Er u een gedacht van maken, zo heet dat geloof ik.

Ze zit op haar pot, met naast haar een hondjeslamp die twee weken geleden nog een kerstpakske was, maar nu gewoon een hondjeslamp is. Ze bladert in een boek en ik hoor haar mompelen tegen de kikker in het boek dat ze een sticker gaat plakken, en misschien een snoep krijgt.

Drie minuten later ruikt de woonkamer naar toilet, maar dat is niet erg. Ik prijs en loof, ik geef stickers aan — één voor de number one, één voor de number two — en we ontdekken samen dat die laatste goed is voor een snoep. We tellen hoeveel hokjes er nog zijn voor het eerste cadeautje. Ik ben fier.

Fier op haar, maar ook op mezelf, omdat het leven met een peuter die — ik wik, ik weeg, ik besluit tot eufemisme — de wereld al eens om haar vinger durft te draaien, soms dat soort creativiteit vereist waarvan ik niet wist dat ik het in me had.

Maanden geleden was ze goed bezig, met dat potjesgedoe. Al maanden doet ze plasjes en de rest op potten. Als het haar uitkomt. Lees: als ze niet te lui of te humeurig is, of te veel bezig met spelen. En als ze het gemak van een pamper en de bijhorende pampering door ons even vergeet.

Voor de wintervakantie deed ze vier dagen zonder luier, op de babyfabriek. Jammer genoeg plaste ze wel in haar broek in de auto naar huis, maar dat zijn details. Vuile details met veel opkuiswerk, maar toch: details.

In de vakantie slabakte het plots, bij haar en eerlijkheidshalve ook bij ons: zij wilde niet meer, ik wilde haar niet forceren (ja, ik ben soms een hippie, kweet), er waren veel uitstappen en daar komt onze gemakzucht dan wat boven. Zo’n pamper is in deze fase net iets minder organisatie dan natte broeken. Sew me.

Sinds deze week is er echter een duidelijke terugval in haar hoofd. Ze vertelt zo’n tien keer per dag dat ze klein is. Een klein meisje. Een baby. Ze wil niet groot zijn. Her words.
In de creche weigerde ze resoluut de pot en vroeg uitdrukkelijk om een pamper, om dan tien minuten later te zeggen “ik heb kaka gedaan, nu moet ik een verse pamper”. S. zegt dat ze eigenlijk gewoon zindelijk is, maar dat de juffrouw merkt dat pampers gemakkelijker zijn en dat ze extra aandacht krijgt op die manier. En aandacht: a good thing, ge kent dat wel. Did you meet my boyfriend?

Enfin. Op weg naar huis gisteren heb ik er mij een gedacht van gemaakt. De pamper blijft uit overdag, vanaf nu. Altijd. En kijk: het staat op het internet, dus het is zekers waar.

In de living hebben de dochter en ik een toilethoekje ingericht. Met een lamp, boeken, een pot en een spaarkaart die we gisteren samen zelf hebben gemaakt. Deze ochtend heeft ze het systeem uitgebreid uitgelegd aan haar vader, dus we zijn hier allemaal helegans mee met het concept.

En blinken dat ze doet, momenteel. Ze heeft vandaag nog niet naar een pamper gevraagd, en de pot is haar vriend. Hopelijk kunnen we binnen een paar weken de baby-fase echt afsluiten.

Overdag, that is, aan de nacht ga ik voorlopig nog niet denken. Ik ben voorlopig te gehecht aan mijn nachten om beddengoed te verversen.

Ik weet dan dat het niet rap zal voorbij zijn. En dat het verdomd veel pijn zal doen. Maar het is beslist: het huis gaat nu in de laatste eindspurt naar de afgewerkte versie. Dit voorjaar en deze zomer werken we de de inkom, gang, de badkamer en de kamers boven af. En daarna komt onze tuin erbij (owyes, baby, we kunnen een tuintje bijkopen).
Ik kijk er zo naar uit, echt plakwerk en een mooie badkamer en een echte twee kamer en een tuin. Maar tegelijk: als ik het stof proef van drie jaar geleden, dan loop ik nu al te vloeken.

hier ben ik – tegen alle verwachtingen in – toch opnieuw. Toch een brief, nadat het brievenproject was afgerond.
Dat zit zo, mijn kind: ik had me voorgenomen dat ik je zou schrijven, elke maand, tot je tweede verjaardag. En dat is gelukt. Flink gedaan van mezelf, en dikke duim, denk ik dan.
Maar daarna zou ik stoppen, want laten we wel wezen: je bent geen baby meer, en het was per slot van rekening de bedoeling dat je later zou kunnen lezen over je babytijd. Misschien zou er nog op verjaardagen een brief komen, ieder jaar. Misschien bij een memorabele gebeurtenis eentje, gewoon om het memorabele te vieren. Ik zag dat helemaal zitten, ja, want loslaten dat is mijn tweede naam. Uhuh.

