Kerygma

De laatste zes weken heb ik keihard gewerkt. Examens, en de bijhorende stress: het is niet alleen voor studenten de mottigste periode van het jaar, neemt u dat gerust van mij aan. Ik heb de dochter dan ook veel minder gezien dan ik wilde, en zij is dat –net als ik– niet gewend. Wij doen normaal van twee-handen-één-buik, Mira en ik, en we spenderen vreselijk veel tijd samen. Dat krijgt u, met een man die al drie jaar de ene drukke periode naadloos heeft laten overvloeien in de andere. Sinds november is hij meer thuis, echter, en neemt hij veel uit handen. Dat is fijn, maar mijn kleine en ik, wij missen elkaar. En zij, ze weet op welke knopkes ze moet duwen om mijn hart helemaal te breken. Zoals vanochtend.

De laatste weken sta ik ‘s ochtends op om half zeven, en vertrek om half acht naar het werk. Dat is het uur dat zij wakker wordt, met dank aan het schaap. Meestal zie ik haar een paar minuten, ze zit bij mij op de badkamer terwijl ik kleren aantrek en mijn haar kam door mijn haar roefel, en dan geef ik haar door aan haar papa. Ik vind dat niet leuk, maar het is niet anders.

Vandaag moest ik voor het eerst in lange tijd pas om negen uur op het werk zijn. Deze ochtend toen ze wakker werd vroeg ze: Mama, moet jij jouw kleertjes aandoen? Toen ik antwoordde dat ik nog even mijn pyjama mocht aanhouden kreeg ik de schoonste glimlach van de wereld en gooide ze haar armen om mijn nek.

Fast forward drie kwartier later. We zitten in de zetel, onder een deken. Een conversatie.
Mira, nu moet ik mij klaarmaken om te gaan werken.
Maar neen, mama. Jij moet niet werken vandaag.
Jawel, zoetjen. Ik moet een beetje doordoen, zelfs, want het is al laat.
Mama toch. *ze kijkt mij diep in de ogen en legt haar mini-hand op mijn gezicht* Blijf jij maar nog een halfuurtje bij mij. Je mag een beetje rusten vandaag.

Ik kon wel janken. Echt.

Michel zette op facebook een link naar The 5 most Horrible Things Nobody tells you about babies. Vreselijk moeten lachen, hoewel ik nog niet alles heb meegemaakt (pfiew). Maar varianten wel. Daarom een lijstje.

1. Vroeg of laat gaat ge uw baby bewust pijn moeten doen of ambetantigheid moeten bezorgen, gewoon omdat dat het beste is. Dat doet vreselijk veel zeer aan uw moederhart en het went niet. Nooit.
Toen de dochter heel klein was sukkelde ze vreselijk met haar luchtwegen en oren. Van december (toen ze zes maand was dus) tot april heeft ze constant gehoest, gepuft met cortisone en ging ze van antibioticakuur naar antibioticakuur. We moesten toen haar neus drie keer per dag spoelen met fysiologisch water omdat dat de enige manier was om te voorkomen dat ze nog meer oorontstekingen zou krijgen. Ze haatte dat. Terecht: ik heb het bij mezelf geprobeerd en het is op zijn minst onaangenaam. De kleine schreeuwde de hele Gentse rand bij elkaar en iedere (ja, iedere) keer weer ging ik een beetje dood van medelijden.
Nog erger: op een bepaald moment suggereerde de kinderarts kine voor de luchtwegen. Dat betekende minder medicatie en had heel goede resultaten. We zijn dat dan ook blijven doen, twee maand lang, vier keer per week, maar ik ga nooit vergeten hoe erg dat was. Mira haatte de kine met een koppigheid die haar latere peuterkarakter al voorspelde. Ze zette haar keel open toen we nog maar binnenkwamen en huilde tot we buitengingen. Een half uur lang, met tranen. Met tranen is het ergste, dat weet iedere ouder, want dan is het echt verdriet. Het lief is een paar keer geweest, maar kon het echt niet aanzien. Ik heb doorgezet, en ben blij dat ik het gedaan heb, want het hielp ongelooflijk goed. Maar het zijn nog steeds littekens op mijn moederziel die venijnig trekken als ik aan haar gekrijs van toen denk.

