Category Archives: werk

Over oudercontacten.

Ik kwam gisteren een linkje tegen en ik was al aan het delen op Facebook, en er vanalles aan het bijschrijven, tot ik me realiseerde dat ik me had voorgenomen om zo’n dingen voortaan gewoon hier te doen. Omdat het uitgebreider kan en minder vluchtig is op deze manier. Het is nog steeds januari, dus die goede voornemens zijn er nog, voorlopig.

Enfin. Ik las dit, over een oudercontact in de eerste kleuterklas en mijn moederhart bloedde. En mijn onderwijshart weende. Want eigenlijk is dat trouwens hetzelfde hart, tot op zekere hoogte.

charlie

Continue reading

It is the best of times.

Af en toe sta ik even stil deze dagen, gewoon midden in de gang van dat heerlijke gebouw waar ik mag werken. Ik kijk dan rond en zie hun gezichten. Nieuwe, van die verwachtingsvolle, barstend van de goede voornemens. En bekende, meestal met een glimlach en een knik als ze zien dat ik kijk.

Ik moet soms stilstaan, want dit is één van de schoonste momenten van het academiejaar. Al dat bruisen, al die energie, al dat gezoem in de straten van de stad en de gangen van de school. Ik wil dat zien en horen. En deze dagen durf ik vergeten te kijken omdat ik zelf zo veel moet leren.

Dat zit zo. Al twee jaar praten wij over “Het Nieuwe Curriculum” bij ons in de opleiding. Over een totaal nieuwe manier van leraren opleiden. Radicaal anders, eigenlijk. Daar is zo hard aan gewerkt, ik kan zelfs niet beginnen om dat te benoemen. Alles hebben we opnieuw doorgesproken en uitgedacht: van de fundamenten tot de concrete uitwerking. Wat een leraar voor ons is, wat wij belangrijk vinden, wat we vinden dat onze studenten moeten kunnen op het einde van de rit. We leerden anders denken, anders naar onderwijs kijken. Ik heb nog nooit zo veel nagedacht als in de laatste twee jaar. En ik had nog veel kunnen denken, want natuurlijk is er altijd tijd te kort. Maar op een bepaald moment moet een mens springen.

Twee dagen geleden, bij de start van het academiejaar, is dat Nieuwe Curriculum opeens gewoon Het Curriculum geworden. En gaf ik opeens les in een structuur die ik nog niet kende. Loslaten, ik moet u dat vast niet vertellen. Ik sliep weinig, had zenuwen voor mijn eerste lesdag. Nog meer dan andere jaren. Veel meer.

Na een kwartier bleek het lesgeven echter te zijn wat het al die jaren al was: met de fiets rijden. Eender welke fiets, en gelijk hoe lang het geleden is: je wankelt even, je vindt je evenwicht en beseft plots dat er weinig dingen zijn die je liever doet dan dit.

The best of times. En zo’n nieuwe route, ik vind dat precies wel spannend, zo blijkt.

If only for today I am unafraid.

– In het begin van eerste jaar, toen we hier pas begonnen, moesten we op een blad noteren wat onze ideale klas zou zijn. Ons beeld van onszelf als leraar, binnen een paar jaar, in een ideale situatie. Ik schreef toen: een klas met een 15-tal leerlingen, allemaal Nederlandstalig, allemaal rustig aan het werken aan een opdracht, in stilte. Ik die tussen de bankjes loop en tevreden kijk hoe ze het allemaal hebben begrepen. *lachje*
– Hm. Schattig wel. En als ge het nu opnieuw moest beschrijven?
– Alles wat ik toen niet schreef.

Dit zijn de beste dagen: in de tuin van de school, met studenten die binnen een maand afstuderen. Praten over wat ze de laatste maanden gezien hebben, op stage. Over wat ze gaan doen en willen worden. Luisteren naar hen en kijken naar hoe volwassen ze al zijn.

En dan ongelooflijk fier zijn.

The Happy Place, evenwel.

Als ik niet beter zou weten, ik zou denken dat ik een true hipster aan het worden ben, met al dat wegblijven op Facebook en Twitter, en ook zelfs een beetje hier. Want het echte leven gebeurt offline, schijnt, en socialemdiadetox is volgens vriendin Sunnymoon helemaal de mode nu. Sunnymoon heeft het van De Boekenverkoopster, en die is pas 28 ofwat, dus die weet dat soort dingen.

Niks van dat alles, natuurlijk, want ik moet niet detoxen, ik heb het gewoon druk in WiFi-loze omgevingen. En met kinders die nog niet zo goed weten wat WiFi is.

Groetjes vanop de kabouterstoel! #stage

Groetjes dus, vanop mijn kabouterstoel. We komen gauw bij u terug. En ondertussen: ge hebt toch al gestemd, hoop ik?

Alles van waarde is weerloos.

Ik wist van niks.
In 2002 wandelde ik op een zondagmiddag alleen het Caemersklooster binnen. Er hing een paard aan een balk. Er zat een paard vastgespiest op een metalen constructie. Er stond een stelling met grote lappenpoppen, dekenfiguren, stoffen troost.
De pijn en de schoonheid van de werken sloeg me in het gezicht met een kracht die me bijna deed wenen.
Later stond ik weer buiten en ik wist nog altijd bijna niks, maar wel dat dit één van de indrukwekkendste dingen was die ik ooit had gezien.
Ik ben daar een week niet goed van geweest.

Vorige week wandelde ik alleen het SMAK binnen. Ik wist wat zou komen, en ik wist wat ik mocht verwachten. Ik ben ouder nu, en ik weet wie Berlinde De Bruyckere is.

Dit. #smakgent

Bovendien had ik de foto’s gezien, de opbouw gevolgd en de eerste reacties al gehoord.

En toch was het weer een adembenemende klap. Zacht en troostend, rauw en pijnlijk, krachtig en adembenemend. Allemaal tegelijkertijd.
Ik zat op een bank en staarde, ik liep rond en keek. En ik wist precies weer van niks.

Morgen ga ik met 100 studenten en een handvol collega’s terug, want Kreupelhout – Cripplewood is dit jaar ons uitgangspunt voor het project, ge weet wel.

Zelden heb ik zo uitgekeken naar hoe de studenten gaan reageren. En ik heb echt het gevoel dat we hen belangrijke dingen gaan leren, de komende dagen. Maar het zou ook kunnen dat ik van niks weet.