Maar het valt me dus zwaar, jou niet meer maandelijks vertellen hoe het met je gaat, en daarom heb ik deze week besloten dat ik toch gewoon doorga. Op onregelmatige basis, als ik er zin in heb. En kijk, vandaag, nu je twee jaar en drie maand en een paar dagen bent, is het toevallig meteen zover.

Als ik mijn laatste brief herlees, dan valt het me op hoe clichématig hard je alweer veranderd bent de laatste drie maand. Toen, op je tweede verjaardag, was er nog sprake van woordzinnen, nu kunnen we gewag maken van volzinnen waarbij je bij momenten struikelt over de massa klanken en letters die je in één constructie probeert te proppen. Je hebt er een heerlijke letter r bijgekregen, en je vervoegt werkwoorden. Niet altijd correct, but hey: je vervoegt, zelfs in de verleden tijd.
Verder heb je ik-jij-hij-zij ontdekt, en de bezittelijke voornaamwoorden. Daarover kunnen we kort zijn: het enige consequente aan die uitbreiding van het vocabularium is dat je het hele zwik constant fout gebruikt. Zo is er sprake van schitterende pareltjes als: mama, gaat jij jouw muts aandoen? Of wil jij papa haar pet hebben? I love it. En ik zou je opeten als je dat soort dingen vertelt.

Je telt tot tien op automatisme, en zonder betekenis, maar ook tot vier met duidelijk besef wat je doet. Je herkent ook een paar woorden, als ze geschreven staan. Mama, papa en mira. My gawd, je bent gewoon een genie. Denk ik dan honderd keer per dag.

Je bent een kind van obsessies, dat is nu duidelijk zichtbaar. Je obsessies gaan voorbij, maar zijn wel heel aanwezig op het moment dat ze je leven beheersen. Dagenlang wil je niks anders dan stempelen. Wekenlang vraag je elke avond naar dezelfde DVD, hetzelfde filmpje. Je kan soms een hele dag spelen met één potje. En de volgende dag opnieuw, met hetzelfde potje.
Je bent een uiterst gemakkelijk kind, behalve als we je die flavour of the day ontzeggen. Als je vindt dat het een uitstekende dag (week, maand) is om te stempelen, dan ben je oprecht verontwaardigd als wij iets anders willen doen. Zeker als dat andere iets te maken heeft met eten of in je bed gaan.

Je slaapt wel beter, ondertussen, met trouwe assistentie van je schaapwekker. Je eet nog steeds als een vogeltje, maar als ik andere kindjes van je leeftijd zie, dan stel ik tevreden vast dat je niet de kleinste bent. Bovendien ontwikkel je uitstekend, zit je propvol energie en bent haast altijd vrolijk. Ik ga er dus vanuit dat alles heel perfect verloopt, maar ik kan dat niet langer bevestigen met statistieken. Wegens dat we uit onze moeilijke relatie met kind en gezin zijn gestapt en je dus geen controles meer krijgt. Dat is een overwinning, gewoon mogen vertrouwen op mijn eigen instinct. Van mezelf.

Dat fameuze instinct is ook de reden waarom je waarschijnlijk nog even langer in de creche zal blijven, en niet op school instapt na de krokus. Ik kan het niet uitleggen waarom, maar ik voel precies dat het te vroeg is. Na een paar gesprekken met andere moeders heb ik dan de knoop doorgehakt: het is niet omdat de meeste kindjes op 2,5 gaan, dat jij ook moet. Misschien dat er nog heel fundamentele dingen veranderen de komende maanden, maar als de dingen zo zijn als nu, ga je pas na de paasvakantie. Of ook: na de winter. Als de dagen langer worden, en het minder koud is.

Je wordt groter en steeds zelfstandiger, en het is echt één van de coolste dingen die ik ooit heb meegemaakt, om daar naar te mogen kijken. Hoe je leert, en ontdekt, en ZELF WIL DOEN. Met uitroeptekens. Hoe je zorgvuldig uittest welk effect je zeuren en NEENEENEEN heeft op je omgeving. Hoe je, eens je ergens wat gewend bent, steeds verder weg durft spelen en maar af en toe eens moet omkijken of ik er ben. Hoe we nu — na twee jaar drama bij andere babysits dan je grootouders — opeens kunnen zeggen: vanavond blijft Sofie bij jou, want mama gaat werken. En hoe je dan zegt: ok. dag mama. flink werken. En niet huilt. Niet.

