En dan zing ik van Mira is a punkrocker, dat is evident.

Merci, Fokke, voor het schitterend T-shirt.

Gratis erbij: het advies van B., gepokt en gemazeld in het mode-gedoe én het gezelschap van Simon, vijf weken oud en meestal bij haar in de winkel. Cuteness!

Luz De Lux, in Leuven. Als u langsgaat, doe groetjes van mij.

Zoals het een meter betaamt raasde ik na het werk door de stad om de prachtige telg te bewonderen. Ze sliep, het schaapke, dus ik heb niet te veel lastig gedaan met de kodak. Edoch: Sien Decroubele, dames en heren. Vijf uur oud, op dat moment.

Voor wie wil kijken of ze boorlingske janne lijkt: klik.

Er zijn ook al een paar vragen gekomen naar de naam die ik heb gegeven (want ja, meter en peter kiezen ook een naam bij de decroubeles). Dus hier is hij, meteen met de reden erbij. Omwille van de tekst. En omwille van dat het een schoon liedje is. En omwille van de openingsdans van lien en peter, indertijd.

Want ik word dus wel meter, peoples. Binnen — euhm — zeven dagen geleden eigenlijk.
De peter polst af en toe facebooks- en mailsgewijs, dus ook hij zit op even hete kolen. Mijn geboortecadeautje deel 1 ligt klaar, deel 2 staat op standby om als het zover is afgewerkt te worden. Ik heb een meisjesnaam én een jongensnaam.

Ik ben er klaar voor Jip. Ge moogt echt komen nu.

Dat is niet waar. Hij was leraar, en dat was goed. Maar hoe langer we samen waren, hoe meer ik merkte dat het kriebelde. Om ook andere dingen te doen. De eerste week al, zag ik hem uiterst charmant en driestemmig op het podium van Het Magazijn staan (aargh. het magazijn, waar is de tijd zeg). De maand daarop deed hij mopjes op humorologie en kreeg daar prijzen voor. Ik was best wel fier op mijn nieuwe lief. Kort daarna kwam er dat voorzichtige: misschien moet ik die comedy eens serieus beginnen nemen. Ik heb mij daar weinig mee gemoeid, behalve op de cruciale momenten toen er een duwtje nodig was om het risico te nemen. Wedstrijden in Nederland, part-time gaan lesgeven, fulltime met comedy bezig zijn, een televisieprogramma maken: het waren mijlpalen. In zijn leven en ook in het mijne. Ik heb daar altijd in geloofd dat het wel goed ging komen.

En ja, soms vloek ik. Als hij weer optreden is, en ik alleen zit. Als hij zoveel stress heeft dat hij al eens kort van stof is. Omdat hij moe is, of omdat hij geleefd wordt door de agenda van anderen en dat moeilijk kan verdragen. Het punt is: ik versta het ook, omdat ik er met mijn neus opzit. Iedere dag zie ik hem ‘s morgens opstaan als het nog donker is, en ‘s avonds stoppen met werken als het al lang weer geen dag meer is. Ik zie hem dat zeven op zeven doen, en zelden of nooit vrij nemen. Ik voel de druk, van iets maken waar 300 mensen in een donkere zaal naar komen kijken. Of iets waar een half miljoen mensen thuis in een luie zetel een mening over vormen. Die ze daarna zelfs op het internet gooien. Ik mag er niet aan denken dat ik zo’n job zou moeten doen. brr..

Ik merk de laatste tijd dat niet iedereen verstaat dat het geen speeltijd is, zo’n job. Er wordt soms gevraagd: “doet ge eigenlijk nog iets echt van werk?”. Mhaha. En ge merkt gewoon dat sommige mensen denken dat hij zijn dagen vult met spellekes spelen. Het is wijs en leutig, ja. En ik geniet ervan hem te zien genieten, want hij doet dat heel graag allemaal. Maar het is ook verdomme hard werken, en niet te onderschatten hoeveel impact dat heeft. Ge ziet dat bij veel mensen op het podium: hoe er soms gevraagd wordt of ge “eens rap vijftien minuten comedy kunt schrijven over het zestigjarig bestaan van de vrouwengilde”. Bijvoorbeeld. Er wordt daar dan onder elkaar eens mee gelachen, maar eigenlijk is dat een beetje erg: dat er soms gedacht wordt dat dat allemaal gewoon vanzelf komt.

Een lange aanloop om te zeggen dat ik gigantisch fier ben op mijn lief. en eigenlijk zelfs niet eens omdat de eerste aflevering fenomenale kijkcijfers haalde en fantastische waarderingscijfers, hoewel dat heel schoon is, natuurlijk. Maar vooral omdat ik hem een jaar keihard heb zien werken en ik onder de indruk ben van het eindresultaat. Fier. Nah.

