Kerygma

Op Canvas is het voor de moment Motorcycle Diaries. Wij kijken en roepen ondertussen naar elkaar: zie kijkt Cuzco. Zie kijkt, de Macchu Picchu. Tussendoor zuchten wij af en toe eens.

Dat zijn zuchten van heimwee, jawel.

Een zondagmiddag in Utrecht, bij de lieve jongens van Cabaret Zinloos. De nacht was zwaar geweest, maar de gidsen zijn gelukkig ervaren. Of zoiets.

Meer op Flickr.

Hahaha.

1- Die keer dat, op weg naar London, er een onweer vlak naast mijn oor, naast het vliegtuig passeerde. Zelden zo verschoten als bij de knal die me toen wakkergemaakt heeft.
2- Die keer in Sucre, Bolivia, alwaar de landingsbaan eindigt in een bergwand en toen onze piloot een kleine inschattingsfout maakte. Een paar meters en het was platte ilse.
(zien? Klik hier, en ga naar sateliet. Op elf uur van het centrum ligt een schuine streep. Dat is de landingsbaan. En daarop het uiteinde ervan, dat is een berg)
3- Die keer in Peru, toen een week nadat wij een bepaalde vlucht hadden genomen, diezelfde vlucht neergestort is. Count your blessings.

Ik moet daar ook niet van hebben, van al dat vliegen.

12.21h – een sms

Ik zit op het terras in een topje. Het is 22 graden.

Awoert voor mensen die naar de zon trekken met kerst! Mij zo jaloers maken zeg.

Bericht in de mailbox over Jan Gevaert, van de kokodril, waar u ongetwijfeld al bent gaan eten/op café geweest bent als u in gent resideert.

Je krijgt dit bericht i.v.m. de situatie van Jan ‘Koko’ Gevaert.

Zoals je wellicht weet is Jan zo’n anderhalf jaar geleden naar Tanzania getrokken met het plan zich daar te vestigen. Ondertussen is dat vestigen daar zo ongeveer gelukt en was Jan bezig met zijn integratie.

Op 9 september is Jan in zijn huis in Arusha overvallen. Bij deze overval is één schot gelost dat Jan trof in de halsstreek. Dankzij het alerte optreden van zijn bezoekers (piloten bij Flying Medical Services in Tanzania) is Jan overgevlogen naar het Aga Khan ziekenhuis in Nairobi.

De toestand van Jan evolueert intussen niet zo gunstig. Na zijn aankomst in Nairobi heeft men gewacht tot de toestand wat gestabiliseerd was om te opereren: bij deze operatie hebben ze de inwendige schade bekeken, een aantal zaken kunnen herstellen én – tegen de verwachtingen in – de kogel kunnen verwijderen. Dit was dus goed nieuws. Kort daarop is echter een infectie opgetreden. Om deze infectie tegen te gaan krijgt hij zware antibiotica en werd hij vandaag een tweede keer geopereerd. Het resultaat van deze operatie moeten we nog afwachten.

Jan ligt al de hele tijd op de afdeling intensieve zorgen, is sedert maandag voortdurend onder sedatie om zijn lichaam toe te laten meer te rusten en ligt intussen aan de beademingsmachine … Geen geruststellend nieuws.

De ziekenhuisfactuur loopt ondertussen zeer hoog op…

Jans familie heeft er ondertussen al heel wat contacten op zitten met het Ministerie van Buitenlandse Zaken en met de ambassades. Een vraag aan BuZa of er beroep gedaan kan worden op de zgn. Steunkas voor Belgen in het buitenland werd echter negatief beantwoordt. De steunkas is helaas leeg.

Daarom deze oproep: we willen Jan en zijn familie steunen. We kunnen hopen, bidden, positieve stralen doorsturen, maar we kunnen ook onze portemonnee open maken.

Snelle beslissers kunnen een bijdrage storten op rek. nr. 063-9549628-13 met de vermelding “steunkas Jan Gevaert”. Dat geld gaat integraal naar Jan en zijn familie.

Denk aan alle fijne momenten die je ooit in de Kokodril / het Kokokaffee meemaakte en haal boven die bankkaart!

Meer op jankoko.blogspot.com of www.stanandstone.com

Ik zocht een foto over iets helemaal anders, maar stootte op deze. Goed voor instant heimwee. We schrijven twee jaar geleden. Wat u ziet is Ica en omgeving, in Peru na drie weken zware bergtoestanden opeens de woestijn. En een oase, rust, en vijf dagen lekker eten, een zwembad en luieren. Mooie herinneringen zijn dat.

Het wordt gezegd op de gossip-sites. Benieuwd of het deze keer waar is.

Awel, ik zou gelijk wel eens durven zie.

via gypsy eyes.

Zo. Het weekend is voorbij. Een weekend dat donderdagavond al begon met een treinrit van Gent naar Amsterdam en dat bestond uit vier optredens van lief, een paar avonden in de bar van theater bellevue, een avond in Toomler, veel ronddwalen in de stad, veel koffie, een studentenkamer en een middag in Rotterdam. Later misschien meer over dit alles, en ik heb ook een hoop foto’s en van die dingen, maar eerst over naar de orde van de dag: er zijn hier nog een boel lessen voor te bereiden.

Een boel lessen. Ik ben precies nen ollander maat.

Vandaag is onze laatste dag in Amsterdam, alwaar wij een aantal dagen hebben doorgebracht op een studentenkot met Spartaanse allures. Gezellig is het wel, en budgetair een heel stuk beter dan een hotelkamer.

Het heeft ook wel iets romantisch, zo back to basic en het herinnert er me aan dat wij ons eigenlijk wel heel erg in luxe wentelen thuis…zo met onze centrale verwarming en al.