Nu je zo heel duidelijk aan het opgroeien bent, en zo heel duidelijk een echte persoonlijkheid wordt, kan ik niet anders dan dingen hopen. Hoop die ik gevoed zie door de kleine details uit je peutergedrag.
Ik hoop dat je zelfzeker wordt, en goed in je vel zit. Ik hoop dat je het leven kan relativeren, en verdriet nooit als onoverkomelijk ziet en altijd als voorbijgaand. Ik hoop dat je zingt en danst als je daar zin in hebt, ook al kijken de mensen.
Ik hoop dat je heel graag kunt zien, en volledig in iets kunt verdrinken. Ik hoop op beleefd zijn, en op vriendelijkheid.

En ik hoop vooral dat je voelt en weet dat wij hier altijd staan te wachten op jou, als die wereld toch te groot is opeens. Ge moogt gaan ontdekken, kindeke, maar ge kunt altijd terug. Op mijn schoot en in uw vaders armen.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9 – Jaar 1 – maand 10 – Jaar 1 -maand 11 – 2 jaar

Ik heb je net naar boven gedragen en je volkomen uitgeteld in je bed gelegd. Ik heb je op je hoofd gezoend en nog een keertje lang zal ze leven gezongen. Met hiep hiep hoera. Want precies twee jaar geleden, omstreeks deze tijd, was ik het die volkomen uitgeteld in bed lag. Het eerste bezoek, je grootouders, was naar huis, en ik lag samen met je papa naar jou te kijken. We wisten allebei dat ons leven nooit meer hetzelfde zou zijn en dat was terzelfdertijd de fijnste en de meest beangstigende gedachte ooit.

Deze ochtend toen je wakker werd (8 uur, i love you, my dear child) riep je uit je kamer: mama! mira wakker! cadeautjes krijgen!
Om maar te zeggen dat er wel degelijk sprake is van jouw eerste bewuste verjaardag-ervaring. We hebben de hele dag gedaan wat jij wilde: de hele living was versierd, je kreeg cadeautjes, pannenkoeken als ontbijt, daarna was het rondhossen op de bloemenmarkt, spaghetti eten in Trafiek en na de middagdut groot feest. Met nog meer cadeautjes. En taart. En kaarsjes. Je straalde, liefje, en wij met jou.

De zomer is half voorbij en jij en ik, we zijn ondertussen al dik twee maand een onafscheidelijk duo. Doordat de creche gesloten is, zijn we dag in dag uit samen en dat zorgt ervoor dat onze band nog veel sterker is geworden. Ik ben jouw favoriete persoon ever, en ik heb een straatlengte voorsprong op de rest. Dat is fijn, maar je bent tegelijk ook heel erg een aanhankelijk mamas-kindje geworden. Schootjeszitter, rokkenhanger, armpjesuitstrekker. Mama komen, dat zeg je zo’n duizend keer per dag en als ik je om één of andere reden niet kan oppakken, dan heb je intens veel verdriet. Ik besef dus heel goed dat, hoe zalig de zomer ook is, het een goede zaak is voor jouw zelfstandigheid dat er in september weer wat meer afstand zal komen.
Maar kind, wat zal ik je missen. Onze tochten op de fiets, naar de blaarmeersen, naar de kringloopwinkels, naar de speeltuin. Onze uitstappen naar zee, van zodra er een streepje zon is aangekondigd. Onze middagen thuis, op het terras, of kokend aan het aanrecht: ik met pannen en eten, jij met water en potjes. Naast elkaar. It’s a blast.

Over de zee gesproken trouwens: je bent absoluut verliefd. We zijn er zo vaak, tegenwoordig, bij je grootouders aan zee, dat het een tweede thuis is geworden. En ik zie je zelden gelukkiger dan als je korte beentjes over het zand rennen, het water tegemoet. Schaterend en gillend, enthousiast met je armen zwaaiend. Heerlijk.

Je benen en je armen, die hangen constant vol plakkers. Niet omdat je je zo dikwijls pijn doet, gewoon omdat je beweert van wel. En je minstens drie keer per dag een nieuwe plakker nodig hebt. Het zal me leren, pleisters met beestjes kopen. What was i thinking.

