Kerygma

We hebben onze hof, mensen. Helemaal getekend en officieel. Meneer de tuinaanlegger heeft gisteren en vandaag al superveel werk verzet: er werd een oude (niet meer gebruikte) (wel leeggespoelde) beerput dichtgegooid, zavel werd afgegraven, terras werd uitgebroken, goeie grond en stabilizé werden aangevoerd en opengelegd. En een immens netwerk van afwatering (regen, wasmachine, dakgoot) en verluchting (kelder) werd vernieuwd. Om 16h vanavond zwaaide S. Goed weekend en begon ik te hopen op zon, zodat alles goed uitdroogt en er volgende week een terras kan gelegd worden. Blij man, blij, ik moet u dat niet zeggen.

Om 17.30h droeg ik een bak vol overbodig keukengerief de keldertrap af (kelder= uitgesteld containerpark. ge kent het principe ongetwijfeld) en stapte beneden met mijn teenslipper in een diepe plas. Water. Veel.
Nu is er in onze kelder sowieso een kleine issue met grondwater als het veel regent, en een paar kleine plasjes. Er is het incident geweest met iemand (misschien ik, maar ik zal dat publieklijk steeds ontkennen) die in een overijverige bui de kelder stofvrij ging maken met een staalborstel en daarbij _misschien_ een deel van de maak-uw-kelder-waterdicht-coating heeft mee afgeschuurd. Kan iedereen overkomen. (Net als die krassen op de koepel. Wist ik veel dat ge die niet met een schuurspons moogt propermaken alsof gij dat wist, dat plexiglas krast stop met mij verwijten te maken.)
Enfin. De kelder is niet droogdroog. Bygones. Mijn lief gaat dat oplossen, de komende maanden.

Maar ge hebt niet droogdroog en ge hebt vijf centimeter water en modderslijk. Geloof mij: dat is een wereld van verschil. Het is best spannend, want ik heb net 13 emmers vuil water geschept en naar boven gezeuld, en nu wacht ik af of er morgen weer water is.
Als het over is, dan ga ik het gebeuren negeren. Als het terugkomt, dan moeten er oorzaken gezocht worden. Maar waarschijnlijk is het water van de lege beerput (toch rap zo’n 1000l) een stuk langs de kelder weggelopen doen die werd gedempt. Dat is de huidige gok, ge moogt duimen dat het dat was.

Dat soort toestanden zijn de leuke onverwachte extra’s die bij verbouwingen horen. Iedereen met een oud huis knikt nu grijnzend en denkt aan pakweg die keer dat een steunbalk rot bleek te zijn, er vocht in de muren zat of de vorige eigenaar zijn steenpuin in de tuin had begraven.

Iedereen met een nieuwbouw: kom binnen 30 jaar eens terug, dan praten we keer.

Maar de echte verrassing van vandaag is dat ik op geen enkel moment ook maar een spatje stress heb ervaren. Ik heb de powertools omhoog gezet zodat ze niet nat kunnen worden en heb vervolgens een boterhammetje gegeten met mijn kleine. Dan eens gebeld naar het lief (“hoe lang geleden zijt gij in de kelder geweest? Ah dan zal het van de werken zijn hé”), een telefoontje naar mijn ouders (“De kelder is nat. Ja jom, dat was verschieten.”) en naar de tuinaanlegger (“gewoon efkes luisteren of er geen buis kapot is gegaan ofzo. Neenneen, ik ben niet in paniek hoor, dat geraakt wel opgelost.”). Toen de dochter in haar bed zat het hozen gestart, met rubberlaarzen aan. En nu een douche en morgen een nieuwe dag.

Verbouwingszen. Na zes jaar heb ik het eindelijk te pakken.

IK GA MIJN LAARSJES AANDOEN HEEEE MAMA!

Ze rende naar binnen, sjorde haar gummylaarzen aan, en rende naar buiten. Waarna ze in de modderplas sprong die ik net had gemaakt.

De modderplas kwam omdat ik het terras had gepoetst.
Het terras was vuil van het bouwstof.
Dat bouwstof kwam door dit.

