Kerygma

Als u zou kijken over welk eten ik de laatste maanden schreef, dan denkt u vast dat wij hier alleen pompoenen eten. Maar dat is niet zo: ten eerste is mijn deelname in deze standvastige en langdurige verloving (nog steeds geen ring, mensen. Na ZES maand. U mag hem daar ook eens op wijzen, ja.) dat ik dagdagelijks gevarieerd voedsel voorzie, en ten tweede is het seizoen van de pompoenen voorbij.
Het is winter, en in de winter eten wij spruitjes, zoals iedereen. Ik maakte daar al eens pasta mee, een jaar geleden, maar het recept had wat finetuning nodig. Exit de blauwe kaas, wegens te dominant. Enter de paprika, voor uw frisse tonen. En de pijnboompitten, voor de crunch. Ik wacht geduldig op mijn eerste Michelin-ster, maar ondertussen krijgt u alvast het recept.

Kuis de spruiten: vuile blaadjes weg, steeltje eraf, kruis in de poep. Dat is veel werk, maar als u kinders heeft, aarzel niet om ze in te schakelen. Daarvoor heeft u ze namelijk gemaakt. Die van mij is nog wat klein voor messen (hoewel hij zou durven beweren van niet), maar ze kan wel al de buitenste blaadjes wegpeuteren. En spoelen. En de vuiligheid opruimen.
De spruiten (ik gebruikte een halve kilo, maar wij zijn nogal aan groensel hier thuis) kookt u vervolgens een kleine minuten, en vist u daarna uit het water. Laat uitlekken in een vergiet, maar hou het water, want daar kookt u subiet de pasta in. Leve het milieu!
Rooster ondertussen pijnboompitten in een droge pan of wok. Hou apart.

Spekjes en een ajuintje, fijngesneden in de wok gooien met een klein beetje olijfolie. Die spekjes zijn niet echt nodig, maar mijn verloofde heeft af en toe graag wat vlees. En ik heb mijn verloofde graag, ondanks de afwezigheid van de ring (of had ik dat al gezegd?).
Even laten aanbakken en na een paar minuten een fijn gesneden paprika erbij. Kruiden met peper en zout. Laat alles wat glazig en gaar worden, en snij ondertussen de spruiten in schijfjes. Kook ook de pasta. Bak de spruiten een vijftal minuten mee met de paprika/ui/spekjes, en pers een teentje look uit. Als alles gaar is, voegt u een doosje room toe, en laat nog even koken. Afkruiden met peper en zout.

Voeg de pasta toe, meng alles en bestrooi met de pijnboompitten. Serveer met een grof geraspte harde kaas (parmezan, gran padano).

Ik maak veel soep, zomer en winter en alle tussenseizoenen. Soep is namelijk zowat het meest ontspannende koken ooit: niks geen gedoe moet timing, en geen onverwachte wendingen. Als soep een kwartier langer blijft opstaan dan gepland omdat u aan de telefoon hangt, of –en ik geef een fictief voorbeeld– te druk WordFeud aan het spelen bent, dan is de soep nog altijd even goed. Soep kan ingevroren worden en dan ontdooid worden als u warmte nodig hebt, of uw peuter haar boterhammen tegen de grond kegelt en u er toch nog iets voedzaams wilt ingieten. Opnieuw: fictief voorbeeld.

Om maar te zeggen: ik heb wel wat soeprecepten in mijn mouw zitten, jaak. Zoals deze van vanmiddag. Ik heb ze in mini-hoeveelheid gemaakt, wegens dat ik gewoon soep wilde voor die middag en geen overschot, en dat ik niet zoveel mascarpone meer overhad van een ander recept dat ik had gemaakt (dit. probeer het, er is geen woord van overdreven). Maar u verdubbelt maar naar believen.

