Kerygma

Er zijn zo van die dagen dat ik mezelf overtref in de keuken. Soms is dat smaaksgewijs, maar soms heb ik gewoon geniale ideeën die mijn (en uw) leven aangenamer maken. Zoals vandaag.

Ik ben examens aan het opstellen, leg stagebezoeken af en doe een heleboel administratief werk. Eigenlijk weinig tijd om te koken dus. Bovendien was de man van huis en moest er dus eten voorzien worden voor anderhalve eter: mezelf en de mini. Ik vind dat altijd wat moeilijk, en het wordt (ondanks ons pseudovegetarisme waar ik binnenkort eens over ga schrijven) vaak een stukje vlees, en groenten en patatten.

Toen ik vanmiddag efkes in de frigo keek, had ik een geniale ingeving. Letterlijk 3 minuten werk aan, en een half uur sudderen. I AM SUCH A GENIUS.

Nodig: een blik tomatenconcassee. Pasta. Een pakketje om minestrone van te maken, bijvoorbeeld deze lekkere van delhaize, die wij in huis hadden. Verse groenten, fijngesneden, is dat. Er zit daar ook tomatenpuree bij, en normaal maakt ge daar dus soep mee. Tenzij ge geniaal zijt.

Doen: Olijfolie in pan, groenten erbij. Kruiden (ik deed pimenton, spaghettikruiden, peper, zout). 2 minuten laten sudderen. Tomatenpuree erbij, en tomatenconcassee. Beetje water. Gaar laten worden op een zacht vuur.
Pasta koken, saus erover, kaas erbij. Eten.

Het is graag gedaan.

Vorig jaar tijdens dagenzondervlees deed ik u gomashio aan de hand, weet nog? De pot staat hier nog steeds zowat om de andere dag op tafel, en wij vinden het nog steeds even lekker. Ook editie 2013 heeft haar eigen ontdekking, dus ook nu krijgt u een pro-tip van de vegetariër-voor-even. Pimenton de la vera, mensen. Topontdekking.

Pimenton de La Vera is gerookt paprikapoeder. En als u dat over ajuintjes die aan het glazig worden zijn strooit, dan smaakt uw eten alsof u er spekjes in meegebakken heeft. Maar dan zonder dat er een varken voor doodgegaan is.

Niet gemakkelijk te vinden, tenzij u een spanje-connectie heeft. Maar bij gekruid.be hebben ze het wel.

P.S.: 100 gram paprikapoeder is blijkbaar veel. Denk na voor u drie zakjes bestelt.
P.P.S.: aan het andere eind van het spectrum: gerookte tempeh. Doe het niet.

Wat doet een mens als de voorziene pompoen heel funky blijkt te geuren bij het opensnijden (denk: vuilnisbaksap)? Een mens bedenkt rap iets anders met wat nog in de frigo ligt.

Het werd een halve courgette, een aubergine, twee rode uien en een venkel. Ik sneed alles in grove stukken, gooide in een ovenschaal en kruidde met peper, grof zout, pimenton de la vera, provencaalse kruiden en een paar teentjes fijngesnipperde look. Alles werd royaal met olijfolie begoten en gemengd. Zorg ervoor dat alle groenten goed ingevet zijn.

Dit gaat in de oven, op 220°, tot de groenten zacht zijn.

Ondertussen kookte ik penne. Eens de groenten klaar waren liet ik de dochter kiezen: ze at pasta met courgette en een beetje venkel. Nadat haar bord uitgeschept was, werkte ik de schotel af voor ons: de pasta erbij, wat extra kruiden, een scheut balsamico en een blok feta, verkruimeld. Mengen, eventueel wat gesnipperde bladpeterselie erover en klaar. Dat, lieve mensen, is bijzonder lekker, zeker met was parmesan of andere kaas van de rasp eroverheen.

Er zijn zo van die ideetjes die beter klinken op papier dan in praktijk. Zoals dat ge na een zware werkweek, afgesloten met een middag feedback geven op examens, wel eens fancy vegetarisch zult koken voor vrienden.

(Over die feedback trouwens. Ik bedacht gisterenmiddag dat het één van die meest delicate dingen is aan mijn job. De studenten die je over de vloer krijgt hebben het, op een paar uitzonderingen na, niet goed gedaan. De meesten die langskomen hadden dat niet verwacht. En dan moet je uitleggen hoe het komt, wat ze eraan kunnen doen en hoe we het naar tweede zit gaan oplossen. Realistisch zijn, maar niet alle moed de kop indrukken. Proberen niemand aan het huilen te brengen. Ik ben doodmoe na zo’n middag. Kordate fluwelen handschoenen kosten veel energie.)

