Gentblogt is ook genomineerd voor site van het jaar, jawel. En dit jaar gaan we volop voor dreigementen. We zijn vrij braaf begonnen.
en we hebben de vervelend-kaart ook al gespeeld. Bij Michel ziet u al één van de volgende campagnebeelden.
Waar gaat dat eindigen, waar gaat dat eindigen? Ze gaan toch hun kinderen niet beginnen uitspelen zeker? Oh jawel.
Hou Het Project in de gaten deze week.
Du-us. Ik heb zo’n wii-ding in bruikleen gekregen, van de reclameregie, om na de bevalling een gigantisch strak lijf te krijgen. Sympathiek, inderdaad, vooral omdat ik dan eindelijk eens ga weten hoe het voelt om een gigantisch strak lijf te hebben.
De weg naar de hel is echter geplaveid met goede voornemens, en ketter dat ik ben heb ik er veel, van die voornemens. Over sporten gaan die af en toe ook, en het blijft altijd bij wilde plannen. Ooit een abonnement op een fitness gehad en daar vijf keer mee fitgenesst (ja, dat soort vrouw ben ik). De rest van het jaar wel gratis onder de zonnebank geweest, aldaar, dat was leuk. Van zonnebanken wordt ge zo moe niet als van die rare toestellen.
Om maar te zeggen dat ik gelijk niet zo aan sport ben.
En dan was er dus die bevalling, met dat kleine euvel genaamd keizersnede. En het bijhorende herstel, en het karakterieel aangeboren uitstelgedrag. En toen was Mira opeens 11 weken en had ik nog altijd geen gigantisch strak lijf. Toemme toch.
Een plan, dus. We hebben een plan nodig. Dus ging ik op de weegschaal staan en nam een lintmeter ten hand, om de situatie op te meten. Een goed plan begint met een stand van zaken.
gewicht: x
taille: y
(oh, u dacht toch niet dat ik mijn gewicht en maten op het internet ging gooien zeker? Zotteke.)
Vanaf nu plan ik drie sessies per week op mijn wii-ding. En elke week krijgt u een update. Sessie 1 heb ik al helemaal verprutst met het maken van een avatar. Dat was namelijk zodanig plezant dat de baby wakker was tegen dat ik ermee klaar was. Benieuwd hoeveel calorietjes ik al verbrand heb.
Kijk, dit is waarom Het Project altijd waardevol zal blijven. Al zijn er honderd krantenwebsites en nieuwssites.
Omdat er op Het Project bij momenten nagedacht wordt over dingen waar elders niet over gesproken kan worden. Over vuile commentaren, bijvoorbeeld. Lees het stuk van de voorzitter.
Een tijdje geleden lieten de mannen van de reclame-regie weten dat ik dankzij mijn gezegende toestand uitverkoren was om een wii en wii fit te testen voor de leuke mensen van Nintendo. Post-nataal, jawel. Want zo’n wii dat is ideaal voor moeders die met hun boorlingske aan huis gekluisterd zijn, en toch aan hun conditie willen werken. Makes perfect sense, jawel, ware het niet dat ik over het algemeen niet zo’n drang heb om aan mijn conditie te werken. Uw dienaar stemde dus toe, maar vertelde ook eerlijk over de aangeboren asportiviteit en de aversie van alles waar ge moe van wordt. Geen probleem, zegden de mensen van Nintendo. Blijkbaar hebben ze veel vertrouwen in hun product, en dat siert hen.
Aniehoew. Post-nataal, dat betekent *na* de komst van eddie. Ik had dan ook de doos proper in mijn bureau gezet tot na mijn korte ziekenhuisverblijf om dan op mijn gemak de installatie te doen. Ik kan nu met moeite rondlopen, laat staan dat ik zou tennissen of bowlen, peoples.
Edoch, dat was buiten de heer des huizes gerekend, die regelmatig rond de mooie witte dozen bleef cirkelen, als een — euhm tja — een man rond een spelconsole. U kent het wel, boys and toys enzo. Al meer dan vier jaar zeg ik namelijk dat hij geen wii krijgt en geen DS en ook geen andere spelcomputers. Al meer dan vier jaar hou ik mijn been stijf want ik weet hoe hij in elkaar zit, mijn lief.
Maar de combinatie van mijn ruggengraatloosheid door de hormonen en het gekregen paard, hebben mij dit weekend toch doen plooien. Het hele gedoe werd op onze televisie aangesloten, en sindsdien heeft zich voltrokken waar ik ons huis dus al die jaren zorgvuldig voor heb afgeschermd.
Ik zit in de zetel. En hij staat voor onze televisie. Met twee bakskes in de lucht te zwaaien, te juichen en euforisch op en neer te springen omdat hij net ene victor KO heeft geslagen bij het boksen.
Aan de andere kant: hij gaat tenminste niet op café en al.
