All posts by i.

Samengevat: kom dit weekend naar Maker Faire Gent. Ge gaat geen spijt hebben.

Do what you love, love what you do.

Ik had het daar al eerder over, toen ik vertelde over de soms wilde dromen van mijn man en hoe we altijd wel een manier vinden om daar dan een invulling aan te geven.
Ik geef u: het meest extreme voorbeeld tot nog toe.

Twee jaar geleden ging de man naar Eindhoven, naar de Maker Faire daar. Hij kwam terug met een voorzichtig “ik zou ook wel eens willen…”. Dat voorzichtige werd vastberaden, nadat hij ook die van Lille bezocht. Hij zag in het buitenland dingen en had daardoor ideeën over wat fijn was daar. En wat hij helemaal anders zou doen.
Gedragen en gemaakt door de community, zei hij.
Niet te corporate, zei hij.
Waar mensen niet alleen kunnen kijken naar, maar vooral dingen kunnen doen, zei hij.
Waar er geen kinderhoekje is, maar alles voor iedereen is en door elkaar. Zodat families samen kunnen komen. Dat zei hij.

Twee jaar geleden. Wat volgde was een lange zoektocht naar een locatie, naar partners die het verhaal mee zouden dragen, een hele procedure voor een licentie en heel veel organisatiewerk.

De man werd fantastisch ondersteund, door de heerlijke mensen die hem altijd ondersteunen. De laatste maanden waren stevig, want de combinatie met een tournee, mijn werk, mijn studeren en de dochter die ook veel aandacht verdient: dat was niet evident. Mijn ouders sprongen keihard bij. Onze vrienden, buren en familie bleken zoals altijd het meest fantastische netwerk dat een mens zich kan wensen. En nu is het dus zover. Na twee jaar zoeken, na maanden voorbereiden, praten en selecteren en na de laatste weken elk weekend keihard werken met een heerlijke bende vrijwilligers die alles opbouwden en vormgaven (vuistje, army of makers!)…dit weekend heeft mijn man zijn Maker Faire.

Of zoals hij dat zegt: ‘t is niet mijn Maker Faire, ‘t is de onze. Van de tientallen vrijwilligers. Van 100 makers die hun werk komen tonen en die zorgen dat bezoekers zelf kunnen ervaren wat dat is, “maken”. En die iedereen hopelijk goesting geven om zelf dingen te proberen.

Eigenlijk is ze al geslaagd, die eerste Belgische Maker Faire. Ik warm mij aan een bad van vriendschap en engagement, aan motivatie en de coolste mensen om me heen. Het was het allemaal waard, dat weet ik nu al.

En toch maak ik hier graag reclame. Want de kers op de taart zou zijn als u er massaal zou zijn, dit weekend. Want ik ben zo fier op wat hij heeft gedaan, ge hebt daar geen gedacht van. En ik vind al die mensen die hier hun schouders onder gezet hebben zo fenomenaal, dat ik hen het grootste succes ooit wens.

Het volledige programma staat op de website. Maar samengevat:

Het grootste deel van de Maker Faire is overdekt, dus laat de aankondigde polaire stroming u niet tegen houden. Ik wil u zo graag tonen wat het geworden is. Dus kom af.

En toen was het april.

Ahum.

Ge knippert met uw ogen en hopla, we zijn vijf maand later. April. De lente was een week in februari, die ging weer voorbij en toen werd het weer winter en nu komt er weer lente. Er staat een buitenhaard in mijn hof en ik kan daar pizza op bakken. Dat zijn schone vooruitzichten.

De heerlijke zekerheid van een blog: ook na maanden stilte is het niet meer dan een venster opendoen en “new post” klikken. En dan zijt ge plots terug. Hoi daar, internet.

Sinds november is het hier stil. Daar zijn redenen voor, waarvan ik sommige al weer vergeten ben.
Er was een eindspurt van een semester.
Er was een heerlijke mini-vakantie met vrienden.
Er waren feestdagen en familie.

Er was een première van mijn lief en hij ging op tournee.
Ik nam examens af en verbeterde die.
Ik studeerde ondertussen en legde zelf examens af. Ik vond mijn draai in dat studeren en dat was de grootste verwezenlijking van januari 2019. Waar ik vorig jaar onzeker was en niet goed wist hoe eraan te beginnen, had ik dit jaar mijn methode gevonden en lukte het wonderwel om dingen te verwerken op weinig tijd.

