Kerygma

All this tenderness has come to nothing – All that we require is being rearranged – I’ve no wish to look to the future – for my expectations will no doubt be changed – Just rolling along on the rest of the waves – My statements and strategies are quickly dismissed – Poisoned pens in invisible paper
Steel knuckles concealed by velvet fists – What is the chance of us living some of our simplest dreams – Are all the structures we build here really as frail as they seem – The dying are the lovers of this modern world – The power and the glory survives -With radio active bargaining – And the valueless of our lives.

My turn to crumble
My turn to fall
From so very humble
To nothing al all.

In de zomer van 2009 was ik hoogzwanger. Ik weet daar niet veel meer van, behalve dat het warm was en ik geen enkels meer had. True story: mijn benen waren overal even breed. Op mijn billen, knieën, kuiten en enkels. Mijn voeten waren twee hompjes donkerroze strak vlees die met wat moeite in een paar teenslippers pasten. Dat deed pijn, en het was warm. Er zijn foto’s (niet gepubliceerd, ik ben niet zot) van mezelf halfnaakt op de keukenvloer, met een kussen onder mijn benen. Op de keukenvloer, want leisteen blijkt heerlijk cool. Enfin. De zomer van 2009 was niet echt genieten, behalve dan van het cadeautje dat wij halverwege na eindeloze weeën uit mijn schoot geworpen gesneden kregen. Maar u weet misschien ook: de eerste weken met een baby, die zijn zo bevreemdend en zo absurd verwarrend dat ik ook van deel 2 van de zomer niet zo veel concreets meer weet. Behalve dat ik heel veel eten aan het geven was. En heel weinig sliep.

In de zomer van 2010 was mijn kindje bijna één jaar. Mijn lief schreef een nieuwe show, en was bezig met opnames van een televisieprogramma. Het was een zomer met behoorlijk wat zorgen, zowel hier als bij dichte vrienden. We gingen een weekje naar Frankrijk, maar voor de rest was het vooral thuis rondhangen. En vooral zij en ik. Dat was best eenzaam bij momenten. En best vermoeiend, zoals alleen éénjarigen vermoeiend kunnen zijn.

De zomer van 2011 was mijn lief er nauwelijks, een week Frankrijk uitgezonderd. In de vroege ochtend vertrok hij, laat ‘s avonds kwam hij thuis. Zij en ik hadden drie heerlijke lange maanden samen, we gingen veel naar zee en we deden alles traag. De zomer van mijn zen, maar ook de zomer waarna ik blij was dat ik weer eens veel mensen zag, zo op mijn werk. Het was rustig, maar ook best eenzaam bij momenten. En best vermoeiend, zoals alleen tweejarigen vermoeiend kunnen zijn.

In de zomer van 2012 nam hij nauwelijks werk aan. Een paar keer gaat hij spelen, een paar keer heeft hij iets overdag, maar voor de rest: vakantie. En dus weet ik voor het eerst wat dat is, die gezinsvakantie waar gulder allemaal zo wild van zijt.

We, dat is zij en hij en ik, dit jaar. We hangen rond in de stad, spelen, rusten, spelen, gaan uit eten, spelen en hebben het heerlijk. De rust van 24 uur per dag iemand naast u, om mee het peutergeweld onder controle te houden, of te bedenken wat er gegeten wordt: luxe. Pure luxe.

Ge moet ze alleen af en toe eens buitenlaten, die twee van mij.

TMF staat op hier ten huize, of JIM, of iets dergelijks, al slaat u me dood. Hij is een scenario aan het schrijven en mompelde iets over research. Dat TMF opeens op moet, dat kan ik nog verstaan. Maar om de paar minuten staat hij recht van achter zijn laptop en neemt een foto van de televisie. Ik vind dat persoonlijk wat vreemd, ja, maar stel daar geen vragen over. Ik veronderstel dat het voor u allen –net als voor mij — een grote geruststelling is dat het allemaal met ons belastingsgeld is, dat hij dat doet.

