Kerygma

Neem die. Mijn mama haar lievelingsbloemen, vroeger. Fresia’s zijn mooi en wit, en dat riekt goed.
(Hij kijkt bedenkelijk en ik zie hem proberen de geur op te vangen.)
Die niet, Tom, ze zijn nog toe. Ruik eens aan die daar. (ik wijs op een boeket waar de bloemen openstaan)

Ja, riekt maar nen keer, treedt de bloemenvrouw mij bij. En de bloemenman: goh, jong, als die openkomen, dan riekt heel uw huis daarnaar. Ik ben eens met een volledige camionette vol fresia’s naar huis moeten komen van de veiling en dat was in den tijd dat ik nog geen camionette had die was afgesloten, dus heel die geur hing overal en jongens jongens jongens ik werd daar helegans ongemakkelijk blablablablabla.

(Ik zie hem synchroon met mijn verloofde terugdeinzen en weet dat ze allebei proberen in te schatten wat de snelste ontsnappingsroute is.)

Twee pakken fresia’s, zeg ik. En ik geef hem een van de twee. Anders heeft ze straks geen bloemen. Of gele.

U weet dat misschien, of misschien niet, maar ik ben beroepshalve nogal met kindjes bezig. Vooral dan met: werken met kinderen (kleuters en kinderen van de lagere school) in een klasomgeving. Ik zit voor het gedeelte over kleuters al een aantal jaar in een zeer inspirerend team, op de fijnste lerarenopleiding van de wereld. Een inspirerend team, omdat het vol inspirerende mensen zit, en één daarvan is Marijke, onze muziekdocente. Toen de dochter nog heel mini was, vertelde ik ooit tegen haar dat Mira zoveel van muziek houdt (want ja, dat was toen al duidelijk), en ik kreeg prompt een boek aangeraden, dat hier zeer vaak gebruikt werd.

Toen de kleine oud genoeg was voor Muziek op Schoot, schreven we ons in, en sindsdien gaan we op zaterdagochtend zingen met Marijke. Een zaligheid, zowel voor Mira als voor ons. We merken dat het de dochter veel deugd doet, zo in groep instructies leren volgen, en ze heeft ongelooflijk veel aan de rijmpjes en liedjes die ze daar leert. Voor het plezier, natuurlijk, maar als ze bang is of verdrietig, dan brengt zo’n liedje troost en rust.

Marijke, die de lessen liefdevol en met bijzonder veel kennis van zaken geeft, begint vandaag met een eigen verhaal. Niet langer onder de vleugels van een andere vzw, maar helemaal op zichzelf. Tinkel, zo heet de kleine vogel, en de eerste lessenreeks is nu open voor inschrijving. Vanaf acht maand kunt u er met uw baby naartoe, vlakbij Gent Dampoort.

En ik zeg het met de hand op het hart: vreselijk warm aanbevolen.

Ik stond vandaag twijfelend voor mijn kleerkast, met het kleed in mijn handen dat gij zo leutig vond. Ik ging dat aandoen, maar ik deed het uiteindelijk niet. Wegens te koud, natuurlijk. Ik zeg het maar, voor het geval ge denkt dat ik het niet heb aangedaan omdat het ongepast was voor de gelegenheid, door de te onstuimige explosie van bloemen. Hoewel het dat wel is, ongepast, maar gij zoudt daarmee gelachen hebben. Luid. Ge weet wel.
We had some good times, boy. Mindere tijden ook, maar het lijkt alsof ik die nu al bijna vergeten ben. Dat gaat zo, ge weet wel.
Het was schoon vanmiddag. Bevreemdend ook. Hoe mensen je schilderden zoals wij je ook kenden. Het is te hopen dat ge een goed boek bijhebt, het kan een tijdje duren., ik was daar toch efkes niet goed van.

Enfin. Ik zou iets kunnen posten dat gespeeld werd, vandaag daar in Lochristi, maar ik moet zelf al een hele week denken aan vele nachten terugrijden van ver weg en deze CD. En hoe ge zat mee te zingen, vanachter in onze auto. Om dag te zeggen, ga ik eens meezingen zie.

RIP, Pascal.

Naar het schijnt ben ik mijn rock ‘n roll helegans kwijt. There you have it. En het is van uw vriendin dat ge het moet horen natuurlijk. Aanleiding van deze stelling was het papieren zakdoekje dat ik omstreeks middernacht uit mijn tas opdiepte en waarmee ik mijn plaats aan de beestenmarkt-toog afdroogde. Want die was nat, wegens geen bierviltjes en overlopend bier. U kent het vast.

Het schijnt dat dat totaal onhip en zeer moederlijk is: kuisen op café. Ik vind natte ellebogen persoonlijk nog minder rock’n roll, but maybe it’s just me.