Behalve statistiek. Statistiek ligt zo ver uit mijn comfort zone dat als ik statistiek aan het studeren ben, dat mijn gevoelens over wat ik kan en mijn perceptie over mijn aantal hersencellen allebei zware dieptepunten bereiken. Ik ben erdoor geraakt, hakken over de sloot, maar dat blijkt dus niet evident. 25 jaar zonder wiskunde zal er wel iets mee te maken hebben ongetwijfeld. Nu nog 3 statistiekvakken. En wekelijkse bijles.

Ondertussen is het tweede semester begonnen en alweer bijna klaar. Ik gaf les, deed stagebezoeken en volgde zelf les. Veel prikkels, veel ballekes om in de lucht te houden en permanent te weinig tijd. Paasvakantie dan maar.
Ik ging naar zee en maakte een planning voor de examens die er nu aankomen (waarover later meer). En we zijn hier thuis ook bezig met Een Groot Project (waarover later meer).

Maar nu is er dus een voornemen: weer af en toe schrijven.
Want ik mis mijn blogerf wel.
En jullie.

Dus daarom: first things first.
Hoe is’t met jullie eigenlijk? Of zijn jullie nu allemaal weg en komen jullie nooit meer terug?

Zo gaat dat dan.

5 november 2018. Zij is vandaag 9 jaar, 2 maand en 29 dagen.

De moeder had geen brood in huis gehaald vanmorgen en dus mocht ze tussen de middag thuis komen eten. Gestolen lunchkes in drukke werkweken, dat is altijd een traktatie.
Het gesprek komt om de gebaarde man. Hij-met-de-mijter. Jan Decleir, maar dan in ‘t echt.

A. zegt dat het eigenlijk de mama’s en de papa’s zijn die dat doen.

Ik overweeg een mop over California Dreaming, maar mijn alarmbel gaat iets te fel af als ik de blik in haar ogen zie.
De moeder besluit haar al jaren onfeilbare strategie in te zetten. Ik heb haar namelijk nooit gezegd dat hij bestond. Ik heb ook nooit gezegd van niet. Bij elke vraag, al jaren, speel ik consequent de bal terug.

Hoe komt hij eigenlijk binnen als onze schouw niet open is?
Wat denk je zelf?
Waarom is die Sint in de JBC zo anders en praat die Gents?
Wat denk je zelf?

Al jaren spint ze eigenhandig een web van verhalen voor zichzelf. Ze heeft haar eigen kinderfeest en goedheilig man bij elkaar gefantaseerd, beter dan ik het ooit voor haar had kunnen doen.

A. zegt het het eigenlijk de mama’s en de papa’s zijn die dat doen

En wat denk jij zelf, liefje?

En dan zie ik tranen in haar ogen. Haar lip trilt en ze zit al bij haar vader op schoot. Ze verstopt haar gezicht en weent vertwijfeld: ik weeeet het niet. Ik weet het niet, want ik weet niet wie ik moet geloven: mijn beste vriendin of mijn mama en papa.

Het moment was daar. Ik vertelde over hoe alle ouders en grootouders allemaal samen het feest organiseren, speciaal voor de kindjes. Hoe we dat doen voor hen en zo een mooi verhaal maken voor hen. Maar hoe het inderdaad de volwassenen zijn die dat doen.

Ze stelt vragen. We antwoorden. Ze lijkt opgelucht.

Dus dat boek? Met die stoute kinderen? Dat is ook niet echt? Jeez.

Als ik tien minuten later zelf naar mijn les fiets, terwijl haar vader haar naar school brengt, moet ik mijn tranen verbijten.

Ik kan het bijna niet geloven, dat hij niet meer bestaat.

Ik was niet van plan om los te laten, neen. #graaggeknipt #brugsepoort

1.
Mijn buurt, mijn wijk. Mijn schone Brugse Poort met al haar vuile kantjes. Mijn kind wortelt hier, wij verloren ons hart aan dit warme web van fijn volk.
Wat is het hier toch wonderlijk, bij momenten.
Al dat engagement.
Al die vurige mensen.
Ik zeur ondertussen al lang over hoe eenzijdig de wijk in de media komt. Het is al drugs en kommer en kwel, meestal. De laatste maanden is het ook en vooral een brug. En een knip.

2.
De verkiezingen zijn ondertussen al even voorbij. Stofwolken zijn gaan liggen en iedereen is weer overgegaan naar de orde van de dag. In Gent heeft men eerst een paar weken onderhandeld over hoe men zou onderhandelen en zijn de verhoudingen redelijk moeilijk. Maar blijkbaar gaat het vanaf deze week wel over inhoud en dus is een zachte reminder voor de mensen rond te tafel misschien wel een goed idee.