We zijn op reis geweest deze maand. Je hebt voor het eerst gevlogen, met EEN VLIEGTUIG-HOOG-IN-DE-WOLKEN-KRIEBEL-KRIEBEL-IN-DE-BUIK, en je hebt het fantastisch gedaan. Braafste kindje van het hele toestel, we waren zo fier. Ook op reis zelf lukte het veel beter dan vorig jaar: maar twee nachten die minder waren, en voor de rest voorbeeldig moeder en vader (en de rest van de reisgenoten) laten slapen. Dikke duim omhoog! Je hebt een nieuwe beste vriendin, Helena, en je bent een week lang zo goed als constant je eigen vrolijke, koppige zelf geweest.

Je bent een peuter, dat is waar. En peuters, die hebben al eens kuren. En soms zou ik je aan een haakje willen hangen. Maar algemeen gesproken ben je een absoluut zonneke in huis. Je springt vooruit in je ontwikkeling, en je kan steeds meer zelf. Je nuanceert al veel ook. We krijgen tegenwoordig hele vertellementen over geluiden die een mama-hond, een papa-hond en een baby-hond maken, compleet met imitaties. Je telt, je tekent, je speelt moeder over je poppen en beren en je fantaseert erop los. Je bent de coolste tweejarige ooit, vermoed ik. Lang zal je leven, liefje. En gelukkige verjaardag.

Zoen
je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9 – Jaar 1 – maand 10 – Jaar 1 -maand 11

zullen we even pauze nemen? Dit is de laatste brief voor je tweede verjaardag, al, reeds, nu al, slik. Meiske, wat gaat het clichématig hard. Ik heb heel lang een constant verlangen gehad naar jouw groter worden — laten we daar eerlijk is zijn: baby’s zijn zo niet mijn favoriete mini-mensen — maar dat is zo voorbij dat ik me het gevoel niet eens meer kan herinneren. Van mij mag je blijven zoals je nu bent. Loeihard door het leven en de dag razend, lerend en explorerend, spelend en tegenstribbelend. Giechelend en gillend, schaterlachend en chronisch onvoorzichtig. Mijn liefje, dit is een fantastische tijd. Behalve ‘s ochtends.

Als je bij het krieken wakkerwordt, dan gil je tot ik uit mijn bed kom. MAAAAMAAAAMIRAWAKKER. UITDEBED. ALLEZVOORUIT. Het is schattig, maar ook een beetje onnodig, zeker zo vroeg. Ik heb een ochtendhumeur, en ik wil me bij deze even verontschuldigen voor al die keren dat ik je, dronken van slaap en warrig van de nacht, uit je bed haal en je stralende glimlach niet onmiddellijk kan beantwoorden. Je vader en ik blijven ons vertwijfeld afvragen waar je die ochtendgenen in godsnaam vandaan haalt. Maar we vermoeden tegelijk dat het niet zal blijven duren. Krampachtige hoop kan een lichtpunt zijn, om half zeven op zondagochtend, je leert dat ooit nog wel.

Voor de rest ben je perfect. Ik heb mijn obsessie over je niet zo gemakkelijk eten losgelaten en heb mijn zen teruggevonden. En als bij toverslag eet je wel vlot. Niet altijd, maar vaak wel genoeg en af en toe als een hongerige wolf. Dat laatste betreft meestal ofwel (a) spaghetti, (b) vlees, (c) ijs of (d) kleverige snoepen, maar ik ben niet kieskeurig. Ik had het eigenlijk sowieso niet voor mogelijk gehouden dat het ooit zo makkelijk zou worden.

Je regisseert de werkelijkheid, en wijst me op kleine dingen die ik al jaren niet meer opmerk en dat is pretty cool. Als ik uit een zweveriger hout gesneden was, had ik vast de woorden “verrijking voor mijn wereldbeeld” in de mond genomen. Maar ik hou het dus gewoon op: dank je om me te wijzen op het kleine mini-olifantje dat in het logo van mijn handtas verborgen zit. En op de glinstertjes aan de zijkant van de ritssluiting van de fietstas. En vooral: dank je om dat te doen met de woorden die wij al twee jaar gebruiken om jou dingen te tonen en te leren. Kijk. Mama. Daar. Kijk eens. Zie je’t? It totally makes my day.

Je ontroert me ongelooflijk. Je klemmende armpjes de eerste tien minuten in een nieuwe omgeving. Je smekende “mira mama komen” is bijzonder goed voor mijn moederlijk ego, jawel. Maar bijna nog pakkender vind ik het als je tien minuten later wegrent en niet omkijkt. Met vol vertrouwen in de wereld, en nog veel meer vertrouwen dat iemand toch wel achter je aan zal rennen, uiteindelijk. Dan doen we natuurlijk, waarop jij dan boos wordt omdat je niet met je voeten in de gracht mag springen. Ah.