Maar waar ik dus aan moest denken. Mijn pepe deed dat ook, foto’s nemen van de televisie. Hij had eens van ons voor een verjaardag een digitale kodak gekregen, want vroeger deed hij veel van fotografie. Hij vond dat wijs, mijn pepe, dat ge met zo’n digitale van alles foto’s mocht nemen, omdat ge die toch niet moest ontwikkelen.
Als hij naar de tour de france keek, dan nam hij soms foto’s van den arrivé. En als wij ‘s avonds op bezoek kwamen, dan toonde hij hoe spannend het was geweest.

Ik mis dat.

Ik krijg regelmatig voorstellen van de reclamie-regie om ergens over te schrijven, u weet dat. Ik doe dat, als ik het leuk vind, of als ik er iets over te vertellen heb. Deze keer ging het voorstel over Evian, die net een nieuwe campagne hebben: na de dansende en rolschaatsende bébé’s is het nu van baby-tshirts met grote hoofden erop. Het is wel grappig vind ik:

Zoals dat gaat tegenwoordig, is het met een facebook, en u kunt zelf ook iets doen: foto nemen van uzelf met zo’n T-shirt en dan hopla in de commercial. Ik heb geen webcam en geen iPhone, maar misschien dat u er wel iets mee kan.

Enfin. Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen. Toen de reclameregie mailde, bedacht ik dat wij dat altijd kopen, Evian. En dat ik eigenlijk niet weet waarom want vroeger dronken wij – behalve vooral water van de kraan — vittel of spa reine. Enig graven in mijn brein bracht mij naar mijn kraamtijd. Alwaar in de kraamkliniek Spa blauw werd geschonken, voor moeder en kind, en dat ik die gewoonte overnam thuis. Toen Mira al snel naar de flesjes moest overschakelen maakte ik haar fles dus ook met spa. En toen we een paar weken later nog altijd zot werden van het krijsende kind wegens krampen (het lag dus niet enkel aan de borstvoeding), zei mijn vroedvrouw op een dag: welk water gebruikt gij eigenlijk? Oh, maar spa, dat is het slechste voor krampjes dat er is. Ge zijt beter met Evian.

Wat waar bleek te zijn. En ik vind principieel: water is water, ook van de kraan. Maar als het kind content is en geen krampen heeft, dan is Evian net wat beter water, natuurlijk. Het enige wat ik mij dus sindsdien afvraag: als kinders krampen krijgen van spa blauw, waarom wordt dat dan in elke kraamkliniek geschonken? Allez, ik ben geen kinderarts, maar is dat niet wat onlogisch? Eigenlijk, feitelijk?

Ik ben er ooit eens mee begonnen, maar wegens te omslachtig mee gestopt. Altijd maar die foto’s overzetten, die kodak meesleuren: niks voor mij. Terwijl het zo’n cool gegeven is, eigenlijk: 365 dagen elke dag een foto posten. Maar! Nu! Heb! Ik! Een! Supergsm!
(het werd al eens gevraagd in de commentaren, dus voor uw nieuwsgierigheid: dezen.)
En aangezien ik nu vlotjes mooie foto’s kan nemen en die in één beweging kan opladen op Flickr, zijn al mijn bezwaren weggevallen en is er geen ontkomen aan: ik doe een Project 365. Vandaag is dag drie, en de set vindt u hier.
Of hieronder, natuurlijk.

Allez jong. Boussoufa naar Grozny. Ik versta dat gelijk zo moeilijk. Een massa geld natuurlijk: een contract van vier jaar, aan 2,5 miljoen netto per jaar. Dat wil zeggen: nooit meer moeten werken daarna. En in de gazet staat “alles is te koop in voetbal”.
Maar het is daar dus onveilig, in Tsjetsjenië, en het is superver weg, en het is – voor zover ik dat kan zien, ik ken daar niet zo veel van – niet echt een competitie waar die gast op zijn plaats is.