2.
Dit is verhaal van hoe ik weeral als bij toeval in een sociaal engagement verzeild geraakte. Het is sterker dan mezelf, zo om de zoveel. En eigenlijk heb ik daar geen tijd voor en mijn man rolt ook altijd een beetje met zijn ogen en zegt dan “hoe? het was toch megadruk?” maar dan mompel ik dingen over “jamaar het is belangrijk” en “iemand moet het doen, verdorie”.
Het is het verhaal van een twintigtal mensen die weken voor de verkiezingen steeds meer verontwaardiging voelden. Het verhaal van heen-en-weer-berichten en een paar dagen later rond een tafel in een donker park. Oh, wat heb ik die avond verwonderd rondgekeken, want de helft van hen kende ik nog niet voorheen.
Het is ook het verhaal van uitstekende ontwerpers, mensen met meningen, doeners, tekstschrijvers, bedenkers en woordvoerders. Het is het verhaal van stapels affiches.

3.
Op 25 september werd de facebookgroep “Wij zijn graag geknipt” opgestart. 24 uur later waren meer dan 1000 mensen lid geworden. Lees het persbericht.
Op 2 oktober kwamen dik 200 mensen samen op de knip van de Brugse Poort. Het was de lancering van de affichecampagne, een beeld dat nu overal in de wijk opduikt. Zelf op plaatsen waarvan ge denkt “Ah? Die ook?”

4.
In de week na de verkiezingen kregen alle Gentse verkozenen aan de onderhandelingstafel een brief.
“Wij zijn graag geknipt” is meer dan een signaal in aanloop van 14 oktober: het was voor de initiatiefnemers duidelijk dat dit initiatief over de verkiezingen heen zou getild worden. We gaan voor de Brugse Poort en voor oplossingen op korte én lange termijn.
Mobiliteit, veiligheid en leefbaarheid in onze wijk zijn thema’s die, los van welke politieke strekking ook, mensen verbinden en aanbelangen. Het burgerinitiatief ‘wij zijn graag geknipt’ profileert zich daarom duidelijk als niet-politiek. Alle acties die uit het initiatief voortvloeien zijn in geen geval politiek aangestuurd en zullen dit ook nooit zijn.
Het burgerplatform staat open voor iedereen die deze thema’s ter harte neemt en zich hiervoor wil inzetten. We streven naar een langdurig, duurzaam en breed gedragen engagement bij de buurtbewoners. Daarbij ligt de focus op de toekomst en hoe we de buurt voor iedereen veilig, leefbaar en aangenaam kunnen maken. We willen zoeken naar oplossingen voor de problemen waar we in onze buurt jammer genoeg nog mee kampen.
Laat het nu net dit aspect zijn waarover wij denken dat de politieke spelers rond de tafel, ondanks alle onderlinge verschillen, een belangrijk gemeenschappelijk standpunt hebben. We hebben er de programma’s op nagekeken en elk van u heeft participatie en inspraak van de burger expliciet in uw respectievelijke verkiezingsprogramma opgenomen.
Concreet starten we in de komende weken in de Brugse Poort een traject op waarbij we zorgvuldig de stem zoeken van àlle bewoners. Wij willen samen op zoek gaan naar oplossingen voor de problemen in de buurt en actief luisteren naar de verzuchtingen en bekommernissen.

(…)
We geloven niet dat het terugdraaien van de knip de oplossing is en vragen met deze brief met aandrang om ons de ruimte te geven en te steunen in het zoeken naar een duurzame oplossing voor de Brugse Poort. Laat ons participeren en neem de beslissingen niet voor ons, maar met ons! Er zijn alternatieven en wij zien veel mogelijkheden die verder gaan dan ingrepen in de verkeersplanning in de buurt. Mét behoud van de knip. We willen graag een kans om deze mogelijkheden met de buurt uit te werken en aan u voor te stellen. Wij vroegen in onze initiële actie om de knip aan de Bargiebrug niet de inzet te laten zijn van een spelletje politieke poker. Wij herhalen deze vraag. De Brugse Poort verdient beter dan boutades. Wij hebben er het volste vertrouwen in dat u onze bezorgdheden meeneemt naar de onderhandelingstafel van het bestuursakkoord.

Lees de volledige brief hier

5.
Vanaf deze week wordt er over inhoud gepraat van een bestuursakkoord. De Brugse Poort wacht geduldig even af. Maar we laten niet los en zijn dat ook niet van plan. Binnen een paar weken willen we het traject beginnen uittekenen. Hopelijk krijgen we daar de kans toe.

Geef paella een kans.