Je bent groot, vind je zelf. Je kan alles zelf, en wilt zelf alles controleren. Mira doen en van mij horen we wel honderd keer per dag. Je wijst, als we weer eens door de stad dwalen, naar kinderen die ouder zijn dan jou in buggy’s, en zegt dan: “ssjt, mama, baby beetje slapen”. Want jij bent geen baby meer. Dat weet je, en dat weet ik als je zonder aarzelen mijn I love you beantwoordt met aijoufjoemama. Want baby’s, die spreken geen Engels, dat weet iedereen.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9 – Jaar 1 – maand 10

Want die kast, die heeft mijn lief zelf gemaakt, en ik ben daar zeer fier op.(Let u trouwens niet op de rommel? Het was vroeg, en ik had geen zin om op te ruimen voor ik foto’s nam.) Ze staat er al een hele tijd, ondertussen, maar vanmorgen realiseerde ik me dat ik er nog niet eens over geschreven had. Oh, the beautiful things we take for granted.

Eigenlijk zou u aan hem moeten vragen hoe het precies in elkaar zit, maar hij blogt niet meer, dus doe ik het maar.

Het begon met schetsen op papier, en meten en tekenen. En toen kwamen er bakjes en doosjes van ikea, en verder tekenen met die maten. Hij zaagde, bouwde, schuurde, timmerde in elkaar en verscheepte de hele handel naar zijn papa, die met een compresseur voor twee lagen afwerkingslak zorgde. En toen hadden we dus opeens een speelgoedkast. Op maat van de woonkamer en van de dochter gemaakt.

Hij heeft daar geen opleiding voor, neen. Gewoon een natuurlijk aanleg, denk ik. En eerst stelen met zijn ogen van de kast in mijn bureau die door lieve vrienden werd gemaakt, indertijd. En dan de hele zolder die we eigenhandig in elkaar hebben gevezen, met als hoogtepunt de trap met ingebouwde kast.

Het zal u niet verwonderen dat ik dit pinterest-board nauwlettend in de gaten hou, nietwaar.

Gisterenavond begon ik deze brief te schrijven, maar toen ik halverwege was, was ik zo moe dat mijn ogen dichtvielen, zoals jij dat maanden geleden ook soms voorhad als je een flinke fles melk binnenslokte vlak voor bedtijd. Dat ik zo moe ben, dat komt eigenlijk wel een beetje door jou.
Kijk, het is mij om het even wat uw maten op de speeltuin zeggen: kwart voor zes is *echt* geen uur om de dag te beginnen. En een middagdut doen van vier uur compenseert dat misschien wel voor jou, maar je moeder en vader zijn doodop. Hoewel je dat nu niet beseft, zet ik mentaal turf-streepjes in mijn moederlijk geheugen, en spaar die op voor later. En misschien dat je die vroege dagen nog wel eens teruggeserveerd krijgt. Zo ergens binnen een jaar of 15, als het voor jou misschien een beetje minder goed uitkomt.

Het vorige was een mopje natuurlijk, je begrijpt dat vast wel. Want mopjes, dat is je nieuwe ding, tegenwoordig. Dan gil je bijvoorbeeld “oooeeeh, vliegtuig” en kijkt naar boven. Als je vader en ik dan naar naar de hemel turen, dan straal je, roep je “neee-eeen” en begint hard te lachen. Ik hou mijn hart vast voor het kolderesk circusgebeuren dat ons huishouden binnen een paar jaar zal zijn.

Kolderesk en vol luide muziek, dat wordt het, ik zie het nu al voor me. De bewijzen werden dit weekend alweer geleverd, toen je headbangend voor het podium stond op twee verschillende buurtfeesten en luid “bravo, gigitaar” riep na afloop van elk liedje. Je vraagt ook in de auto om de muziek luider te zetten, maar alleen als het mevrouw belieft, de muziekkeuze. Beatles, Doors, Beach Boys, Das Pop en Johnny Cash zijn je favorieten momenteel, en ik kan zelfs niet beginnen uitleggen hoe trots dat me maakt.

Behalve dat vroege opstaan, ben je tegenwoordig uiterst gezellig. Knuffelig en aanhankelijk, en je tettert de hele dag door. Je maakt huisjes, en dan moeten wij erbij komen zitten. Je zorgt voor je pop en je beer alsof het je kindjes zijn, en je danst en zingt de hele dag. Bij dat dansen komt ook je talent voor regie duidelijk naar voor: je vertelt ons dan graag waar precies we moeten staan, en wat we moeten doen. Ook in andere situaties komt dat licht despotisch trekje frequent bovendrijven: mensen zitten bij voorkeur waar jij zegt dat ze moeten zitten, en doen dan bij voorkeur wat jij wilt dat ze doen. Wij lachen je dan een beetje uit, natuurlijk, want de wereld laat zich niet regisseren. Hoewel het eigenlijk best een gemak zou zijn.