Het zal wel een illusie zijn te denken dat er andere dingen dan geld tellen zeker, in het leven?

Mijn ouders, die hebben een magazijn, hier ergens in de stad. En zoals dat gaat met mensen die een dochter hebben die al eens een onbezonnen aankoopje durft te doen, staan in dat magazijn behalve wat grief van hen vooral veel spullen van mij. Grote spullen die niet in mijn kelder passen.
Jammer genoeg hebben ze nu besloten het magazijn leeg te maken en — oh horror — moet ik dus mijn spullen weghalen. En ik heb geen plaats hier thuis. Omdat ik soms zo vreselijk web 2.0 ben dat ik er zelf schrik van krijg, gooi ik ze op het interweb, eerst hier voor ze op 2ehands.be ofzo gaan. De eerste kans is dus voor u, lieve lezers, en vooral: dit is minder werk dan op 2ehands zetten.

First up: the old bike. Ik ben daar eerlijk in: er is werk aan. Nieuwe wielen, een nieuwe ketting, een laagske verf, beetje roest afschuren, nieuwe lichten en remmen enzo. Het beestje heeft namelijk afgezien van een paar jaar buitenstaan op een koer in de regen, door weer en wind. Maar! Het is een oude, authentieke, stevige, Hollandse fiets. Hij was eerst wit, en van mijn mama, en toen heb ik hem als puber ingepikt. Waarna ik hem achtereenvolgens (1) roze (2) met madeliefjes en (3) zwart heb geschilderd. Hij heeft me naar feestjes in het hele meetjesland gebracht, tot ik een mobilette kreeg, en lui werd. Toen ik alleen ging wonen was hij er opnieuw, dit keer om de hele stad mee rond te dweilen. Ah, the stories this bike could tell. Maar een leuke fiets dus, en ook nog voorzien van een zeer hoog coolness-gehalte.

Alleszins: hij moet weg! Moet ge’m hebben? Noem uw prijs via het contactformulier! Of gewoon op mail, als ge mijn emailadres hebt.

happy DAB-day!

dank hans, voor de tip.

Iewoew. Vers uit bed deze ochtend en nog maar een halve kop koffie gedronken, en ik had mijn eerste ergernis van de dag al te pakken. Een klein artikeltje in de gazet over De Kinderpuzzel op Eén was daar de aanleiding toe. De titel was namelijk “Goed maar niet goed genoeg” en in het artikel kwam het er eigenlijk op neer dat Bart De Pauw, nu hij een programma maakte voor een andere baas dan gewoonlijk, op zijn minst genialiteit had moeten afleveren. En. Het. Was. Alleen. Maar. Goed.

Kijk, ik voel daar dus spontaan een interne scheldtirade van jewelste door opwellen, door zo’n vuile artikelkes. Die mens heeft de moed gehad om eens iets anders te gaan doen. Die mens maakt een televisieprogramma waarvan de eerste aflevering duidelijk vooral het voorstellen en plaatsen van de personages is. En toch is het ozo noodzakelijk al meteen een label op te kleven “het is toch geen nieuwe Mol, hoor”. En “het is ook niet vernieuwend”. Vernieuwend, amehoela, denk ik dan. En ook wel: oh, boehoe, gaat ergens anders bleiten.

Bart de Pauw heeft dat wat mij betreft deftig gedaan: een ontspannend zondagavondprogramma, met een aantal leuke vondsten en het genot van zijn grappig manspersoon als presentator (het einde met de twee kindjes achter de deur, daar heb ik bijzonder hard om gelachen, bijvoorbeeld): meer hoeft het voor mij niet te zijn.

Kijk zie. Een weblog. Een mening. En het vaste voornemen dringend een keer vroeger te gaan slapen, zodat ik mij minder druk maak in dergelijke pietluttigheden.