2. Kinders kunnen alles rapper dan ge het verwacht. Ze kunnen opeens uit hun bed. Opeens alleen de trap op. Opeens de deur opendoen. Opeens het mes van het aanrecht nemen.
Consequentie: vroeg of laat doet uw kind zichzelf pijn. En denkt ge dat het uw schuld is, omdat ge onvoorzichtig zijt. Dat is het ook, maar het gebeurt vroeg of laat en ge kunt alleen maar hopen dat het niet te erg is.
Toen Mira een paar maand oud was kon ze al een klein beetje rollen. Niet vlotjes. Dacht ik. Tot ze in het midden van het grote bed lag, ik me omdraaide om een T-shirt uit de kast te nemen en ze opeens op de grond lag.

3. Kinders prusten aan alles en maken zo dingen kapot. Om maar iets te noemen: als ge kleingeld stopt in de stekker waar de gps in moet, dan geeft dat kortsluiting en is dat kapot. En dat is in allebei de auto’s zo, ja. Materiaal is vervangbaar, maar vervelend is het wel.
Ge moet wel een beetje opletten met kleine dingen en de neiging om die in de mond te laten verdwijnen, ook. Niet alleen bij kleine baby’s, ook bij grotere kinders. Getuige de dochter die zich vorige week opeens in een haarspeld verslikte.

4. Kinders zijn soms genant, zelfs als ge niet snel gegeneerd zijt. Krijsen in de supermarkt, tegen de onthaalmoeder zeggen “draai u keer om, ik wil een foto nemen maar ik zie uw tetjes niet”: het doet mij allemaal niks. Maar vorige week op het nieuwjaarsfamiliefeest, toen ze antwoordde op de vraag “is je papa gaan werken”: “papa is thuis, hij wilde alleen zijn”, toen bloosde ik toch even. Vooral omdat hij dus echt gaan werken was.

5. Vroeg of laat belt ge het antigifcentrum. Bij ons was dat omdat we het tubeke zuurstofwater (voor het loopoor) en het tubeke fysiologisch water (voor de neusspoeling) door elkaar hadden gehaald. Ooit al eens de neus van een kind gespoeld met zuurstofwater? Dat bruist. En doet pijn.
(Geen erg, zeiden ze daar trouwens, alleen wat ambetant maar niet dodelijk. Wel heel slecht voor mijn moederzekerheid, dat dan weer wel.)

*moederkespost, mensen. u bent verwittigd.*

Er u een gedacht van maken, zo heet dat geloof ik.

Ze zit op haar pot, met naast haar een hondjeslamp die twee weken geleden nog een kerstpakske was, maar nu gewoon een hondjeslamp is. Ze bladert in een boek en ik hoor haar mompelen tegen de kikker in het boek dat ze een sticker gaat plakken, en misschien een snoep krijgt.

Drie minuten later ruikt de woonkamer naar toilet, maar dat is niet erg. Ik prijs en loof, ik geef stickers aan — één voor de number one, één voor de number two — en we ontdekken samen dat die laatste goed is voor een snoep. We tellen hoeveel hokjes er nog zijn voor het eerste cadeautje. Ik ben fier.

Fier op haar, maar ook op mezelf, omdat het leven met een peuter die — ik wik, ik weeg, ik besluit tot eufemisme — de wereld al eens om haar vinger durft te draaien, soms dat soort creativiteit vereist waarvan ik niet wist dat ik het in me had.

Maanden geleden was ze goed bezig, met dat potjesgedoe. Al maanden doet ze plasjes en de rest op potten. Als het haar uitkomt. Lees: als ze niet te lui of te humeurig is, of te veel bezig met spelen. En als ze het gemak van een pamper en de bijhorende pampering door ons even vergeet.