Wij zijn allemaal blij, hier. Bijna een echte hof, zeg.

In het diepst van mijn gedachten heb ik groene vingers. Ik sta zelfs met een reportage in de Feeling, waarin ik uitgebreid mijn wilde tuin — waar veldbloemen de hoofdrol spelen en de vlinders uit de verre omtrek verzamelen blazen– toelicht. Enkel foto’s van mijn hof, niet van mijzelf, want ik sta niet graag op foto’s, u weet dat. Allez, er is een foto waar ik opsta, maar ge ziet mij enkel langs de achterkant, terwijl ik schoffel of hoe heet dat zo’n dingen die mensen in tuinen doen. Mijn poep ziet er mager uit in mijn Laura Ashley-bloemenjurk en ik heb een grote witte zomerhoed op mijn hoofd. Mijn lange haar hangt op mijn schouders, onder de hoed. Het is gekamd.

Not going to happen, uhuh.

Maar de feiten blijven de feiten: ik schart zo’n 3 tot 4 weekends per jaar graag in aarde en verpot al graag eens een primula of vijf. Ik neurie ondertussen. En binnenkort hebben wij dus een hof. 45 vierkante meters, in het midden van de stad, eerlijk gekocht. Ik ben, en ik druk mij zacht uit, zeer opgewonden over dat idee. En ik heb grootse plannen, want voor het eerst in mijn volwassen leven zal ik beschikken over volle grond om dingen te planten. Op termijn wordt alles eetbaar in de hof, denk ik, en daarmee begin ik nu te experimenteren. Dat is supervolwassen van mij, vind ik persoonlijk. Vanaf nu zeg ik dus: hobby’s? Ohja, zo wat tuinieren hé.

En dus heb ik turfpotjes gekocht en kruiden gezaaid deze week. Geen idee hoe dat moet, maar mijn logisch verstand zegt: aarde, zaadjes, potjes, alles door elkaar mengelen, vochtig houden. Hopla plant binnen een paar weken. Juist?

Wij zijn van het koppige soort, bedacht ik deze middag. Drie warmeluchtblazers zoemden synchroon in onze hal, drie verfkrabbers werkten geduldig verder. Zo gaat het al weken, elke dinsdag, en vaak ook woensdag. Soms mijn papa alleen, soms mijn mama en mijn papa, en vaak ik er ook nog bij, als ik niet aan het werken ben. Laag na laag na laag na laag.

Het lief kijkt wat hoofdschuddend, als hij passert onderweg naar de kelder, die hij uitmest en waterdicht maakt terwijl wij tergend langzaam vooruitgang boeken. Hij heeft er de moed niet voor, namelijk, voor deze klus. Hij wilde gewoon een beetje schuren en dan een veertiende laagje. Maar wij, wij weten dat het mooier gaat zijn als de dertien lagen verf eraf zijn, voor we de deuren en de trap weer lakken. Want het zijn mooie deuren. En het is een mooie trap.

En dus werken wij geduldig verder. Nog een paar dinsdagen, een handvol woensdagen en ook deze fase is weg en komt nooit meer terug. En tegen die tijd is het vast mooi weer, is er een akte getekend, en kunnen we een tuin aanleggen.

Wat doet een mens als de voorziene pompoen heel funky blijkt te geuren bij het opensnijden (denk: vuilnisbaksap)? Een mens bedenkt rap iets anders met wat nog in de frigo ligt.

Het werd een halve courgette, een aubergine, twee rode uien en een venkel. Ik sneed alles in grove stukken, gooide in een ovenschaal en kruidde met peper, grof zout, pimenton de la vera, provencaalse kruiden en een paar teentjes fijngesnipperde look. Alles werd royaal met olijfolie begoten en gemengd. Zorg ervoor dat alle groenten goed ingevet zijn.

Dit gaat in de oven, op 220°, tot de groenten zacht zijn.

