tot half zeven (2 van de 7 nachten niet, toen mocht ik rondjes met je lopen op de oprit, maar opnieuw: we doen dus niet moeilijk). Omdat ik besef dat het niet evident is, zo’n babysit — een andere dan de grootouders, stel je voor — maar dat je het dus toch maar pikt, dagen na elkaar (met het nodige drama, maar ik zei het al: details).
En behalve die kleine dingetjes — we noemen het schoonheidsfoutjes– ben je permanent om op te eten. Je wijst de wereld aan met je kleine handje, zegt heel duidelijk mama en papa met een Italiaans accent, draait iedereen om je vingertje en staat en stapt steeds beter.

Het is leuk om je ouders te zijn, en het is gemakkelijk om te glimmen van trots. Want iedereen roept hoe mooi je bent, en hoe lief, en hoe vrolijk, en hoe slim en alert. Wij knikken dan, want daar is geen woord van gelogen. Je bent de liefste, de mooiste, de vrolijkste en de slimste. Zo is dat, en het is niet anders.

Lieve Mira, je vader en ik hebben het eerste jaar met een baby intens geleefd, graag gezien, maar ook soms gewoon overleefd. Bij momenten stikkapot spartelend, doodmoe en vloekend om een zoveelste ooronsteking of verkoudheid. Bij momenten rustig en zen, alsof we nooit iets anders hebben gedaan dat baby’s verzorgd. Dat is niet zo, en we hebben veel geleerd het afgelopen jaar.
We zijn helemaal klaar voor jaar twee, en kijken nu al uit naar zindelijkheidstraining, peuterpuberteit. En ook naar hoe je dit jaar nog mooier, slimmer, liever en vrolijker gaat worden.

Happy birthday, lieverd.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5
Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11

Ja, hoe gaat dat. Ge zijt u een beetje aan het vervelen en ge denkt: tijd voor een experiment. Het kind is net 11 maand, en ge besluit eens te proberen of ze al een beetje alleen kan eten. Ge geeft haar een petit gervais. Ge geeft haar een lepel. Ge pakt uw kodak en ge wacht af.

We zijn op bezoek bij vrienden met een boorlingske. Ik hoor het kleine muizeke piepen in de draagdoek en zie de vader rondjes lopen, en ik weet weer hoe het voelde. Ze hadden een goede nacht gehad: twee keer drie-en-een-half-uur kunnen slapen. Ik kijk naar mijn bijna éénjarige die enthousiast in een tuinstoel op en neer stuiterde en glimlach, volmaakt gelukkig.

Fast forward een uur of vijf.

Ik ben te laat gaan slapen, en ik ben net in mijn eerste slaap gesukkeld als ik de dochter hoor piepen op de babyfoon. Het gepiep gaat over in een bleitingske, dus ik sta op. 1.30h staat er op de klok. Ik sus, loop rondjes en leg haar terug. Om 2.30h herhaalt het scenario zich, kwart na drie opnieuw. Om 4.30h sta ik in de keuken met een bijna éénjarige op de arm een flesje te maken.
Als ze om acht uur opstaat voor echt, sleep ik me naar beneden. Het regent, we kunnen niet naar buiten en ik probeer hardnekkig de slaap uit mijn hoofd te krijgen. Het liedje van de kinderpiano die ze tegen de tafel ramt helpt wel, natuurlijk.

Soms. En dan. Op naar beter deze nacht, mogen we hopen.

U bent natuurlijk berenieuwsgierig naar dag 2 en dag 3, niet? In puntjes.
- Op dag twee tierde Mira van zodra K. de deur binnenkwam. Subtext being: hey, ik dacht dat we gisteren hadden afgesproken dat we dit niet meer gingen doen.
- ik ben toch doorgegaan, heb op straat een sigaret moeten roken en vijf minuten het trillen van mijn benen en het prikken van mijn ogen moeten wegslikken
- Mira heeft op dag 2 minder gehuild, maar nog steeds veel. En even weinig gedronken.
- Op dag drie tierde Mira van zodra K. de deur binnenkwam. Subtext being: hey, ik dacht dat we gisteren en eergisteren hadden afgesproken dat we dit niet meer gingen doen.
- ik ben toch doorgegaan en hoorde na twee minuten aan de deur dat het huilen minder werd.
- Na tien minuten is Mira gestopt met tieren, zo blijkt. Ze heeft nog niet echt veel gedronken, maar wel iets meer.

