Enfin. Een paar minuten later was ze er toch uit. Ze begon wat te rommelen om aan haar gordel en ondertussen wandelden wij voorbij. Ze reed dus achter ons, en oh-my-gawd-we-reden-toch-wel-in-haar-weg-zekers. Want de buggy, die bevond zich tussen de parking en de weg. En tijd is geld, ook in bio-land. En dus kregen Mira en ik een nijdig getoeter naar ons toegegooid. Waarop ik mij omdraaide en een Wat?-gebaar maakte, inclusief ooggerol. En waarop zij dus druk bewegend ons vervloekte, vanuit haar auto waar ze niet mee kan parkeren. Ik heb gelachen. Luidop en hoofdschuddend, omdat dat haar nog bozer maakte. En als ik met de auto was geweest, ik was uitgestapt. Alleen maar om dan tegen Mira de onsterfelijke zin “Terug in den auto. Mama is ruzie aan ‘t maken” te kunnen zeggen. Het heeft niet mogen zijn.

Blijkbaar wordt de keukentafel verkocht nu, met een handgeschreven briefke waar ik ook al week van word. Dat herfstweer doet mij geen deugd, vrees ik. Het ga je goed, kledingproblemen Michel.

Mira stapt! from ilse baetsle on Vimeo.

Ah, Stephen Malkmus, hoe schoon was pukkelpop niet die keer dat ge daar precies alleen voor mij stond te zingen?

Eentje uit het oord der verderf rechtover de Blandijn.

Deze geeft een vreemde mix van emoties. Ik krijg er bloemekes van in mijn hoofd, maar tegelijk doet het een beetje zeer. Zoals de meeste schone dingen, natuurlijk.

Hier moet ik geen uitleg bij geven als ge hier al een tijdje leest.

En tot slot, en eigenlijk niet passend in het rijtje: mijn absolute lievelingsnummer. Ever.

Liedjes die het doen voor mij, deel 1. Die waar mijn hart van breekt. Ik laat de meest evidente eruit, want die kent iedereen al.

Alles van The National, die kende ze al, maar ik moet het toch vermelden. Deze in het bijzonder.

Eeuwige vriend Will. En dan vooral dit nummer.

Mark Lanegan. Alles waar hij ooit aan meegewerkt heeft is goed voor mij, ik ben helemaal mee als het op Lanegan aankomt. Het solo-werk is goed om mij in foetushouding onder mijn donsdeken te jagen.

Opgesloten in de kast, wegens dat ik zo droevig word van ernaar te luisteren: fixed water van Sophia. Brrrr.

En gij?

Het moet acht uur ‘s ochtends geweest zijn. Ik weet dat voor sommigen onder u acht uur op vakantie ongoddelijk vroeg lijkt, maar ik heb me ondertussen bij de feiten neergelegd: de dochter staat op rond half zeven-zeven. Dus ik ook. En dat vroege ochtenduur, ik kon daar ook echt van genieten: als ge met zes volwassenen en vijf kinderen een huis deelt, dan is rust en stilte soms ver te zoeken. Behalve ‘s ochtends vroeg dus. Enfin, het is niet zo erg als het lijkt, spreek ik mezelf troostend toe.

Na een paar dagen had ik overigens een routine die me best beviel: de dochter wakker, flesje drinken, nog behoorlijk warme kleren aan (een T-shirt met lange mouwen! In het zuiden! Zotjes, die Mira en ik) en dan in de auto naar het dorpje, dat net als ons nog wakker aan het worden was. Daar haalden wij heerlijk geurend brood, croissants en soms des pains au chocolat, en deden een wandeling. Terug in het huisje was er koffie, een tijdschrift en een sigaret, op het terras, terwijl de dochter rustig speelde op de grond, en ik in het huis langzaam de eerste wakkerwordende huisgenoten hoorde.
Om u de stemming en de situatie even te schetsen.

Het was op één van die ochtenden, en ik had nog maar een halve kop koffie binnen. De mensen die mij al meegemaakt hebben ‘s ochtends weten dat een halve kop koffie behoorlijk minimaal is voor mijn functioneren. Ik zat wat dromerig voor me uit te staren, toen ik op het terras van het huis naast ons gegiechel hoorde.
Toen ik opkeek verslikte ik me in mijn koffie en ik dacht — reflexmatig — unk, de zee is hier toch ver af?. Want, lieve lezers, op het terras van onze buren stond een matroos. Zo één met een hoedje en gestreept uniform.
Het gegiechel waarvan sprake bleek afkomstig van een tweetal dames in zijden nachtpon. Een andere man, waarschijnlijk toebehorend aan één van hen, las de gazet. In bloot bovenlijf. En een matroos dus. De kapoen van het gezelschap, al in carnavaloutfit voor het ontbijt. Lachen!

Gepensioneerde Vlamingen, zo bleek, die het huis net gekocht hadden en wat kwamen verbouwen. Toen ze omstreeks negen uur het eerste biertje van de dag opentrokken, de televisie buitenrolden om de tour te volgen en met schildertape een grote kruis op de terrasdeuren kleefden “tegen het botsen”, wist ik: het wordt hier nog dolletjes, de komende dagen.

En ik zou gelijk krijgen, maar daarover later meer.