Voor de wintervakantie deed ze vier dagen zonder luier, op de babyfabriek. Jammer genoeg plaste ze wel in haar broek in de auto naar huis, maar dat zijn details. Vuile details met veel opkuiswerk, maar toch: details.

In de vakantie slabakte het plots, bij haar en eerlijkheidshalve ook bij ons: zij wilde niet meer, ik wilde haar niet forceren (ja, ik ben soms een hippie, kweet), er waren veel uitstappen en daar komt onze gemakzucht dan wat boven. Zo’n pamper is in deze fase net iets minder organisatie dan natte broeken. Sew me.

Sinds deze week is er echter een duidelijke terugval in haar hoofd. Ze vertelt zo’n tien keer per dag dat ze klein is. Een klein meisje. Een baby. Ze wil niet groot zijn. Her words.
In de creche weigerde ze resoluut de pot en vroeg uitdrukkelijk om een pamper, om dan tien minuten later te zeggen “ik heb kaka gedaan, nu moet ik een verse pamper”. S. zegt dat ze eigenlijk gewoon zindelijk is, maar dat de juffrouw merkt dat pampers gemakkelijker zijn en dat ze extra aandacht krijgt op die manier. En aandacht: a good thing, ge kent dat wel. Did you meet my boyfriend?

Enfin. Op weg naar huis gisteren heb ik er mij een gedacht van gemaakt. De pamper blijft uit overdag, vanaf nu. Altijd. En kijk: het staat op het internet, dus het is zekers waar.

In de living hebben de dochter en ik een toilethoekje ingericht. Met een lamp, boeken, een pot en een spaarkaart die we gisteren samen zelf hebben gemaakt. Deze ochtend heeft ze het systeem uitgebreid uitgelegd aan haar vader, dus we zijn hier allemaal helegans mee met het concept.

En blinken dat ze doet, momenteel. Ze heeft vandaag nog niet naar een pamper gevraagd, en de pot is haar vriend. Hopelijk kunnen we binnen een paar weken de baby-fase echt afsluiten.

Overdag, that is, aan de nacht ga ik voorlopig nog niet denken. Ik ben voorlopig te gehecht aan mijn nachten om beddengoed te verversen.

Ik zit in de living en werk. Hij is net met de dochter richting toilet en potje gegaan, na de mededeling “ik ga kaka doen”.

Ik hoor, door de gang en deur heen achtereenvolgens:
Maar Mira, goed zo, zo flink! Jij bent een groot meisje!
Oei, papa
(stilte)
Papa? Er hangt kaka aan mijn vinger.
(stilte)
En aan jou arm ook. Oei.
(gerommel. gevloek.)

Lief? Kunt ge eens een nieuwe rol toiletpapier brengen? ALSTUBLIEFT.
Blijf zitten, Miratje. En blijf daar af. neen. LIE-IEF? Serieus!

ik heb nog steeds spijt dat ik niet ook mijn gsm meehad voor foto’s.

Coolness, de eerste keer dat uw kind het Sinterklaasgebeuren bewust meemaakt. Absolute coolness, echt.

Meer dan een maand geleden waren we al begonnen met de voorbereiding: er was een reclameboekje van een speelgoedwinkel, en de dochter knipte alles eruit wat ze graag wilde krijgen. Kleven op een blad, versieren met glitters en dan opsturen naar de Sint. Ja, ik kan mijn innerlijke kleuterjuf soms met moeite in bedwang houden. U zou mijn kerstkaarten moeten zien.

Een paar weken geleden kwam hij toen aan zee, omdat mijn ouders op reis zijn tijdens zes december. Er werd voor de middagdut een schoen gezet, na de dut was er een poppenwagen en een microfoon in de plaats. We wisten ook dat hij nog bij de andere grootouders komt, en ook daar speelgoed zou brengen. En dan is er het grote dilemma, natuurlijk. Eigenlijk heeft het kind al zo veel, wat moeten we daar eigenlijk nog voor kopen? Maar aan de andere kant: dat Sint niet zou komen, dat zou gelijk wat grof zijn.