Enfin. Toen ik thuiskwam wilde ik enkel nog comfort food. En dus werd het een ovenschotel. MET CHIPS ERIN. De dochter vond het vreselijk fascinerend, en het was ook bijzonder lekker. En zoals Dorien dat zegt in de commentaren: perfect voor bezoek, want je moet niks meer doen op het moment zelf.
Erbij gaf ik een salade met gemengde sla, kerstomaten die zalig lekker geurden, rode ui, komkommer en venkel. Basilicumolie en witte wijn-azijn eroverheen. En veel peper en zout.

Vooraf vulde ik champignons met een mengeling van kruidenkaas, veel bladpeterselie en lente-ui. Erover wat broodkruim en dan in de oven. Serveren op een bedje van rucola, geroosterde pijnboompitten en een beetje balsamico. En een stuk turks brood erbij.

Het dessert was gekochte appelcake. Want dat mag, en David krijgt daar geen afasie van.

Dag 2 alweer. Ik had voor de verleiding nog een overschot fricandon van eergisteren in de frigo laten staan, zodat mijn lief deze middag extra veel zin had om die op zijn boterham te leggen. Hij deed het niet. Wat een held.

Deze avond: sobere eenvoud, maar lekker. En met een (wazig donker, er is nog wat werk aan mijn food-fotografie) beeldeken.

De pasta is die van Lilith, maar dan met grote pastaschelpen, zonder de harissa (anders eet het kindje niet), maar met extra basilicum en pijnboompitten. De salade zeer los gebaseerd op dit recept van Dorien. Venkel in dunne schijfjes, beetje witte wijn azijn, olijfolie en zout erop en in de frigo. Vlak voor het serveren kappertjes in hete olijfolie in een panneke, blussen met een scheut wijnazijn en het geheel over de venkel gieten. It worked.

Morgen bezoek. Dan ga ik eens chique vegetarisch proberen, denk ik. Iemand tips?

This time it’s for real. 40 dagen zonder vlees en vis. En zoals het er nu voorstaat, met onze goede voornemens: zonder uitzondering.

Dag 1 en we zijn gemotiveerd gestart, en speciaal voor mijn mama doe ik dit jaar ook van recepten. Recepten zoals het niet hoort, dat is evident, want ik ben geen kookblogmens en te lui om echt dingen uit te schrijven. En ik heb ook geen foto’s genomen van het eten wegens dat het op was voor ik er aan dacht. Ah ja, misschien maakt iemand anders het wel eens en misschien neemt die wel een foto. Zoete couscous en een salade met waterkers was het, en het was lekker.

De salade is een nawee van de zonvakantie: op een mooie, zachte lente-avond stond er iets dergelijks op het buffet. En ik heb die avond bijna alleen dat gegeten. En desserten, natuurlijk.

Salade
Waterkers, een half sjalotje, een beetje veldsla (omdat die slap lag te worden in de frigo), wat walnootolie, peper en zout, een scheut gewone witte azijn. En dan grof geschaafde pecorino erover. Nomnomnom.

Zoete couscous
Een grote zoete aardappel in blokjes, twee wortels. Even beetgaar koken. De couscous klaarmaken volgens de gebruiksaanwijzing. Ondertussen ook wat walnoten roosteren.
Een lepel boter en een scheut olijfolie in een wok, daar de andere helft van het sjalotje bij en een teentje gesnipperde look. Even laten aanbakken en dan wortels en bataat erbij. Bakken en een handje rozijnen toevoegen. Alles kruiden met peper, zout en Ras Al Hanout, of iets dergelijks. De couscous erdoor mengen, en dan een handvol fijngesneden bladpeterselie. De walnoten erover en ge kunt eten. Op twintig minuten klaar, en zonder vlees é maat.

Dat van die aardperen. Dat begon met een plan. De Voerense kwestie 2012, 6 volwassenen en 4 kinderen, een lang weekend en een oudejaarsthemafeest.

Wij zouden koken, zoals we dat vroeger altijd deden. Warme, mooie herinneringen heb ik, aan weekendavonden op mijn appartement, toen we allemaal pas naar de stad verhuisd waren, weg uit ouderlijke nesten in de suburbs. Er werd gekookt op die avonden, en als de nacht al goed vertrokken was, werd er op café gegaan. De jongens waren toen al heel erg met eten bezig. Ik stond erbij, sneed groenten en leerde met mijn ogen en door de honderden vragen die ik stelde. Ik leerde proeven en smaken combineren en uren-uren-urenlang emmeren over wat ook nog lekker is bij prei, en hoe ge de beste puree maakt. Good times. Zowat alles wat ik heb geleerd over de keuken, heb ik daar geleerd, in mijn kleine appartement aan het Laurentplein. Ik word er zowaar winters melancholisch van.

De jongens van toen zijn ondertussen mannen met een koksdiploma, een horecaverleden en nu een job in het anderen leren koken. De ene is wat uit het oog verloren, de andere is er nog steeds. Jarenlang hebben we samen gekookt op oudejaar, maar met kinderen en huizen verbouwen en drukke levens was het er de laatste jaren niet meer van gekomen. Tot nu. De Voerense kwestie 2012.