U heeft een ajuin nodig (ik heb rode gebruikt, omdat die toevallig nog op het aanrecht lag van iets anders, maar het mag ook gewone zijn), die u in stukjes snijdt. Gelieve niet te overdrijven: soep is geen wedstrijd voor de properste stukjes groenten, dus gewoon even op los hakken zal volstaan.
Idem met een paprika naar keuze. Ik heb graag die zoete soort, maar opnieuw: neem vooral wat u vindt of in huis hebt. Verder: ongeveer een kwart bloemkool, in kleine stukjes. En een blokje kippenbouillon.
De groenten stooft u even aan in boter, u voegt wat peper toe, u zet de groenten onder water en gooit het blokje erbij. En dan wacht u een half uur. Of een uur, maakt niet uit. Zorg wel dat uw vuur aanstaat, anders gaat ge lang moeten wachten.

Mixen. Mixen is heel belangrijk bij soep: altijd veel langer mixen dan ge van plan waart, dat maakt uw soep echt lekkerder. Vervolgens een dikke soeplepel mascarpone erdoor en nog eens mixen. Klaar zie!

Hier was ze op voor ik een foto kon nemen. Ofwel ben ik het bijvoorbeeld vergeten.

How. Stop. Neen. Niet weglopen. Het is niet dat het hier een echte kookblog gaat worden, neen, maar ik heb interwebs- en telefoonsgewijs beloofd dat ik mijn fantastische wijsheid aangaande het namaken van restaurant-eten zou delen, dus u krijgt vandaag weer een recept. Om het goed te maken zal ik dan in de komende dagen schrijven over (a) methodescholen, (b) de maximumfactuur (c) de dingen die ik mag weggeven op dit blog (dure dingen! stay tuned!) en niet te vergeten (d) de inhoud van mijn sjakosh. Als ik tijd heb, tussen al dat klagen over hoe druk het is door.

Aniehoew. Restaurant-eten. Kent u Per Bacco in Gent? Lekkerste Siciliaan van de stad, en zijn eten is ook niet slecht. Wij gaan daar van tijd eens graag eten, bij voorkeur in gezelschap van vrienden en prosecco, en we sluiten dan af met een decadent groot dessertenassortiment, waarover ik u zeker nog eens moet vertellen. Dan eens.
Per Bacco slaagt er altijd in dingen klaar te maken waarvan ge denkt: Moh, zo simpel. En zo geniaal, dat ik daar zelf niet opgekomen ben. Culinaire pikkedief dat ik ben, maak ik die dingen dan thuis na. Het geniale gedoe met de brocolli en de worstjes is zo ontstaan, en is sindsdien een succesnummer in menig Gents huishouden. *neemt applaus in ontvangst en buigt*

En wat blijkt nu? Ik moet er niet eens zelf gaan dineren om het eten van Per Bacco na te maken. Een telefoontje van haar volstaat, met de mededeling “man, ik heb daar goeie lasagne gehad vorige week. Met ricotta en champignons en pompoen, zeg”. Zonder langer te dralen dus, hierzo:

Pompoenlasagne. Omdat het er het seizoen voor is.

Neem een pompoen en leg hem in de oven op 150° tot hij een beetje zachter is, en ge hem gemakkelijker kunt schillen en demonteren (danku Lynn! Ge zijt een genie). Leg in dezelfde oven ook een teentje look of 4. Dat moet ook niet gepeld zijn, neen. Haal alles na een dik half uur uit de oven en laat afkoelen.
Warm twee doosjes room op in een pan, samen met een pot ricotta. Roer. Dit is een dunne, lopende saus, maar dat derangeert niet: de room wordt toch opgenomen door de lasagnevellen, en de ricotta wordt dan spontaan weer kruimelig. Goed kruiden is de boodschap, met peper en zout. Wees kwistig.
Snij ondertussen uw pompoen in schijfjes, net als een handvol champignons (fijne schijfjes).
Knijp de zachte inhoud van de lookteentjes in een mixbeker, samen met een soeplepel verse rozemarijn-blaadjes, een geut olijfolie en wat water. Mix. U krijgt een soort dressing met groene spikkels nu (de rozemarijn, weetwel).
Bouw uw lasagne. Laagje ricottaroom, lasagnevellen, ricottaroom, pompoenschijfjes (peper en zout!), besprenkel met de dressing, schijfjes champignon erop en weer ricottaroom, lasagnevel, ricottaroom, enzovoort enzoverder. Tot u boven bent en nog net genoeg ricotta heeft om het bovenste laagje lasagnevellen te bedekken. Sluit af met gratin-kaas en zet 20 minuten in de oven op 220°. Haal uit de oven, bedek met aluminiumfolie en laat tien minuten rusten.