Progressie, mensen.

Gisteren had Mira een babysit. Niet zoals we het vaak doen, maar voor echt. Normaal gezien is het ofwel mijn mama, ofwel stop ik haar zelf nog in bed. De andere optie hadden we een paar maand geleden al geprobeerd en dat was geen onverdeeld succes, dus hebben we het even opgeborgen.
Maar gisteren kwam K. dus om zeven uur, Mira heeft het anderhalf uur tot ze ging slapen afwisselend gehuild en gespeeld, maar ze is wel gaan slapen uiteindelijk. Zonder veel melk te drinken, maar enfin.
Deze nacht had ze om vier uur honger, heeft ze een kwart liter melk achterover geslaan en daarna geslapen tot na negen uur.

Mijn hart breekt dat ze zoveel verdriet heeft als we er niet zijn, maar deze keer ben ik vastberaden: Mira is bijna een jaar en ze moet langzaamaan toch ook eens aan iemand anders wennen. Andere mensen dan ons, de grootouders en Saskia-van-de-creche. En dat altijd om negen uur pas afspreken als mijn mama en papa niet kunnen is op termijn niet houdbaar: we kunnen bijvoorbeeld nooit eens naar een theatervoorstelling ofzo, terwijl ik dat zo graag eens doe. Ik ga dus doorbijten deze keer, en vanavond komt K. opnieuw. En morgen nog eens. Duimt u even mee dat ze snel went?

Lieve Mira

ons gezin is ten prooi gevallen aan zware verliefdheid. Het is niet anders. Zowel je vader als ikzelf zijn namelijk smoorverliefd op jou. We zijn nu definitief het soort ouders geworden dat, als het kind eindelijk in bed zit, tegen elkaar vertellen wat voor schattigs de samensmelting van hun beider genen wel niet gedaan heeft die dag. Er is altijd veel te vertellen, want manman wat ben je schattig.
Je bent de laatste weken verworden tot negen kilo pure levensvreugde: je lacht van ‘s morgens tot ‘s avonds, en je hebt ook besloten dat het nu tijd is om een keer ernstig aan je vocabularium te gaan werken. Je kon al ba (voor bal) en poe (voor de poes), je kon al mama en papa, maar sedert een paar dagen zeg je ook meer dan dat. Je grijpt in de waterstraal in bad en zegt “wate”, je zegt “deutjetoe” en sluit vervolgens de deur. Dat laatste is je nog niet volstrekt duidelijk, though, want als je de dop op je beker zet, zeg je “deutjetoe” en als je een doosje dichtdoet is het ook deutjetoe. Ik ben daar persoonlijk nogal meegaand in. Als je een doos en een beker een deutje wilt noemen, ga je gang. We gaan daar niet moeilijk over doen.

Verder ben je nog avontuurlijker geworden dan je al was. Kon dat dan, mama? Blijkbaar wel, schat. Je kruipt gezwind de trap op, klautert in de zetel en op het bed. Deze week zat je opeens midden op de salontafel. We hebben dus niet alleen meer ogen in ons achterhoofd nodig nu, maar ook op onze knieën, schouders, oren en watnogmeer. Je hebt namelijk nog niet door dat sommige dingen best gevaarlijk kunnen zijn: de babybjornwipper bijvoorbeeld, hebben we vakkundig verwijderd sinds je er bovenop kruipt, hem als supersonische wipplank gebruikt en ondertussen in je handjes klapt. Mijn moederhart stond elke keer stil als je die stunt uithaalde, dus voor mijn (en ook jouw) gezondheid is het ding nu opgeborgen.

Maar we hadden het over verliefdheid. Ook jij bent helemaal smoor, tegenwoordig. Op het leven zelf, maar meer nog op zowat alle jonge mannen die hier in huis komen. Dan hebben we bezoek en dan zit je de jongen/man in kwestie met een stralende glimlach aan te staren, minutenlang. Of zit je, pseudoverlegen kirrend, vanachter een stoel te loeren. Je charmeert, straalt en haalt alle meisjestruken uit de kast. En daar moeten we het even over hebben. Nu is dat nog schattig, liefje, maar als je dit soort dingen uithaalt binnen een jaar of veertien, dan sluit ik je op in je kamer.