En dus bracht de Sint hier thuis maar drie dingen (behalve snoep en chocolade), zorgvuldig gekozen, maar helemaal niet duur. Een voorleesboek, want voorleesboeken zijn uitstekende cadeautjes. Een puzzel met heel veel stukken, want het kind puzzelt vreselijk graag. En een keukentje. Niet een gewoon prefab-keukentje: mijn lief toonde zich een fantastische assistent van Sinterklaas en ging in allerlei winkels op zoek naar iets dat kon doorgaan voor knoppen (keukenwekkers) en kookplaatjes (cirkels uit zwarte kaften geknipt), en gisterenavond na bedtijd werd een stuk van de speelgoedkast omgetoverd tot kitchenette.

Potten en pannen, dat had ze al, maar ik ruimde de kast op en zette alles netjes zoals in een echte keuken.

Groot succes, alhier. Mira is al sinds acht uur kip met pasta aan het maken in haar keuken.

Mijn dochter heeft schrik van de belleman. Niet onlogisch, zo vinden wij, want zo’n onbekende man die plots brult en luidruchtig begint te klepelen terwijl ge rustig met uw ouders over de kouter huppelt, ge zoudt van minder verschieten. De eerste keer was ze gewoon heel hard geschrokken, hij dook plots achter haar op, en we hebben achteraf nogal wat kalmeringswerk gehad. De rest van de dag heeft ze overal ongerust gevraagd of de belleman er niet was, en ‘s avonds praatte ze er nog steeds over. Sinds die dag, nu bijna zes maand geleden, van zodra er melding wordt gemaakt van de zondagse bloemenmarkt, vraagt ze “de belleman is niet daar, hé?”. We zeggen dan van niet, en overtuigen haar. En als ze de snoodaard dan toch opmerkt (hij is werkelijk OVERAL in gent), dan begint ze weer te huilen. Het schaap.

Wij dachten dat de bel er veel mee te maken had, eigenlijk. Wegens kenmerkend en luidruchtig element van het geheel. Niets bleek minder waar, want deze middag nam de dochter (voorzichtig, ja, maar toch helemaal niet bang) koekjes aan van een West-Vlaamse zwartepiet. En kijk eens wat die had. Juist ja. Kanjer van een luide bel. De bel heeft er dus niks mee te maken. Blijft over: het uniform of dat ambetante geroep. Wat denkt ge?

Lieve Mira

hier ben ik – tegen alle verwachtingen in – toch opnieuw. Toch een brief, nadat het brievenproject was afgerond.
Dat zit zo, mijn kind: ik had me voorgenomen dat ik je zou schrijven, elke maand, tot je tweede verjaardag. En dat is gelukt. Flink gedaan van mezelf, en dikke duim, denk ik dan.
Maar daarna zou ik stoppen, want laten we wel wezen: je bent geen baby meer, en het was per slot van rekening de bedoeling dat je later zou kunnen lezen over je babytijd. Misschien zou er nog op verjaardagen een brief komen, ieder jaar. Misschien bij een memorabele gebeurtenis eentje, gewoon om het memorabele te vieren. Ik zag dat helemaal zitten, ja, want loslaten dat is mijn tweede naam. Uhuh.

Maar het valt me dus zwaar, jou niet meer maandelijks vertellen hoe het met je gaat, en daarom heb ik deze week besloten dat ik toch gewoon doorga. Op onregelmatige basis, als ik er zin in heb. En kijk, vandaag, nu je twee jaar en drie maand en een paar dagen bent, is het toevallig meteen zover.