Klaar. En lekker. Leve Per Bacco!

Omdat het te lang is voor een facebookcomment, en omdat het vreselijk lekker is: een recept! Een vegetarisch recept! Want zo zijn wij, helegans hip regelmatig eens veggie eten om onze ecologische voetafdruk te verkleinen.

Taart met pompoen, feta en rode ui.

* Haal uw kruimeldeeg, die u die middag uit het versvak van den delhaize meegrabbelde, alvast uit de verpakking. Dat moet namelijk twintig minuten rustig op adem komen. Een beetje zoals uzelf, na een drukke werkendag. Met dat verschil dat als u dit niet doet, u daarom nog niet aan uw meegeleverde bakpapier blijft plakken en de kruimeldeeg wel. Verwarm ook uw oven voor op 200°.
* Snij een pompoen in stukjes. Vloek, want pompoen kuisen, dat is verdorie niet van de poes. Het helpt als u het ding in werkbare stukken kapt met uw grootste keukenmes en ondertussen luid vuile woorden roept. Kieper de stukjes in een ovenschaal en overgiet met olijfolie. Gooi er ook nog een teentje of vier knoflook bij, niet gepeld. Makkelijk zat, niet?
* Terwijl uw pompoen gaar wordt in de oven: snij rode ui in ringen. Of in halve ringen, want dat is minder lastig en het leven van een huisvrouw is zo al lastig genoeg. Ik neem een grote ui, of twee kleintjes. Doe olijfolie in een pan en laat op een middelmatig vuur de ui zacht worden. U zult af en toe moeten roeren. Als de ui zacht is: giet er een fikse geut balsamico-azijn bij en een grote soeplepel donkerbruine suiker. Laat karameliseren. Kleverig worden, dus.
* Haal de ovenschaal uit de oven, haal de knoflook eruit (bijhouden!) en kieper ui bij pompoen, nadat u eventueel het teveel aan olijfolie hebt afgegoten. We letten op de lijn, tegenwoordig.
* Neem een bad. De hele handel moet namelijk afkoelen, nu, en u kunt uw tijd wel besteden. Laat uw oven aanstaan, of tenminste dicht dat hij warmblijft, want u heeft hem nog nodig. Kruimeldeeg, remember?
* Als het mengsel wat afgekoeld is: voeg een blok verkruimelde feta toe, een eetlepel fijngeknipte rozemarijn en de inhoud (moes!) van uw teentjes look. Peper en zout erbij en goed mengen.
* U heeft, voorzienig als u bent, uw kruimeldeeg vast al in een vorm klaargezet. En u heeft gaatjes geprikt in het deeg. Kieper het mengel in de deegvorm, verdeel over de taart en zet alles dertig minuten in de oven op 200°. Of tot het klaar is, ik ken uw oven niet.

Heyho, presto. Slaatje erbij (zak van delhaize opentrekken, jawel) en u heeft vers gekookt. Wat een vrouw bent u toch!