Ondertussen kookte ik penne. Eens de groenten klaar waren liet ik de dochter kiezen: ze at pasta met courgette en een beetje venkel. Nadat haar bord uitgeschept was, werkte ik de schotel af voor ons: de pasta erbij, wat extra kruiden, een scheut balsamico en een blok feta, verkruimeld. Mengen, eventueel wat gesnipperde bladpeterselie erover en klaar. Dat, lieve mensen, is bijzonder lekker, zeker met was parmesan of andere kaas van de rasp eroverheen.

Juich, gij bloglezers. Ik ben erin geslaagd het kind te laten eten zonder eindeloos gezeur of drama. Ik heb ook het ideale argument gevonden voor haar standaard “ik vind dat niet lekker” voor ze geproefd heeft. Dat was: kan niet, ge hebt het zelf gemaakt.

Want inderdaad, de kleuter heeft vanavond zelf haar eten gemaakt. Met hete wok en alles. Ik had rijstnoedels gemaakt (vier minuten weken in lauw water, en dan afgieten. U kan dat uren van tevoren doen, dat plakt niet) en een hoop groenten in potjes. En ze heeft dus mogen kiezen wat er in haar wok ging, en ze heeft de wok zelf gemaakt. Grote ogen en “dat heb ik nog nooit mogen doen hé mama, zo met het vuur koken”.

Ze koos: noedels, broccoli, courgette, lente-ui, kerstomaat en gomashio. En een beetje sojasaus. Of as she puts it, politiek incorrect als ze is: bruine chinees.

Wij aten een wok met (in de juiste volgorde van ingooien, telkens met wat pauze in verband met verschillende gaartijden): olijfolie, rode ui, ras el hanout, broccoli, courgette, een teentje of twee geperste look, champignons, een beetje groentenbouillon, noedels, ketjap, sojasaus. En dan helemaal op het eind: lente-ui, kerstomaat, gesnipperde koriander en gomashio.

Leve dagen zonder vlees! En zonder paarden, ratten en honden in mijn eten.

Bon, we moeten realistisch zijn: elke dag recepten posten, dat is duidelijk niks voor mij. Maar we doen hier nog steeds van dagenzondervlees, één dag niet meegerekend. Op die dag aten we MacDonalds en in termen van ecologisch bewustzijn kan een mens moeilijk dieper vallen. Foei voor ons, dus.

De dingen die ik maakte de afgelopen week: deze lekkere ovenschotel, een keer gevulde champignons met boursin, bladpeterselie en lente-ui, een risotto met tomaat, venkel, rode bonen en courgette, de gemakkelijke pasta met walnoten en mascarpone en een keer vals vlees met preipatatten. We aten ook een keer buitenshuis, en vloekten op het feit dat er bij vegetarische restaurants altijd indische pingelmuziek lijkt te horen. What’s that all about jom.

Gisteren hadden we weer bezoek, en toen werd het eerst de soep van aardpeer en koriander, daarna maakte ik pastarolletjes (in den delhaize kan je nu verse pastavellen kopen voor lasagne, als je die natmaakt kan je ze oprollen), met een vulling van spinazie, ui, look en ricotta. Ik stopte er ook een stukje gegrilde aubergine in, en deed er een tomatensaus en kaas overheen. Very nice, en helemaal van tevoren te maken.

Ik maakte zelfs een dessert, voor het bezoek, wegens dat de man van het gezelschap een dessertkenner en -verslaafde is. Om orgineel te doen maakte ik zelf hangop (lekker man. gewoon een pot volle yoghurt laten uitlekken), en gaf daar gegrilde mango bij, ahornsiroop en een takje munt. Beste dessert in jaren.

Ondertussen is het al dag elf. En ik kan wel eeuwig zo blijven doorgaan.

Er zijn zo van die ideetjes die beter klinken op papier dan in praktijk. Zoals dat ge na een zware werkweek, afgesloten met een middag feedback geven op examens, wel eens fancy vegetarisch zult koken voor vrienden.