Ik ben wat versteld van hoeveel je al begrijpt en hoeveel je hoort. We moeten echt opletten wat we zeggen tegenwoordig. Als we bijvoorbeeld tegen iemand vertellen dat je niet zo flink eet, eigenlijk, kunnen we er gif op innemen dat je die middag kordaat je bord zal wegschuiven en eenvoudigweg zal weigeren. Als iemand vertelt over een peuter die zich op straat laat neervallen en niet meer wil rechtstaan: luttele minuten later lig je op de grond en probeert ook eens wat voor effect dat heeft. We speak a lot of English, nowadays. And we hope we will have a few years before you master it.

Sinds een paar weken ben je trouwens thuis, want Saskia — die jou gigantisch mist, zei ze daarnet aan de telefoon — is in ziekteverlof. Ik had er van tevoren een beetje schrik van, zo de hele tijd jij en ik, maar het valt dus reuze mee. Het is doodjammer dat ik nog zoveel moet werken deze maand, want eigenlijk is gewoon met jou op het terras rondhangen of de stad afdweilen stukken leuker. Nog een paar weken, en we nemen een lange zomervakantie, jij en ik.

En in die vakantie gaan we echt werk maken van je potjestraining. Momenteel komen we nog niet verder dan “Mama, mira kaka doen” – ik zet je op het potje – jij wacht een minuut – jij roept “klaar!”, gaat rechtstaan en doet vervolgens kaka op de grond. Ik kan daar kort over zijn: de eerste keer was het grappig, de tweede keer nog een beetje en vanaf de derde keer was het mopje eigenlijk wat afgezaagd. We hebben werk te doen, dus. Maar gelukkig hebben we veel tijd.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8 Jaar 1, maand 9

Ik weet dat wel, het is alleen maar omdat ik het te druk heb, dat ik het wil. Want eigenlijk ben ik nog meer gehecht aan mijn madam met beentjes, dan aan mijn slapende madam, zeer lang geleden.
Maar elk moment dat ik kan priegelen in photoshop, is een moment dat ik niet moet denken aan de stapels verbeteringen die liggen te wachten. (Al een geluk dat mijn photoshop vorige week keihard de geest heeft gegeven). En ik weet ook dat ik het begin juli weer ga vergeten zijn, en wel interessanter dingen te doen heb dan een nieuwe lay-out te knutselen.

Maar zeg nu zelf: zou dat hier niet eens geschilderd mogen worden, feitelijk? Eigenlijk? Lieve lezers? Want als u dat graag wilt, dan kijk ik er eens naar, natuurlijk. Dat is evident.

soms word ik ‘s morgens vroeg gewekt door gekrijs. Je strekt je armen uit als ik bij je bed kom, en doet er dan ongeveer 10 minuten over om te beslissen of je knuffels al dan niet meemoeten naar beneden. Na een halve fles melk hou je de fles omgekeerd omdat dat zo’n leuke vlekken maakt op de zetel. Je weigert je boterham, nadat je me eerst drie keer ander beleg hebt laten halen (neen! muizenstrontjes! neen! confituur! neen! choco!). Je gooit de boterham tegen de grond en jengelt dat je een paaseitje wilt.
Als ik je wil aankleden, wring en draai je, zodat je benen en billen onder de inhoud van je ochtendpamper zitten. Als ik je vervolgens wil wassen, dan heb jij ondertussen een tube zonecreme opengewrikt en de inhoud in je haar gewreven. De rest van de dag ben ik vervolgens bezig met damage control: uitmaken of je echt gevallen bent, of gewoon aandacht wilt. Proberen je te overtuigen toch iets te eten. Ik zucht als ik je na drie kwartier nog hoor brabbelen op de babyfoon terwijl je eigenlijk een middagdut hoort te doen. Ik zucht nog dieper als je een klein uur daarna al weer wakker bent en dat gillend duidelijk maakt. Als ik je uiteindelijk, om half negen, in je bed stop en naar beneden ga, dan ben ik doodmoe. Uitgeput, en bezweer ik de goden waar ik niet in geloof de dag van morgen draaglijker te maken.