Man, ik ben aan een topweek bezig op culinair gebied, u hebt er geen gedacht van. Ik kocht een delicious namelijk, dit weekend, en sindsdien is het hier inspiration galore. Ik neem die recepten, ik gooi daar vanalles bij en het lukt gewoon. Zondag heb ik een stoofpot gemaakt met gemarineerd rundsvlees en rozijnen, maandag gegrilde zalm met kappertjesdressing en een zelf bedachte pilav, dinsdag de beste groententaart ooit en gisteren een Griekse pasta met absurd lekker lamsgehakt van bij mijn Tunesische vleesboer.
Het lief maakt yummyumm-geluiden tijdens het eten, de dochter eet als een wolfje en ik ben content.

Het gaat zo goed dat ik zowaar wat stress begin te krijgen over vanavond. Ik wil iets met chorizo en bloemkool, heb ik in mijn hoofd gestopt. Zou dat een goed idee zijn, denkt ge?

Een tijd geleden vroegen de mensen van Brugge Kaas of ik een mandje grief van hen wilde krijgen, om mee te koken. Awel ja, natuurlijk, antwoordde ik, want wij eten hier thuis graag kaas. En als we het voetbal buiten beschouwing laten hebben we ook niks tegen Brugge.
En zo kwam het dat ik vorige week een mand thuis aangeleverd kreeg, bomvol allerlei variëteiten van het Brugge Kaas-gebeuren: Brugge Jong, Brugge Belegen, Brugge Goud, Brugge Prestige, Brugge Blomme, Brugge Broodje Classic, Brugge Broodje Apero, en Brugge Rodenbach.

Het voornemen was dat ik met elke soort iets anders zou proberen maken, en ik draaide als eerste wapenfeit die middag nog de Brugge Belegen in een omelet. Dat is zo simpel dat u er eigenlijk geen recept voor hoeft: eitjes klutsen, eitjes bakken, blokje kaas erop. Misschien een tip, echter: gebruik een pan die ook in de oven mag en zet na een halve minuut bakken op het vuur de pan onder de hete grill. Ge krijgt dan een eitje dat vanboven en vanonder gestold is en in het midden nog lopend. Yummers.

Enfin. En toen was het weekend voorbij, en was het een beetje drukskes, en toen werd het weer weekend en bleken wij al opgegeten te hebben, zomaar tussendoor: Brugge Jong, Brugge Goud, Brugge Blomme, Brugge Broodje Classic, en Brugge Rodenbach. Ahum. Had ik al gezegd dat wij moeilijk van kaas kunnen blijven als dat in onze frigo ligt?
Gisteren heb ik dan heel snel een slaatje gemaakt met de Prestige, voor man en kind ook daar mee weglopen. Het was een groot succes, zelfs bij het kind, ondanks azijn en rauw witloof.

Nodig: een stronk of twee grondwitloof per persoon, een appel per persoon, een blok Brugge Prestige (lekkere oude kaas), olijfolie en balsamico-azijn.
Poepsimpel is het: maak het witloof schoon en snij het in lange repen. Schil de appels, en snij die in dunne schijfjes. Maak met de dunschiller dunne repen kaas. Meng alles door elkaar, en roer er naar smaak balsamico-azijn onder en wat olijfolie. Meng opnieuw. Eet op met stokbrood en make yummie-sounds.

Volgende week begint een helse periode voor mij. Ik weet dat ik nu al een beetje zaag over het verbeteren, maar het is niets in vergelijking met wat komt. Vanaf woensdag begint namelijk een echte examenmarathon, want ik ben planningsgewijs zeer slecht bedeeld dit jaar: woensdag, donderdag, vrijdag, maandag, dinsdag, woensdag, donderdag telkens examen, van 8h, tot 18h. Vier groepen per dag, zeven opeenvolgende werkdagen. Als u alvast stoffer en blik wilt klaarhouden voor de 3e februari, want dan zal er hier enig samenvegen van doen zijn, inderdaad.