Er was ook sprake van een blij weerzien met de boekhandel om de hoek van de onderwijsfabriek. Vijf prentenboeken, waarvan slechts eentje voor de dochter (ma-ha!). Eigenlijk twee, maar de reisversie met popje van de kaka-mol heeft haar vader al in beslag genomen. Het boekje van de dochter heb ik wel laten inpakken, dus dat is extra feestelijk.

Pukkelpop, ik zie u graag, ook al was het tien jaar geleden.

Die keer in de backstage.

Die keer met SOS Piet

Die keer dat Eels keihard heerste.

Die keer dat mumford&sons zo mooi zongen dat we er stil van werden.

Die keer dat er honderdduusd 16-jarige meiskes op het podium stonden in bikini.

Die keer met de panorama-functie in de marquee.

Die keer dat we vroeg wakker waren en op de wei rondliepen voor het open was.

Pukkelpop, baby.

Tas twee is voor haar: het is even rekenen wat ze voor twee nachten en evenveel dagen nodig heeft.

Morgen gaat ze naar de creche, en ‘s avonds halen mijn ouders haar op. En dan blijft ze daar, tot zondagmiddag, want ik ben zaterdagavond pas na Mira-bedtijd terug. En dus gaat ze voor het eerst twee avonden na elkaar uit logeren, mijn éénjarige grote liefde. Dat is meer dan 48 uur dat ik haar niet ga zien, voor het allereerst. Pfiew. Ik mag daar dus niet te veel bij stilstaan, want ik voel de drang om niet te vertrekken dan. En toch heb ik er vreselijk veel zin in. Twee dagen vriendjes, muziek en zon.

Pukkelpop, baby!

Na anderhalve maand ben ik er volledig mee weg, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik slechts een fractie van de mogelijkheden gebruik. Er werd mij een overzicht gevraagd van mijn bevindingen, zowel positief als negatief.

Uiterlijk
De Samsung Wave is mooi. Voelt stevig aan, ook, omwille van een mooie metalen cover. De display is duidelijk, en helder genoeg, hoewel ik in zonlicht wel wat meer problemen heb om te lezen. Het scherm is groot genoeg vind ik.

Touch Screen
Het enige waar ik dus hoegenaamd niet van overtuigd ben is een touch screen. Dat is niet alleen eigen aan de Wave, maar gewoon aan alle smartphones, vrees ik. Na zes weken kan ik nog steeds geen deftige sms sturen met het ding, en ik bel dus veel meer gewoon nu, omdat ik niet met het toetsenbord overweg kan. Alle tips zijn welkom hieromtrent.
Zelfde met contacten zoeken: er zitten veel nummers in mijn gsm, en dat betekent dat ik dikwijls eens moet zoeken. Bij mijn oude gsm was dat eerste letter naam intikken en dan ging hij automatisch naar die letter. Nu moet ik scrollen en ik scroll altijd te ver of te ver terug. Ik word daar wat zenuwachtig van. Gelukkig is er ook een lijst recente oproepen, en die is wel gemakkelijk. Als ik u dus één keer gebeld heb, dan bel ik u de komende dagen waarschijnlijk nog een paar keer. Als ge mij al een paar weken niet hebt gehoord, dan kan het nog efkes duren, want ik ben te lui om te scrollen.

Camera
De camera is cool. En gemakkelijk. En goed. Ik vind dat ik er schone foto’s mee kan nemen en ben daar dus heel content van. Ook filmen gaat vlotjes.

Applicaties
Ik heb enkel de dingen gebruikt die er standaard opzitten: de browser om mijn mail te checken (er is een automatische gmail-applicatie, maar dat is niks voor mij. Ik werk met veel filters op mijn mailbox, dus de meeste belangrijke mails komen niet in mijn inbox. Elke “ping” die ik kreeg voor een nieuwe mail was dus voor iets dat ik eigenlijk niet wilde weten, dus heb ik het ding maar weer afgezet. Gewoon in de browser gaat een pak vlotter, vind ik, en ik wil ook niet altijd overal gemaild worden) en vooral de facebook. Die is goed en snel, en die vervelende meldingen over fan-gedoe en vrienden-worden van andere mensen worden automatisch weggefilterd. Ook zelf updaten gaat vlot, en foto’s opladen is een gemak.
Henk heeft spelletjes gespeeld, en was er heel enthousiast over, maar ik ben niet aan spelletjes. Niet gebruikt dus.
Andere applicaties downloaden vond ik wat nutteloos: ik gebruik het ding twee maand, en ga dus niet beginnen betalen voor die toestanden.

Stabiliteit
Het besturingssysteem is goed, snel en stabiel. En het wijst allemaal zichzelf uit, eens ge de logica te pakken hebt. Kudos for bada dus.

En voor de rest
Ik heb de telefoon graag gebruikt, maar ik denk niet dat ik het volle potentieel heb gebruikt. Alles wat mijn telefoon mijn telefoon maakt, heb ik niet gedaan wegens te veel inspanning voor een toestel dat ik moet teruggeven: zo zijn er nog geen foto’s gekoppeld aan mijn contacten, want alles wel wat fleuriger maakt. En heb ik geen zelfgekozen ringtone. Enfin, het is nog altijd een telefoon die ik snel kan teruggeven.

Conclusie: De Samsung Wave is een goeie, stabiele smartphone, volgens mij. En als eerste ervaring met het genre niet zo ingewikkeld als ik gedacht had.