Lieve Mira. Soms word ik ‘s ochtends gewekt door een vrolijk “mama! mamaaaatje! mira wakker!” en krijg als ik je kamer binnenkom een stralende glimlach en een spontane zoen. Vijf minuten nadat je de fles melk kreeg, zet je ze neer op de tafel met de mededeling “allemaal op!”. Daarna teken je, speel je, blaas je bellen. Je helpt boterhammen smeren, en eet ze zonder protest op. We doen boodschappen, jij blijft lief in de kar zitten en zwaait naar de mensen. ‘s Middags eet je zelf, en knoei je maar een klein beetje, daarna vraag je zelf: “beetje slapen”. Na een middagdut van een paar uur eten we samen fruit, gaan wandelen, spelen en gaan in bad. Als ik je tegen half negen in je bed stop, hoor ik je nog een kwartier zingen en “slaapwel” roepen door de babyfoon, en dan is alles rustig. En ik heb het gevoel dat ik het allemaal best wel goed doe.

De dagen wisselen nogal, inderdaad. De meeste dagen zijn een combinatie van de twee types, en de ene keer helt de balans meer door naar het ene, de andere keer naar het andere. Het leven met een peuter is een leven van uitersten, zover ben ik al nu. Meestal straal je met je hele lichaam en ben je de vrolijkheid zelve. Ik geniet volop van jou, en vind je zo fantastisch dat ik het haast niet onder woorden kan brengen. Maar je kan ontstellend ongelukkig en humeurig zijn, bij momenten zelfs zo deugnietachtig dat andere mensen het stout zouden noemen. Ik ben niet aan stout, dus ik gebruik dat woord niet. Maar tijdens die buien zou ik je aan een haakje aan de muur kunnen hangen, met een plakker op je mond.

Ik doe dat niet, natuurlijk, want dat mag niet en eigenlijk verdien je het ook niet, maar meiske: je kan soms bijzonder vermoeiend zijn. Ik probeer mezelf dan voor te houden dat het voor jou ook allemaal zo gemakkelijk niet is, met al dat groeien en ontwikkelen. En dat het wel weer overgaat. Het gaat ook altijd weer over, gelukkig, en dan krijg ik weer mijn contente, ondernemende, zelfstandige en lieve dochter terug.

Wat me deze maand het meest verwonderd heeft is jouw geheugen. Waarschijnlijk is het er altijd al geweest, maar ik heb het nooit zo erg opgemerkt als de laatste weken. We waren laatst aan het wandelen in de bourgoyen en jij wilde opeens sneeuw maken. Ik vond dat absurd, dat je dat nog wist, want het wegblazen van pluizen (en dus sneeuw maken) daar in de bourgoyen, dat was toch al een maand of twee geleden. Maandag ook: op de badkamer vond je een rammelaar. En je gaf hem aan mij met de woorden “sientje meegebracht naar boven”. Een week voordien het Lien Sien een verse pamper aangedaan bij ons, en toen had ze inderdaad die rammelaar mee genomen. Ik was het al vergeten, jij blijkbaar niet.

Als we iets één keer vertellen of tonen, dan onthou je dat. Dat bomen door hun wortels in de grond drinken en je dus daar moet gieten bijvoorbeeld. Of dat we morgen op de glijbaan gaan, dat weet je de volgende dag bij het opstaan nog steeds. Het is fascinerend gegeven, net als jij dat natuurlijk volledig bent. En ik ben razend benieuwd naar hoe dat allemaal zal evolueren, de komende maanden.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7 – Jaar 1, maand 8

gisteren vroeg één van onze vrienden me: hoe oud is Mira nu? Ik begon te tellen en realiseerde me dat ik prompt je 20 maanden vergeten was, gisteren. Ik heb excuses, echter: het gaat cliché-matig snel, tegenwoordig. De dagen vliegen voorbij en zijn bijna allemaal even heerlijk. Je hebt peuterkuren, ja, en het eten wil niet echt lukken, maar voor de rest: je bent een heerlijk kind.

Nieuw deze maand is het vol openbloeien van de creatieve kant in jezelf. Je was al heel geïnteresseerd in muziek, maar zingt nu echt een heel repertoire zelfstandig en mixt ook verschillende liedjes door elkaar. Wij horen hier regelmatig over het poesje mauw kom eens gauw met witte voe-oeten hihihi hahaha stond erbij en ik keek ernaar. Dat is bijzonder grappig.