Enfin: voorbereiding is alles, in zo’n situaties. De examens zijn opgesteld, de puntenlijsten (met formules) aangemaakt, en alles is gekopieerd. Er zijn handtekeningenlijsten. En nu ben ik dus bezig met de voorbereiding van mijn huishouden, voor die dagen. Te beginnen met: het eten. Het doel is: 10 maaltijden vinden die ik in minder dan 10 minuten op tafel kan zetten. Het mag langer moeten opstaan, natuurlijk, maar ik wil maximum 10 minuten werk hebben. En daarvoor heb ik u nodig. Uw favorieten mogen in de commentaren, jawel. Wat zeg ik, mogen? Moeten! En avant!

Zo in een chalet in de ardennen zitten, het is toch altijd wat speciaal vind ik, op kookgebied. Ge hebt uw eigen potten niet, ge moet behelpen met wat ge meehebt. Ik heb een kaassaus gemaakt zonder bloem, AHA! En hoewel ik dus wel degelijk mijn eigen creusetpot, braadpan en schelmeske meehad: het blijft improviseren. Opeens moest ik denken aan iets wat we indertijd op het kot van vriendin B. vaak klaarmaakten, en wat ik in mijn single-tijd ook al eens op tafel durfde zetten. De salontafel dan, want als ik alleen moet eten, dan eet ik voor televisie. Enfin: superlekker en gemakkelijk en gereed in een paar minuten en licht. Ideaal eten, dus.

Neem een kom voor de microgolf met een deksel (in dardennen: geen deksels voorhanden, dus werd het een bord). Giet wat olijfolie in de pot en leg er diepvriesvis op. Kabeljauw ofzo, of iets anders als ge dat liever hebt. Doe daar weer een beetje olijfolie op, peper&zout, en kruiden — provencaalse kruiden zijn zeer goed in deze. Snij groenten in grote stukken. Zeker een ajuin, en voor de rest wat ge graag hebt. Tomaat is lekker, ik heb dat heel graag met venkel, maar ge kunt ook peulerwten ofzo gebruiken. Nog een beetje kruiden en dan een groot glas droge witte wijn erover.

Deksel op de pot, een minuut of 8 in de microgolfoven en klaar. Eet het met rijst of patatten of pasta!

We give you: het recept waarbij driekwart van u al afhaakt bij de titel. Pasta met blauwe kaas en spruitjes. Ha!
Soms moet een mens een beetje durven, vind ik, en het is ook een logische combinatie, zo zei mijn gut feeling. Blauwe kaas en spruitjes hebben allebei iets zacht nootachtig, dus het kan in principe niet foutgaan. Het is lekker geworden, zo werd mij hier bevestigd, en zelfs mevrouw de dochter heeft ervan gegeten.

Het recept. Maak een doosje spruitjes (ik heb een halve kilo gebruikt) schoon, zoals u dat altijd doet: vuile blaadjes eraf, kruisje in de poep snijden, spoelen. Vloek ondertussen een beetje omdat dat veel werk is, spruitjes schoonmaken. Laat de spruitjes net-niet-beetgaar koken.(Ik heb trouwens een theorie over waarom zoveel mensen geen spruiten lusten: volgens mij is het omdat het verkeerd wordt klaargemaakt. Spruitjes mogen niet volledig platgekookt zijn. En ze hebben iets zouts nodig en veel peper.)
Zet uw water op voor de pasta.
Snij ondertussen een ajuin fijn, en wok die samen met een doos gerookte spekjes (daar is uw zout al, jawel). Kruiden met veel peper. Giet uw spruiten af, droog de pot waarin ge ze hebt gekookt efkes af en doe in uw nog warme pan een handvol pijnboompitten om te roosteren. Ik wilde eigenlijk walnoten, maar dat had ik niet meer in huis, dus ja.
Doe ondertussen de spruiten bij de spek/ajuin en roerbak verder. Weer peper erbij en een teentje look erover persen, als ge dat graag hebt. Als de pijnboompitten geroosterd zijn, zet ze apart, en doe (alweer in diezelfde pot, ik ben u keihard afwas aan het besparen) een dooske room in de kookpot. Gooi daar een klomp blauwe kaas in en laat opwarmen en smelten. Als het een beetje sausachtig is: gooi het in de wok, spoel uw pot na met een klein beetje water en giet dat water ook in de wok.