Nog zoiets dat je toch een beetje gaat moeten temperen, ooit: dat ongeneerd wijzen en staren naar mensen in de stad. Vooral als je er dan ook nog luid bij lacht. Nu is dat grappig, ja, maar ooit zullen we daar toch eens een gesprek over moeten hebben.

Je bent bij momenten een echt meisjemeisje geworden. Haalt kleedjes uit een stapel, houdt die triomfantelijk omhoog en zegt ooooooooh. Met getuite lippen. Complimentjes zijn ook de manier om je te overhalen om iets aan te houden wat je eigenlijk niet wilt aanhouden, hebben we gemerkt. Als we naar je schoenen wijzen, die je probeert uit te trekken en we zeggen “wat een mooie schoentjes heb jij, zeg!”, dan begin je te stralen en mogen de schoenen aanblijven. Hetzelfde met speldjes: als een speldje na het aanbrengen uitgebreid wordt bestoeft en bekeken in de spiegel, dan mag het blijven. Anders moet het onverbiddelijk weg. Ik ga de komende maanden op zoek naar hoe ik deze nieuwe ontdekking ten volle kan gebruiken.

Je ziet het, niets dan goed nieuws, in deze voorlaatste nieuwsbrief van je eerste levensjaar. Want die verliefdheid van ons, die doet vergeten dat je nog elke ochtend tussen zes en half zeven je dag begint, en dat dat voor de vakantie echt wel ongoddelijk vroeg is. We noteren het als een werkpuntje, maar zo erg is het allemaal niet. Je stralende persoonlijkheid maakt alles goed.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5
Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10

Momenten waarop ik de dochter vandaag aan een haakje wilde hangen aan de muur, met een plakker op haar mond en haar minihandjes vastgebonden:
- om half zeven deze ochtend, toen ik een nacht van gewoel probeerde af te slapen met een ochtenddutje
- toen ze de twaalfde keer haar beer uit de buggy gooide tussen de kuiperskaai en het administratief centrum van de Zuid. En ja, dat is maar honderd meter
- toen ze de achtste keer de kartonnen doos van de kar schopte in de delhaize.
- om half twee vanmiddag, toen ze hartstochtelijk haar keel openzette en meedeelde dat haar middagdut voorbij was, terwijl die nog maar 50 minuten bezig was (mensen met kinderen weten wat daar de gevolgen van zijn, van een halve middagdut)
- toen ze haar boterham met banaan op mijn pas gedweilde vloer gooide en er meteen een beker water achteraan kieperde.
- toen ze mijn gsm te pakken had, ik die afnam en ze vervolgens de hele buurt bij elkaar krijste alsof ik haar zwaar geslagen had

Momenten waarop ik mijn dochter vandaag wel kon opeten:
- toen ze me stralend aankeek en blij haar beer knuffelde, die ik voor de twaalfde keer teruggaf
- toen ze luid schaterde in de Delhaize omdat ik de doos opraapte
- de honderd keer dat ze vandaag naar iets heeft gewezen, haar lippen tuitte en “Oh, oh” riep
- de zestien keer dat ze vandaag tegen verkoopsters, bezoek, of wildvreemden op straat allercharmanst en luid lachend vanalles heeft uitgelegd
- toen ze de blokken-reconstructie van Stonehenge (zonnewende, wij zijn zeer pedagogisch en al) die haar vader voor haar probeerde te maken voor de tigste keer omvergooide en vervolgens haar handen in de lucht gooide. Een gebaar dat wij hier maken bij “hoera!”.
- toen ze met mijn gsm zat te spelen en die geconcentreerd aan haar oor hield en onverstaanbare dingen brabbelde
- toen ze doodmoe in bad achteruitleunde tegen mijn been, heel stil bleef liggen, me de mooiste glimlach ooit gaf en ondertussen over mijn gezicht aaide.

Kinders. Dat is een leven van uitersten, ik zeg het u.