Ja, riekt maar nen keer, treedt de bloemenvrouw mij bij. En de bloemenman: goh, jong, als die openkomen, dan riekt heel uw huis daarnaar. Ik ben eens met een volledige camionette vol fresia’s naar huis moeten komen van de veiling en dat was in den tijd dat ik nog geen camionette had die was afgesloten, dus heel die geur hing overal en jongens jongens jongens ik werd daar helegans ongemakkelijk blablablablabla.

(Ik zie hem synchroon met mijn verloofde terugdeinzen en weet dat ze allebei proberen in te schatten wat de snelste ontsnappingsroute is.)

Twee pakken fresia’s, zeg ik. En ik geef hem een van de twee. Anders heeft ze straks geen bloemen. Of gele.

Toen de kleine oud genoeg was voor Muziek op Schoot, schreven we ons in, en sindsdien gaan we op zaterdagochtend zingen met Marijke. Een zaligheid, zowel voor Mira als voor ons. We merken dat het de dochter veel deugd doet, zo in groep instructies leren volgen, en ze heeft ongelooflijk veel aan de rijmpjes en liedjes die ze daar leert. Voor het plezier, natuurlijk, maar als ze bang is of verdrietig, dan brengt zo’n liedje troost en rust.

Marijke, die de lessen liefdevol en met bijzonder veel kennis van zaken geeft, begint vandaag met een eigen verhaal. Niet langer onder de vleugels van een andere vzw, maar helemaal op zichzelf. Tinkel, zo heet de kleine vogel, en de eerste lessenreeks is nu open voor inschrijving. Vanaf acht maand kunt u er met uw baby naartoe, vlakbij Gent Dampoort.

En ik zeg het met de hand op het hart: vreselijk warm aanbevolen.

Enfin. Ik zou iets kunnen posten dat gespeeld werd, vandaag daar in Lochristi, maar ik moet zelf al een hele week denken aan vele nachten terugrijden van ver weg en deze CD. En hoe ge zat mee te zingen, vanachter in onze auto. Om dag te zeggen, ga ik eens meezingen zie.

RIP, Pascal.

Het schijnt dat dat totaal onhip en zeer moederlijk is: kuisen op café. Ik vind natte ellebogen persoonlijk nog minder rock’n roll, but maybe it’s just me.

Het was die nacht dat de vraag mij werd gesteld. Waarom ik eigenlijk nog nooit iets over hem had geschreven, op mijn blog. Er was een beetje sprake van verontwaardigd gerol met ogen, en toen ik vroeg wat ik dan wel moest vertellen over hem, kreeg ik de titel als antwoord. Dus bij deze, wereld: Leslie is nen coole gast. En al.

Soms slaat het leven keihard. En als ge dan mensen die ge graag ziet naar adem ziet happen, wat moet ge dan doen? Behalve uw armen opendoen? Eens op hun rug wrijven? Bemoedigend glimlachen?

Vooral luid vloeken, dat doe ik. Hoewel dat ook niet helpt, natuurlijk.

Dat zit zo: ik maak alleen reclame als ik zeker weet dat het goed is, want u en ik, wij hebben een vertrouwensrelatie, vindt u niet? En door de dochter en het feit dat die nog te klein is om alleen thuis te blijven, had ik eigenlijk nog niet veel gezien.
Maar! Sinds dit weekend kan ik wel degelijk officieel reclame maken: er kwam een babysit, ik trosteerde file en regen en ik heb dus het eerst een echte try-out gezien. Ik was helemaal onder de indruk van mijn wederhelft. Het is goed, het is fel, het is scherp. Het is heel erg voor te lachen en het is dan ook met de gepaste fierheid dat ik u kan zeggen: ga kijken naar Het Experiment! Op de premiere in Kortrijk bijvoorbeeld, als u het kleedske wilt zien dat ik speciaal voor de gelegenheid heb gekocht. Of ergens anders, in het Vlaanderland. Doen. Mijn lief is grappig.

Natuurlijk. DWDD. Ik had het niet zo direct gezien, omdat Goedele maar half zo snel kan praten als Matthijs van Nieuwkerk. Maar als ge op ffwd duwt, dan ziet het er precies hetzelfde uit. Daarvan gesproken: weet ge wie dubbel zo snel kan praten als Matthijs? Henry van Loon.

Henry is grappig. En hij houdt van ballonnen.

En dan zing ik van Mira is a punkrocker, dat is evident.

Merci, Fokke, voor het schitterend T-shirt.