(Over die feedback trouwens. Ik bedacht gisterenmiddag dat het één van die meest delicate dingen is aan mijn job. De studenten die je over de vloer krijgt hebben het, op een paar uitzonderingen na, niet goed gedaan. De meesten die langskomen hadden dat niet verwacht. En dan moet je uitleggen hoe het komt, wat ze eraan kunnen doen en hoe we het naar tweede zit gaan oplossen. Realistisch zijn, maar niet alle moed de kop indrukken. Proberen niemand aan het huilen te brengen. Ik ben doodmoe na zo’n middag. Kordate fluwelen handschoenen kosten veel energie.)

Enfin. Toen ik thuiskwam wilde ik enkel nog comfort food. En dus werd het een ovenschotel. MET CHIPS ERIN. De dochter vond het vreselijk fascinerend, en het was ook bijzonder lekker. En zoals Dorien dat zegt in de commentaren: perfect voor bezoek, want je moet niks meer doen op het moment zelf.
Erbij gaf ik een salade met gemengde sla, kerstomaten die zalig lekker geurden, rode ui, komkommer en venkel. Basilicumolie en witte wijn-azijn eroverheen. En veel peper en zout.

Vooraf vulde ik champignons met een mengeling van kruidenkaas, veel bladpeterselie en lente-ui. Erover wat broodkruim en dan in de oven. Serveren op een bedje van rucola, geroosterde pijnboompitten en een beetje balsamico. En een stuk turks brood erbij.

Het dessert was gekochte appelcake. Want dat mag, en David krijgt daar geen afasie van.

Dag 2 alweer. Ik had voor de verleiding nog een overschot fricandon van eergisteren in de frigo laten staan, zodat mijn lief deze middag extra veel zin had om die op zijn boterham te leggen. Hij deed het niet. Wat een held.

Deze avond: sobere eenvoud, maar lekker. En met een (wazig donker, er is nog wat werk aan mijn food-fotografie) beeldeken.

De pasta is die van Lilith, maar dan met grote pastaschelpen, zonder de harissa (anders eet het kindje niet), maar met extra basilicum en pijnboompitten. De salade zeer los gebaseerd op dit recept van Dorien. Venkel in dunne schijfjes, beetje witte wijn azijn, olijfolie en zout erop en in de frigo. Vlak voor het serveren kappertjes in hete olijfolie in een panneke, blussen met een scheut wijnazijn en het geheel over de venkel gieten. It worked.

Morgen bezoek. Dan ga ik eens chique vegetarisch proberen, denk ik. Iemand tips?

This time it’s for real. 40 dagen zonder vlees en vis. En zoals het er nu voorstaat, met onze goede voornemens: zonder uitzondering.

Dag 1 en we zijn gemotiveerd gestart, en speciaal voor mijn mama doe ik dit jaar ook van recepten. Recepten zoals het niet hoort, dat is evident, want ik ben geen kookblogmens en te lui om echt dingen uit te schrijven. En ik heb ook geen foto’s genomen van het eten wegens dat het op was voor ik er aan dacht. Ah ja, misschien maakt iemand anders het wel eens en misschien neemt die wel een foto. Zoete couscous en een salade met waterkers was het, en het was lekker.

De salade is een nawee van de zonvakantie: op een mooie, zachte lente-avond stond er iets dergelijks op het buffet. En ik heb die avond bijna alleen dat gegeten. En desserten, natuurlijk.

Salade
Waterkers, een half sjalotje, een beetje veldsla (omdat die slap lag te worden in de frigo), wat walnootolie, peper en zout, een scheut gewone witte azijn. En dan grof geschaafde pecorino erover. Nomnomnom.

Zoete couscous
Een grote zoete aardappel in blokjes, twee wortels. Even beetgaar koken. De couscous klaarmaken volgens de gebruiksaanwijzing. Ondertussen ook wat walnoten roosteren.
Een lepel boter en een scheut olijfolie in een wok, daar de andere helft van het sjalotje bij en een teentje gesnipperde look. Even laten aanbakken en dan wortels en bataat erbij. Bakken en een handje rozijnen toevoegen. Alles kruiden met peper, zout en Ras Al Hanout, of iets dergelijks. De couscous erdoor mengen, en dan een handvol fijngesneden bladpeterselie. De walnoten erover en ge kunt eten. Op twintig minuten klaar, en zonder vlees é maat.