Het was een nacht bij de duivels van de vlasmarkt. Uitgaan bleek te passen als een oud jeansvestje. Ge weet wel: uw oude vestje, dat eigenlijk versleten is, maar waarvan ge niet wilt scheiden. En eigenlijk zijt ge te volwassen en volgroeid geworden om rond te lopen met een versleten jeansvestje, maar het is zo’n fijn vestje. Omdat het zo perfect en comfortabel zit, en er een vakje is voor alles wat ge nodig hebt. Zo is uitgaan daar, tegenwoordig. Ge weet dat het iets is uit vervlogen tijden, but it fits like a glove.

Het was die nacht dat de vraag mij werd gesteld. Waarom ik eigenlijk nog nooit iets over hem had geschreven, op mijn blog. Er was een beetje sprake van verontwaardigd gerol met ogen, en toen ik vroeg wat ik dan wel moest vertellen over hem, kreeg ik de titel als antwoord. Dus bij deze, wereld: Leslie is nen coole gast. En al.

Hulpeloos. Dat is het enige woord dat ik kan bedenken. Ik duwde mijn kind in de armen van haar vader en sloeg mijn eigen armen om onze vriendin heen. Omdat dat het enige is dat ge kunt doen als de tranen prikken langs alle kanten nadat de “hoewist, ça va?” is gevallen.
Omdat ge weet dat de bwoah eigenlijk niet zo goed is en de het gaat eigenlijk het moet wel gaan, we kunnen niet anders.

Soms slaat het leven keihard. En als ge dan mensen die ge graag ziet naar adem ziet happen, wat moet ge dan doen? Behalve uw armen opendoen? Eens op hun rug wrijven? Bemoedigend glimlachen?

Vooral luid vloeken, dat doe ik. Hoewel dat ook niet helpt, natuurlijk.

Daarnet in de auto deed Stubru plots de Beach Boys. En op slag was ik tien jaar jonger, en stond in de keuken van mijn eerste appartement. Ik leerde er koken, door te kijken en door te helpen en door groenten te snijden. En wat later door te helpen, en dan door zelf dingen te proberen. De koks van dienst waren meestal een paar jongens die later van het koken hun beroep zouden maken. Zowat iedere weekendavond begon daar, in de keuken, of ergens op restaurant. Met vrienden en veel tijd. En de nacht die voor ons lag, en geen enkele reden om de volgende dag vroeg op te staan. Eindeloze gesprekken over eten, over combinaties, ingrediënten en over recepten. Veel van de dingen die ik toen geleerd heb, gebruik ik nog elke dag. Ik gooi nog altijd overal goeie balsamico bij. Ik gebruik nog altijd een kruidenwijzer als mijn kookbasis. Het is daar dat de liefde begonnen is. Voor eten klaarmaken, voor lang aan tafel zitten en voor ietwat tacky muziek.

Trouwens. Ik heb gewoon nog geen schaamteloze reclame gemaakt voor mijn lief zijn nieuwe voorstelling, hoe erg is dat niet eigenlijk?

Dat zit zo: ik maak alleen reclame als ik zeker weet dat het goed is, want u en ik, wij hebben een vertrouwensrelatie, vindt u niet? En door de dochter en het feit dat die nog te klein is om alleen thuis te blijven, had ik eigenlijk nog niet veel gezien.
Maar! Sinds dit weekend kan ik wel degelijk officieel reclame maken: er kwam een babysit, ik trosteerde file en regen en ik heb dus het eerst een echte try-out gezien. Ik was helemaal onder de indruk van mijn wederhelft. Het is goed, het is fel, het is scherp. Het is heel erg voor te lachen en het is dan ook met de gepaste fierheid dat ik u kan zeggen: ga kijken naar Het Experiment! Op de premiere in Kortrijk bijvoorbeeld, als u het kleedske wilt zien dat ik speciaal voor de gelegenheid heb gekocht. Of ergens anders, in het Vlaanderland. Doen. Mijn lief is grappig.

Na de wekelijkse afspraak met de kok met de leuke tongval zien wij vaak eens het begin van Goedele haar programma. Ik had al verschillende keren mijn hoofd gebroken over van welk programma het begin en de stijl eigenlijk was geript, tot het lief vanavond zei: Die Goedele heeft wel vree hard naar De Wereld Draait Door gekeken, zeg.

Natuurlijk. DWDD. Ik had het niet zo direct gezien, omdat Goedele maar half zo snel kan praten als Matthijs van Nieuwkerk. Maar als ge op ffwd duwt, dan ziet het er precies hetzelfde uit. Daarvan gesproken: weet ge wie dubbel zo snel kan praten als Matthijs? Henry van Loon.

Henry is grappig. En hij houdt van ballonnen.

En dan zing ik van Mira is a punkrocker, dat is evident.

Merci, Fokke, voor het schitterend T-shirt.