Op facebook is er momenteel een discussie over wat tsjoezemienen zijn. Er wordt daar gezegd “een slak” en ook wel “jasmijn”. Fout fout fout.
Tsjoezemienen zijn seringen. En seringen zijn geen jasmijn.
Jasmijn
Sering of tsjoezemien.
En nu allemaal braaf verder spelen.
* zijn mijn ouders teruggekomen van reis en is er dus niks meer dat eddie hoeft tegen te houden
* heeft mijn gynaecoloog mexicaanse griep, dus moest ik bij een vervanger op controle
* bleek die vervanger een zeer aangename meneer, dus was dat al bij al niet zo erg
* vertelde die vervanger evenwel dat eddie nog geen aanstalten maakt om een blijde intrede — of zullen we uitrede (mwaha) zeggen — te maken.
* heb ik al twee twilight-delen uit, die eigenlijk voorzien waren voor in het post-bevallingstijdperk
* moet ik dus dringend nieuwe boekjes kopen, alweer
* spendeert de heer des huizes zijn dagen in een bubbelbad en op paarden met schone mevrouwen
* weze het hem gegund, want de foto’s en verhalen dienaangaande zijn goed entertainment vanuit mijn zetel
* heeft dezelfde meneer nog drie draaidagen en wat redactiegedoe en dan ook verlof
* zal hij dus vanaf 8 augustus naast mij in de zetel komen zitten om naar mijn buik te staren en te hopen dat er iets gebeurt
* mag u nu allemaal beginnen duimen dat eddie daarvoor komt, want wij zijn allebei niet zo goed met geduld en verveling.
De titel van de serie is veranderd, aangezien er technisch gezien sprake is van een grote leefruimte, met living én keuken. Maar deel 4 dus, ondertussen.
Deel 1.
Deel 2
Deel 3
We schrijven exact een jaar geleden. Na de Gentse Feesten werd onze hele inboedel verhuisd naar boven en naar mijn bureau, om ruimte te maken voor een volgende fase in het breekt-uw-kot-eens-af-project. Eerst moest al de plaaster van de muur, tot op anderhalve meter, want er zou gecementeerd worden, in een latere fase. Dat cementeren, daar moet een mens opgeleid voor zijn, maar afbreken: dat kunnen wij ook.
Verder kussen we onze beide pollekes voor onze supercoole familie en maten, die zonder morren kubieke meter na kubieke meter kwamen wegscheppen. Want zoals ik het toenertijd al schreef:
Ge denkt 30 cm, dat is niks. Awel. 30 cm, dat is 0,3 meter. Als uw oppervlakte 52 m² is, wil dat zeggen: 15 kubiek zand en steenpuin en vloeren. Met de hand uit te breken en met kruiwagens naar een container te rijden.
En zo hadden wij een kleine week later een gigantische kuil, en 15 kubieke meter minder huis. In de kuil zou de aannemer luttele weken later onder andere beton en isolatie storten. Vooralsog was er vooral sprake van stof.
Hieronder de slide-show, want het zijn nogal wat foto’s om in één keer te plakken. Met commentaar vindt u ze hier.
Een kleine noot echter tot slot: gelieve bij deze, en alle volgende afleveringen, in gedachten te houden dat wij hier altijd blijven wonen zijn, in onze kuil. Nu, een jaar later, weet ik echt niet hoe we dat ook al weer precies hebben klaargespeeld.
Vertel het eens, lieve lezers, welke boeken heeft u recentelijk gelezen waar u hoegenaamd geen moeite voor moest doen maar die wel de moeite waren? Ik heb het over het soort boeken dat vlotjes wegleest, niet te veel nadenken vereist en waarbij een pagina gemakkelijk een paar keer kan onderbroken worden zonder de draad kwijt te zijn. Kortom: boeken geschikt om te lezen terwijl er bijvoorbeeld — ik zeg maar wat — een kind aan uw borst hangt.
Roept u maar in de commentaren.
Soms denk ik dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak van tijd tot tijd. We hadden bijvoorbeeld een kastje kunnen kopen van dreamland ofzo, of in de ikea, voor de baby. Maar dat was niet naar de goesting, neent.
En dus ben ik nu al dagen bezig aan en met een kast die we ooit eens hebben gekocht in een huis toen we het gingen bezichtigen (we vinden uw huis niet wijs, meneer, maar wat moet ge hebben voor dat kastje daar?). Een schoon jaren 50-exemplaar. De handvatjes (geen originele en vier verschillende) eraf gevezen en de gaatjes dichtgeplamuurd. Opgeschuurd. Ondertussen bijna volledig gelakt in dezelfde kleurtjes als de muren van de kamer. De helft van de provincie afgereden op zoek naar het kastpapier dat ik in mijn hoofd had voor de binnenkant (rode vichy-ruitjes, dat hebben ze toch overal?). En ik wacht op een pakje uit den Ameriek met de nieuwe handvatjes. Bijna klaar! Bijna!