Als ik mijn laatste brief herlees, dan valt het me op hoe clichématig hard je alweer veranderd bent de laatste drie maand. Toen, op je tweede verjaardag, was er nog sprake van woordzinnen, nu kunnen we gewag maken van volzinnen waarbij je bij momenten struikelt over de massa klanken en letters die je in één constructie probeert te proppen. Je hebt er een heerlijke letter r bijgekregen, en je vervoegt werkwoorden. Niet altijd correct, but hey: je vervoegt, zelfs in de verleden tijd.
Verder heb je ik-jij-hij-zij ontdekt, en de bezittelijke voornaamwoorden. Daarover kunnen we kort zijn: het enige consequente aan die uitbreiding van het vocabularium is dat je het hele zwik constant fout gebruikt. Zo is er sprake van schitterende pareltjes als: mama, gaat jij jouw muts aandoen? Of wil jij papa haar pet hebben? I love it. En ik zou je opeten als je dat soort dingen vertelt.

Je telt tot tien op automatisme, en zonder betekenis, maar ook tot vier met duidelijk besef wat je doet. Je herkent ook een paar woorden, als ze geschreven staan. Mama, papa en mira. My gawd, je bent gewoon een genie. Denk ik dan honderd keer per dag.

Je bent een kind van obsessies, dat is nu duidelijk zichtbaar. Je obsessies gaan voorbij, maar zijn wel heel aanwezig op het moment dat ze je leven beheersen. Dagenlang wil je niks anders dan stempelen. Wekenlang vraag je elke avond naar dezelfde DVD, hetzelfde filmpje. Je kan soms een hele dag spelen met één potje. En de volgende dag opnieuw, met hetzelfde potje.
Je bent een uiterst gemakkelijk kind, behalve als we je die flavour of the day ontzeggen. Als je vindt dat het een uitstekende dag (week, maand) is om te stempelen, dan ben je oprecht verontwaardigd als wij iets anders willen doen. Zeker als dat andere iets te maken heeft met eten of in je bed gaan.

Je slaapt wel beter, ondertussen, met trouwe assistentie van je schaapwekker. Je eet nog steeds als een vogeltje, maar als ik andere kindjes van je leeftijd zie, dan stel ik tevreden vast dat je niet de kleinste bent. Bovendien ontwikkel je uitstekend, zit je propvol energie en bent haast altijd vrolijk. Ik ga er dus vanuit dat alles heel perfect verloopt, maar ik kan dat niet langer bevestigen met statistieken. Wegens dat we uit onze moeilijke relatie met kind en gezin zijn gestapt en je dus geen controles meer krijgt. Dat is een overwinning, gewoon mogen vertrouwen op mijn eigen instinct. Van mezelf.

Dat fameuze instinct is ook de reden waarom je waarschijnlijk nog even langer in de creche zal blijven, en niet op school instapt na de krokus. Ik kan het niet uitleggen waarom, maar ik voel precies dat het te vroeg is. Na een paar gesprekken met andere moeders heb ik dan de knoop doorgehakt: het is niet omdat de meeste kindjes op 2,5 gaan, dat jij ook moet. Misschien dat er nog heel fundamentele dingen veranderen de komende maanden, maar als de dingen zo zijn als nu, ga je pas na de paasvakantie. Of ook: na de winter. Als de dagen langer worden, en het minder koud is.

Je wordt groter en steeds zelfstandiger, en het is echt één van de coolste dingen die ik ooit heb meegemaakt, om daar naar te mogen kijken. Hoe je leert, en ontdekt, en ZELF WIL DOEN. Met uitroeptekens. Hoe je zorgvuldig uittest welk effect je zeuren en NEENEENEEN heeft op je omgeving. Hoe je, eens je ergens wat gewend bent, steeds verder weg durft spelen en maar af en toe eens moet omkijken of ik er ben. Hoe we nu — na twee jaar drama bij andere babysits dan je grootouders — opeens kunnen zeggen: vanavond blijft Sofie bij jou, want mama gaat werken. En hoe je dan zegt: ok. dag mama. flink werken. En niet huilt. Niet.