Een week vooraf dronken hij en ik koffie met als doel het menu opstellen. Twee uur later hadden we koffie gedronken en bepaald dat we op zondag naar La Batte zouden gaan in Luik (de grootste markt van België is dat) en daar wel zouden zien. Strak plan, dat die zondag in praktijk werd gebracht: de vier kinderen werden achtergelaten bij de vier niet-kokende volwassenen en wij dronken koffie. Waarop hij besliste dat we soep zouden maken van aardperen. Ik ging akkoord, want koken met iets dat ge nog nooit hebt gegeten, dat is berespannend.

Het verdere verloop van de strooptocht bespaar ik u, maar het kwam erop neer dat er aan tientallen kramen werd gevraagd naar topinambour, we uiteindelijk venkelsoep maakten, en we de volgende dag nog naar de plaatselijke carrefour moesten omdat we wild noch vis hadden gevonden. Grootste markt van belgië, jaja, maar van tijgerleggings kunt ge nog altijd geen deftige dessert maken, nietwaar.
Alleszins: het koken was heerlijk, het eten ook. Good times were had by all, behalve door zij die vergeten waren dat ze eigenlijk allergisch zijn voor vis.

Maar ik zou het dus over aardperen hebben. Een week na terugkomst liep ik in de beste groentenwinkel van Gent en zag ze liggen. Ik nam ze mee (natuurlijk), hoorde een beetje rond en maakte soep.
Die avond had mijn lief première, en eindigden we de nacht bij ons thuis, met 10 mensen met een hongerke en een kom opgewarmde aardpeersoep. Waar ik dus zelf maar één taske van gedronken had, maar wel genoten had van de nomnom-geluiden van de vrienden. Dus maakte ik ze vandaag al opnieuw. Met nieuwe aardperen. Want hoera voor aardperen zeg, zo lekker dat dat is.

Een echt recept!
Snij een ajuin, het wit van een paar kleine preien en een aardpeer of vier fijn. Stoof in boter. Voeg water toe en een paar bouillonblokskes. Laat een uurtje zacht koken, mix fijn. Voeg een handvol verse koriander toe, en een flinke scheut melk en mix nog eens grondig. Kruiden met peper van de molen en opdienen.

Probeer het. En laat mij daarna eens weten of u nu ook zo zot bent van die rare knollen.

Ik heb een massa werk. Niet zo leuk werk ook: studiefiches maken. De deadline begint dichtbij te komen, en ik heb wat stress. Ik zou dus eigenlijk moeten werken.

Het bewijs? Deze middag achtereenvolgens: havermoutkoekjes, chocoladetaart en merengue gemaakt.

Het allerlekkerste wat ik voorlopig heb ontdekt sinds wij hier vegetariër spelen is zonder twijfel gomashio. Maar echt. Sesamzaadjes en grof zeezout, geroosterd. Zo simpel, maar het heeft mijn leven echt mooier gemaakt. En mijn rijst lekkerder. En op salades, nomnomnom. Gomashio is mijn favoriete strooisel, met straatlengtes voorsprong.

In zakken van een halve kilo voor een paar euro’s te verkrijgen in de bioplanet. Bij de kruiden. Het is graag gedaan.

Dag twee was een succes, maar had nog beter gekunnen. Allez, het was lekker, maar te kindjesproof. En toen bleek het kindje liever pannekoeken te eten dan groententaart. En had ik er toch beter wat meer mosterd in gedraaid.

De groententaart was deze, van op ons pinterest-board. Ik deed min of meer het recept. Behalve dat ik natuurlijk het deeg niet zelf maakte maar gewoon uit het versvak haalde in Delhaize. De mosterd op de bodem: geniale zet, maar ik was dus niet kwistig genoeg vond ik zelf. Maar ik had schrik, want de tierenteyn die wij hier kopen is geen zachte mosterd, en de kleine durft eten te weigeren dat te veel piekt. Maar als u geen peuters heeft rondlopen: laat u maar eens goed gaan.
Qua kazigheid roerde ik Comté onder het eiermengsel, en strooide de rest van het zakje over de taart. Comté is de max.

Daarbij kwam een salade. Want een quiche vraagt dat, vind ik, anders wordt het wat te zwaar en te eentonig.
Ik sneed een knol venkel in fijne reepjes, gooide er een roze pompelmoes in stukjes bij, een halve rode ui en een dressing van witte wijn-azijn en olijfolie. Daarop: geroosterde sesamzaadjes (in een droge pan, op hoog vuur. Blijf kijken, of ze zijn verbrand en ge moogt opnieuw beginnen). Topslaatje, al zeg ik het zelf.

En zo dag twee ook weer een succes. Ik ben al benieuwd wat ik morgen ga koken, zeg. Het is beslist, maar ik ben het al vergeten en ik ben te lui om recht te staan en mijn weekmenu te nemen. Maar als het lekker was, hoort u het morgen ongetwijfeld.