Verder teken je ongelooflijk graag, en is play dooh zowat je favoriete speelgoed. Je hebt een uitstekende compagnon in je vader gevonden, daarin, want hij is wel degelijk een creatief talent. Samen tekenen jullie de halve dag vol, en er worden hier dagelijks tientallen kangoeroes uit plasticine gemaakt.
Sinds een week of wat zie ik je tekenmotoriek veranderen (beroepsmisvorming, vrees ik, dat zulke dingen met grote aandacht gevolgd worden hier thuis): je tekent minder vanuit je schouder, houdt je potlood soepeler vast en soms zelfs al in pincetgreep, en het krassen heeft ruimte gemaakt voor (iets wat lijkt op) cirkels. Gisteren maakte je een ovaalachtige vorm, duwde er twee puntjes in, en sprak “kindje”. Legendarisch, je eerste echt scheppende moment.
Met de playdooh kan je bolletjes maken, en daarna worstjes. En instructies geven over wat wij moeten maken, natuurlijk. Dwingende instructies, want je bent twintig maanden.

Ritme, dat begint ook een beetje te komen. Als ik voor je zing in bad, dan spetter je ritmisch met je handen mee. Ik vind dat ongelooflijk en sta vol verwondering, elke dag opnieuw.

Soms is het zelfs meer dan verwondering, maar absolute verstomming. Als je dingen hebt opgepikt waar ik geen weet van had, bijvoorbeeld. Gisteren zaten we in een boekje te kijken en jij was aan het vertellen. De prent ging over “bij de dokter”, dus ik vroeg “wat doet de dokter dan?” en jij antwoordde “buikje kijken, oren kijken, mondje kijken, koorts meten”, terwijl je aanwees waar dat dan allemaal gebeurde. Op de tekening stond ook een horloge en toen ik die aanwees en vroeg: “weet je wat dat is?” antwoordde je, na diep en hard nadenken: “uurwerk!”. Ik wist niet dat je dat woord kende, want wij gebruiken dat niet, dus ik ga de komende dagen eens proberen uitzoeken of je het bij je grootouders of in de creche hebt geleerd. Maar ik vind het wel cool, dat je opeens dingen kan die ik je niet geleerd heb.

Er is veel werk aan de winkel ook, de komende maanden. Je bent ongelooflijk geïnteresseerd in je potje en geeft zelf aan wanneer je kaka gaat doen, maar ik probeer het zindelijkheidsgedoe nog even uit te stellen. Je bent nog te klein om het echt te kunnen, en toen ik eerder deze maand besloot je toch eens te laten proberen, was je te laat en daarna erg erg verdrietig. Ik hou het nu op “flink, dat je het zegt dat je kaka gaat doen, we geven je dan onmiddellijk een verse pamper”, en deze zomer doen we het voor echt, kindeken. In een blote poep en een zomervakantie, zodat je niet te laat bent en geen verdriet moet hebben.

Een ander werkpunt is je eten, nog steeds. Je eet moeilijk, met veel protest en als een muisje. En je voelt dat dit zowat het enige is waar wij ons druk in maken: op alle andere domeinen van het leven heeft hysterie weinig effect, maar dat eten, ik vind dat moeilijk. Jij voelt het, dat je daarmee op de knopjes kan duwen die mij irriteren, en je moet je pubergedrag ergens in kwijt, natuurlijk. Een voornemen voor de komende weken is dan ook meer structuur in de maaltijden brengen en minder drama. Het lukt ons wel, want je bent misschien koppig, ik ben nog veel koppiger. Ha.

Een kind van je ouders ben je ook steeds meer. Een straatloperke. Op bezoek gaan bij mensen, de stad in, wandelen, naar de winkel: je bent altijd on your best behaviour dan. Uitstapjes zijn goed voor je humeur, dus wij doen er veel.
Het liefst ga je wandelen in de bourgoyen, of in het park. Daarover echter één opmerking: het is niet verplicht om elke steen, elke kiezel, elke kei op het pad op te pakken en onder luid “wow, steentje” gekir mee te nemen. Dat vertraagt de wandeltocht nogal, weetwel. En in je kinderhandje is nu ook niet zoveel plaats dat je alle kiezels van de bourgoyen erin kwijt kan. Als dat wel het geval was, mocht je ze allemaal oprapen. Dat is evident.

zoen

je mama

Maand 1 – Maand 2 – Maand 3 – Maand 4 – Maand 5 – Maand 6 – Maand 7 – Maand 8 – Maand 9 – Maand 10 – Maand 11 – Jaar 1 – Jaar 1, maand 1 – Jaar 1, maand 2 Jaar 1, maand 3 – Jaar 1, maand 4 – Jaar 1, maand 5 Jaar 1, maand 6 – Jaar 1, maand 7