Nu je zo heel duidelijk aan het opgroeien bent, en zo heel duidelijk een echte persoonlijkheid wordt, kan ik niet anders dan dingen hopen. Hoop die ik gevoed zie door de kleine details uit je peutergedrag.
Ik hoop dat je zelfzeker wordt, en goed in je vel zit. Ik hoop dat je het leven kan relativeren, en verdriet nooit als onoverkomelijk ziet en altijd als voorbijgaand. Ik hoop dat je zingt en danst als je daar zin in hebt, ook al kijken de mensen.
Ik hoop dat je heel graag kunt zien, en volledig in iets kunt verdrinken. Ik hoop op beleefd zijn, en op vriendelijkheid.

En ik hoop vooral dat je voelt en weet dat wij hier altijd staan te wachten op jou, als die wereld toch te groot is opeens. Ge moogt gaan ontdekken, kindeke, maar ge kunt altijd terug. Op mijn schoot en in uw vaders armen.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9 – Jaar 1 – maand 10 – Jaar 1 -maand 11 – 2 jaar

Mijn kind is vroege vogel. Als u hier al even leest, weet u dat, want ik zaag daar regelmatig over. Dat mag, want ik ben op mijn blogue baas, en er zijn tig andere sites op het internet die niet over mijn dochter haar ochtendlijke gewoontes neuten, dus desnoods kunnen de mensen die het niet willen weten daar lezen. Zo is dat maar net.

Enfin. Omdat u zo trouw naar mijn kommer en kwel placht te luisteren, wil ik u vandaag ook redelijk euforisch melden dat het ernaar uitziet dat de hel van zes uur hier wel eens echt van de baan zou kunnen zijn.
Ik druk mij voorzichtig uit, want met dat kindje van ons weet u natuurlijk nooit, maar we kunnen hier tegenwoordig spreken van consistent braaf blijven liggen tot het treffelijk is, zelfs nu met dat winteruur. En we danken het allemaal aan het schaap.

Schapen zijn de max. Echt. Het systeem is simpel: slaapt het schaap, dan moet het kind slapen; is het schaap wakker, dan mag het kind roepen. Maar u moet het natuurlijk wel uitgelegd krijgen aan uw weerbarstige en bij momenten hysterische peuter.
Wijzelf hebben er twee maand over gedaan om haar weerstand te kraken. Want ik ben nog koppiger dan haar, zekers als het over mijn nachtrust gaat. En geduld dat ik heb in zo’n geval, ik zou er een award of tien mee kunnen winnen als er daar awards voor bestonden, voor koppig moedergeduld. Ik heb een paar dagen in de gaten gehouden wanneer Mira wakkerwerd (6.15h) en dan het schaap 5 minuten later gezet. Haar uitgelegd wat de bedoeling was, en haar de volgende dag laten roepen tot het schaap wakker was. En vervolgens dag na dag opgeschoven.
Soms lukte het, soms was het een half uurke drama in de ochtend. De grens van zeven uur was problematisch: wekenlang heeft ze vanaf half zeven tot zeven uur liggen roepen en gillen dat ze uit haar bed wou. En wekenlang hebben we dus niet toegegeven. Met pijn in het moederhart, maar serieus: ik ben niet gemaakt voor opstaan voor het klaar is buiten.

En toen, opeens, na een paar weken, gaf zij toe. Vanaf die dag werd ik iedere ochtend om 7:01 geroepen met de woorden “mama, het schaapke is wakker”. Ik kan daarmee leven, zeker als u weet van hoever we komen.
Eergisteren echter, ging ze bij mijn ouders slapen, en deden die iets verkeerd met het schaap waardoor het niet wakker werd. En dus riep de dochter niet. Om kwart voor negen hebben ze het kindje vrolijk uit haar bed gehaald, ze was weer in slaap gevallen, zo blijkt.