U weet dat ondertussen ongetwijfeld: op het eind van de zomer verlies ik mij een paar weken lang in tomaten. De recepten gaf ik al veel eerder, maar vandaag vertel ik u over dat ene recept waar het afgelopen jaar mijn halve voorraad passata aan opging. En het ziet ernaar uit dat het dit jaar niet anders zal zijn. Paella.

Er zijn veel misvattingen over paella. Dat het ingewikkeld is, veel werk, koken voor gevorderden. Maar dat is dus niet waar. Paella is:
(1) Mits enige truukjes bijzonder eenvoudig en snel
(2) Als u wat voorraad bijhoudt: bijna volledig te maken met wat in de kast/diepvries zit
(3) Helemaal van tevoren klaar te maken en dus ideaal bij bezoek of voor drukke dagen waarbij koken de avond voordien gebeurt (paella is nog lekkerder de volgende dag)
(4) Indrukwekkend en troostend. En indrukwekkend troostend. Altijd opnieuw.
(5) Altijd te veel. Dus ge kunt de volgende dag overschot eten!

Ik schreef het recept dit weekend uit voor de BFF, die niet zo vaak uitgebreid kookt maar nu bezoek had. Zowel zij als het bezoek waren er zeer van te spreken, dus ik dacht: ik blog het in één beweging ook. Dit recept is voor vier personen ongeveer. Flinke eters.

Nodig
– Rijst: ik gebruik Bosto Mediterraneo, paëlla- en risottorijst. Een pak van 500 gram is meer dan voldoende voor vier/vijf personen.
– Groenten: 2 rode paprika’s, een venkel, een grote ajuin, een grote kop diepvrieserwten. Soms voeg ik ook courgette toe, als ik dat liggen heb.
– Kruiden: knoflook, saffraan, provencaalse kruiden, kippenkruiden, bladpeterselie
– Vlees/vis: kippenboutjes (van die voorgebakken aperitiefhapjes, uit het versvak of de diepvries), chorizo (gewoon sneetjes), gerookte spekblokjes, diepvriesscampi. Allemaal: naar smaak. Je kan ze weglaten of vervangen door bijvoorbeeld gebakken oesterzwammen met look en pimenton als het veggie moet)
– Passata (de lekkerste die ge vindt. Als ge die niet zelf maakt: flink afkruiden!)
– Bouillon of bouillonblokskes. Ik gebruik kip, maar kan ook groenten natuurlijk.
– Boter en olijfolie
– Citroen

Voorbereiden
Ik werk in een grote wok, maar je kan ook een grote pan gebruiken, veronderstel ik.
Snij paprika, venkel en ajuin in repen. Aanstoven in olijfolie en kruiden met pezo. Na een paar minuten ook twee of drie fijngesneden teentjes look erbij en de diepvrieserwten. De spek en de chorizo erbij alles laten bakken terwijl je roert.
Ondertussen: een warme saus maken van half om half passata/water, met daarin een blokje kippenbouillon. Kruiden naar believen (pezo, provencaalse kruiden) en ook saffraan hierin oplossen. We zoeken een waterachtige tomatensaus met veel kruiden. De saffraan is een beetje naar smaak: ik doe daar twee zo’n potjes in, maar het mag ook minder.

Als de groenten wat zacht zijn: een klont boter in de pan erbij, de rijst erbij en die rijst glazig laten worden en wat laten bakken. Dat is belangrijk, anders wordt de rijst moeilijk gaar. Dan de saus erbij (je kan alles ineens doen, of de helft en dan bijscheppen). Laat een tien minuten sudderen en roer regelmatig. Proef ook en kruid bij indien nodig.
Doe alles in een ovenschotel. Bak scampi (ik kruid die met kippenkruiden) en voeg die toe aan rijst, met het bakvet erbij, dat zorgt voor extra smaak. Je kan ook de pan blussen met wat water en het aanbaksel ook toevoegen. Roer om en zet weg.

(Dit is wat ik normaal doe de dag van tevoren of ‘s ochtends om dan ‘s avonds te eten. Dat wil zeggen dat mijn paella koud is voor ik begin af te werken. Als je gewoon doordoet, dan mag de oven al warm zijn.)

Afwerken
Doe de kippenboutjes bij de ovenschotel, roer om en zet in de oven. Dan de oven aanzetten op 180 graden. Ik hou dat wat in de gaten: als het te droog wordt wat saus erbij, of water met een blokske kippenbouillon. Als het te nat is: oven hoger zetten. Je kan ook starten met aluminiumfolie over de schotel als de rijst al redelijk gaar is.
Timing: een 15-20 minuten nadat uw oven warm is geworden is het klaar. Proef van de rijst of hij gaar is.
Doe er peterselie over + serveer met citroenpartjes.