Kijken! Vanavond!

Ik ril.

Ze zou zij beter wat minder lachen, zij. Ik herinner me bijvoorbeeld levendig die keer dat ze — zoals alle stoere kindjes in die tijd — uit haar raam zou kruipen om te kunnen uitgaan. (Ikzelf heb dat nooit gedaan, dat spreekt: mijn raam zat bovenaan een steile muur, er was geen plat dak, ik mocht sowieso al behoorlijk veel uit en ik was niet stoer. En daarbij, mijn ouders lezen mee.)
Bij klijn was dat ontsnappen nauwelijks een avontuur te noemen, eigenlijk. Ze woonde in een gelijkvloersbungalow, haar kamer had een raam tot op de grond. En ze woonde op wandelafstand van het jeugdhuis, dus erg veel fysieke inspanning kwam er niet aan te pas. Het was een kwestie van rolluik omhoog, raam open, buitenstappen, 3 minuten wandelen en pintje bestellen. Easiest escape ever.

En dus stond ze op een avond ver na haar thuiskomstuur terug in het jeugdhuis. Jammer genoeg hadden wij in die tijd slechte vrienden. Zo van het soort dat van zodra ze binnenwas om de drie minuten riep: Klijn, uw pa is daar., waarna er sprake was van enig in elkaar geduik van haar kant. En daarenboven begon J. een verhaal over hoe hij dacht dat haar mama ondertussen wel al zou gezien hebben dat ze weg was en gewoon de rolluik naar beneden had gedaan zodat ze niet meer binnenkon. En dat ze zou moeten aanbellen, en dat ze nu al op haar aan het wachten waren. Het zou vonken geven, en al. Iedereen knikte beamend.

Na twintig minuten is klijn terug naar huis gewandeld en braaf in haar bed gekropen. Ze kon de stress van het avontuur niet aan.

Good Times.

Het deed me denken aan die keer dat ik zou gaan rijden. Het was de lange zomer voor we naar de universiteit zouden gaan. Een zomer die voornamelijk bestond uit op het terras van K. zitten, een bal gooien en wachten tot zijn twee honden de bal terugbrachten. En dan de bal weer weggooien. Ledigheid was onze middle name in die tijd. Tussen al dat ballengooien door leerden we het groene handboek voor rijlestheorie uit het hoofd en legden op het eind van die zomer met glans examen af. We wisten het toen nog niet, maar het zou zowat het enige glansexamen van dat jaar zijn, trouwens.
Wat u ook moet weten voor dit verhaal: kort voordien was het uitgeraakt met mijn toenmalig lief. Die toevalligerwijs ook mijn overbuurjongen was, want ik zei het al: ledigheid was mijn middle name en een lief recht over de deur is verrekte handig. Aniehoew. Einde relatie, en niet echt in vriendschap, om het eufemistisch te zeggen.

En toen kwam de dag dat ik met mijn vader voor het eerst mocht rijden, met een kanjer van een L op de achterruit. Er was een uitleg over pedalen aan vooraf gegaan en ik vertrok vol goede moed. Klein beetje draaien aan het stuur om de auto van de berm te halen, en dan hopla de weg van onze rustige woonwijk op. Althans, dat was het plan. Het “klein beetje draaien” werd door uw dienaar namelijk verkeerd ingeschat en werd een scherpe bocht. En het daaropvolgende “remmen, i.” van mijn vader zorgde voor pedaalverwarring en een flinke duw op het gaspedaal. De auto schoot vooruit (als een straalvliegtuig, zo leek dat toen) en ramde — u voelt me komen — de auto van het ex-vriendje, netjes geparkeerd aan de overkant van de straat.

Aaah, het trauma. Jaren later nog werd elk nieuw lief door mijn zogenaamde vrienden gewaarschuwd voor mijn wraakzucht als het ooit uit zou raken. En in het jeugdhuis werd ik dat jaar verkozen tot beste chauffeur in de poppol. Lachen. Het heeft drie jaar en ettelijke rijlessen geduurd voor ik opnieuw de baan opdurfde.

K. had ondertussen al lang een rijbewijs en een auto. Er hing een sjaaltje om het stuur om te verbergen dat de sleutel niet meer van het contact afkon. Maar dat verhaal is voor een andere keer, lieve lezertjes.

Het zou nog twee jaar duren voor ik nog eens zo’n zware crush had, in 1989 en dichter bij huis deze keer. Ik geef dat toe, mijn smaak in mannen was niet onberispelijk in die tijd. Maar ik was tenminste niet verliefd op Mac Gyver *kuch* hilde *kuch*