Ondertussen hebt ge hopelijk uw pasta al gekookt, want dat was ik vergeten zeggen. Doe er wat olijfolie over en kieper dan de pasta bij de saus. Meng, voeg pijnboompitten toe en meng opnieuw. Opdienen met kaas van de rasp.

Het was heel lekker, maar volgende keer wil ik er nog iets fris bij. Meestal bij zo’n recepten doe ik op het eind nog kerstomaten erdoor, omdat dat wel lekker is, zo wat lichter grief in een zware saus. Maar ik dacht dat tomaat en spruit niet zo goed samen gingen gaan. Tips welkom over wat ik er nog bovenop kan gooien!

Jawel, ook wij hier ten huize doen aan weekmenu’s. Anderhalve week, vaak, wegens dat ik niet elke week naar de colruyt kan. Maar dus wel degelijk planningen, want het leven kan hier soms ingewikkeld zijn: het lief en ikzelve hebben allebei een nogal onregelmatig leven, en om niet constant toevlucht te moeten zoeken tot koken met een gsm en een mobilette moet er hier al eens nagedacht worden over hoe we de voedselkant van het leven invullen. Daarom: een exclusieve kijk in onzen privé, en in mijn kookpotten voor de komende week.
Paars betekent: dingen die het avond-eten beïnvloeden — ofwel het lief uithuizig, ofwel ikzelf. Op zo’n dagen probeer ik zoveel mogelijk ‘s middags te koken, maar als het werkendag is, dan eet ik ‘s avonds brol, en het lief eet brol op zijn optredens.
Groen betekent: dingen die ik moet maken voor de volgende dag. Ik werk voltijds é, dus organisatie is key.

Enfin. Het ziet er zo uit. (klik voor groter)

Ik maak veel soep ja, mijn kind eet dat graag en ik ook. Voor de rest van de recepten: er is een keer het kieken, want dat is mijn lief zijn favoriet.
De rest is vrij simpel. Een ovenschotel, een vis die ik met tapenade insmeer voor hij in de oven gegooid wordt. Een keer vlees, patatten en groenten. Veel recept kan ik dus niet vertellen, tenzij van deze geniale pasta met pompoen.

Snij de pompoen in blokjes, strooi er ruim rozemarijn over en een paar teentjes geperste knoflook. Overgiet met olijfolie en zet in een oven op 200°. Lees een boekje of hou u op andere onnuttige manieren bezig: de pompoen moet toch drie kwartier in de oven, en de rest is maar twintig minuutjes werk. Vrije tijd dus.
Na een half uurtje: breng water aan de kook.
Snij een rode ui in ringen, smelt boter in een pan en laat de ui even stoven. Overgiet met wat honing en laat een beetje karameliseren. Voeg een flinke scheut kippenbouillon toe (ik gebruik een half blokske, want ik ben niet zot en ook geen wonderhuisvrouw, dus ik heb geen tijd om dat vers te maken) en laat pruttelen.
Als het water kookt: kook uw penne.
Snij een blok feta in blokjes.
Als alles klaar is: penne afgieten, veel olijfolie erover. Pompoen uit de oven, bestrooien met grof zout en zwarte peper. Uienmengsel erbij kappen, mengen en dan de pasta erdoor mengen. Op het einde: de feta en de rucola erin en nog eens mengen. Direct opdienen, overstrooien met parmesan of andere kaas die ge ter plekke grof raspt. Lekker en al.

Hou weekmenuten in de gaten voor het eten van creatievere geesten.