Dit verhaal in gedachten, werd ik moedig, en programmeerde de wekker gisteren om half acht. Om dan om 7:31 de eerste gil te horen: “mama, het schaapke is wakker”. Zaligheid. Het kind blijft blijkbaar braaf wachten tot het wekkerke aanspringt.

Ah. The possibilities. Schapen zijn de max, ik zeg het u.

Mijn dochter wordt nog steeds vroeg wakker. Elke ochtend. En daar helpt geen schaapwekker, lievemoederen of boos worden aan. Ik heb er mij bij neergelegd, ook al omdat ik u de heuglijke intrede van een nieuwe truuk kan melden. Een zegen voor ons gezin.

In het weekend, zo tussen half zes en half zeven, roept ze mij, zoals ze dat al twee jaar doet. Ik haal haar uit haar bed, in haar slaapzak, neem haar mee naar beneden en geef haar een fles melk. Ik zet de televisie zachtjes aan, leg een paar boekjes bij haar, leg een tv-dekentje over ons beiden en zeg: Mira, ik ga nu nog een beetje rusten, tot de zon ook wakker is. En dan slaap ik.

En voor ge het weet is het acht uur. Of soms half negen. Want sinds een paar weken vindt ze dat wel ok, dat ik nog even verderslaap. Ik vermoed zelfs dat zij zelf ook nog een ochtendlijk dutje doet, zo gezellig bij haar knorrende mama in de zetel.

En ja, ik weet dat het ongehoord is: zo tv kijken vroeg in de ochtend. En ik weet ook dat ik haar misschien beter zou verplichten om te blijven liggen in haar bed.

Over dat tweede: wij wonen in een rijhuis, ze is koppig en luidruchtig, en ik wil geen burenruzie. Bovendien is mijn lief humeurig als hij slaap tekort heeft. En een humeurig lief: niemand wil het.

Over dat eerste: kom nog eens terug als u zelf twee jaar lang zowat elke dag voor zonsopgang op bent gestaan. We zullen dan eens klappen.

Op woensdag is de creche altijd gesloten, en normaal zorgt het lief dan voor de dochter terwijl ik uit werken ga. Maar omdat het lief druk is tegenwoordig, zou Mira deze week naar mijn ouders gaan.
Vanavond is de eerste opname van zonde van de zendtijd (maandag uitzending!), en ik wilde graag gaan. Dus zou Mira bij mijn ouders logeren. En morgen heb ik lang les, en kan haar niet op tijd afhalen van de creche, dus zouden mijn mama en papa haar ophalen.
En toen werd er stralend weer voorspeld, en veranderden de plannen: op woensdagochtend vertrokken de grootouders met het kleinkind naar zee, om haar dan vrijdagavond terug te brengen. Drie dagen vakantie en strand voor het kindje: ik moet u niet zeggen dat ze het helemaal zag zitten zeker.

Ik bel haar drie keer of wat per dag. Ik hoor verhalen over hoe ze zich keihard amuseert, en ik zie de foto’s op facebook (danku, papa…). En ik vind dat cool, dat ze dat zo cool vindt, zo drie dagen verwend worden, daar. Maar ondertussen, nu het donderdagavond is, luister ik naar haar fijne stemmetje aan de telefoon, dat zegt dat ze suiker op haar pannenkoek gaat doen. En krijg ik kroppen allerhande in mijn keel en een steen in mijn maag.

Morgenavond lijkt nog weken ver weg, en ik vind het bij momenten bijna ondraaglijk. Ik hoor soms verhalen van vrienden en kennissen, die er “een weekje tussenuit gaan zonder de kinders” en dan denk ik altijd: oh, dat moet wel zalig zijn, zo onder uw twee.
Maar ondertussen weet ik dat, dat ik daar niet voor gemaakt ben. Ik zou helemaal verpulveren van het missen, denk ik.

En als u mij nu wilt excuseren, ik ga een beetje naar filmpjes van mijn kindje kijken.