Dat vorige stuk was blijkbaar nogal deelbaar op sociale media, en dat voelt een mens dan al eens in de commentaren en de feedback. Been there, done that, don’t want the T-shirt, feitelijk.
Ik kijk dan naar mijn statistieken, wat ik normaal alleen doe als ernaar gevraagd wordt, en ik schrik. Opeens vijf of zes keer zoveel mensen. Die zijn allemaal welkom, daar niet van, maar ik ben daar een beetje bang van.

Want mijn gewoonlijke lezers, daarbij heb ik altijd het idee — misschien onterecht, ja, maar laat mij maar in mijn illusie — dat die mij wel een beetje kennen. Of op zijn minst mijn toon, hoe mijn hoofd gedachten vormt. Of het feit dat ik al eens graag in het diepe spring, gewoon om te zien hoe koud het water daar is. Ik denk dan altijd dat als jullie iets lezen dat verontwaardiging oproept, dat jullie eens oogrollen en dan weer verdergaan. Maar al die mensen die hier klikkerderwijs terechtkomen: ik durf mij niet voorstellen wat voor beeld die dan hebben van mij.

Zoals alles gaat ook dat voorbij. Gewoon efkes zwijgen.
Dag 2: nog gewoon dubbel zoveel mensen. Dag 3: normalisatie. Het leven gaat snel op het internet, en er is vast alweer een nieuw topic van de dag in de maak (alstublieft. laat het kinderarmoede zijn.) Dus hier ben ik terug, en gij ook. Gezellig onder elkaar, niet mekkerend over informeel taalgebruik. En dan kan ik u vertellen over iets anders dat voorbijging, straks.

Ik schrijf dit ook omdat het niet zo erg is als alles niet perfect loopt zoals ge het in uw hoofd hadt op uw twintigste. Of op uw dertigste. En omdat ik wat droevig word van jonge mensen die door ons aller angsten over de keuzes en problemen die een gezin meebrengt zeggen dat ze niet weten of ze nog wel kindjes willen. Want dat het niet te doen is, als ge het zo leest.

Vreest niet, jonge mensen. Want volwassen zijn, en een kindje hebben, dat brengt natuurlijk bepaalde uitdagingen mee. Maar het is vooral ook leuk, en schoon en het gezinsleven is ook zo zwaar als ge het zelf maakt.
Als ge denkt dat ge er klaar voor zijt: sluit uw ogen en spring, doe uw best, maar voel u niet schuldig of slecht als het niet allemaal lukt.
Morgen is er weer een dag, en dat kan een leutige zijn of een mindere. En daarna komt er nog eentje. En dan weer.

Het heeft bij mij jaren geduurd voor ik zover was, maar echt: niet te veel eisen van uzelf, dat is de beste beslissing die ge kunt nemen. En het besef dat schuldgevoel alleen lastig is voor uzelf, en iedereen waarvoor ge schuldgevoelens hebt daar absoluut niks aan heeft.

Maar u bent natuurlijk op zoek naar praktische tips over hoe u ook zo’n vrolijk, monter en onbezorgd gezinsleven kunt hebben. Ik versta dat, dus daarmee dat ik schrijf.

1. Een vrolijk, monter en onbezorgd gezinsleven bestaat niet.
Er bestaat een relatief rustig en kabbelend gezinsleven met mensen die al eens kunnen lachen en waarbij de dramamomenten overbrugd kunnen worden. Als u dat heeft, dan bent u de eerste van de klas. Echt, het wordt niet beter dan dat. En dat is niet erg, want ge wordt daar heel gelukkig van.

2. Werkliefde beats Locatie beats Tijd beats Geld.
Ik doe mijn job doodgraag en ga zelden tegen mijn zin werken. Dat komt deels en ook omdat ik werk waar ik woon. Eens ge een gezin hebt is tijd wat ge het meeste tekort hebt. In Gent werken is daarom de belangrijkste beslissing die ik ooit heb genomen, om het leven leefbaar te houden.
Als mijn droomjob in Brussel was, dan zou ik in Brussel wonen. Op lange lesdagen begin ik om 8.15h met mijn eerste les, en eindigt de laatste om 17.45h. Als ik daar twee keer een extra uur verplaatsing bij zou nemen, dan heb ik geen leven meer. Ik verdien een pak minder dan in mijn vorige job, maar dat stoort mij niet. Of nauwelijks. Tijd is belangrijker dan geld, voor mij.

3. Steun en uitbesteding zijn geen schande.
Wij hebben het geluk om aan beide kanten op de grootouders te kunnen steunen, zeer hard. Mijn ouders vullen met de glimlach elk gat in onze agenda op, mijn schoonouders springen in als mijn ouders niet kunnen. We profiteren daar niet van, en ik ben ervan overtuigd dat ze dat voelen. Ik vraag zelden om op de kleine te passen voor zaken die niet werkgerelateerd zijn, omdat ik gewoon niet zoveel niet-werkgerelateerde dingen doe. Daarover later meer.
Ik voel mij daar niet schuldig over, omdat het win-win-win is: wij kunnen met een gerust hart en volle focus ons werk doen, de kleine wordt fantastisch gesoigneerd, én de grootouders zijn zot van het kind en hebben haar graag bij zich. Win-win-win.

Verder doen wij niet graag van huishouden, dus hebben wij twee keer per week een poetshulp, die ook strijkt en de ruimte heeft om dingen te doen die ik vervelend vind, zoals bedden verschonen. Ik zie mensen soms met hun ogen rollen als ik dat zeg, maar ik schaam mij daar niet over. Er was een tijd dat ik geen poetshulp had — Lang geleden. De eerste zes maanden dat ik alleen woonde, denk ik. Ik was de allereerste in mijn hele vriendenkring die iemand betaalde om dingen te doen die ik liever niet zelf doe. En daar is dus niks verkeerd mee, ik vond dat al heel snel de investering meer dan waard. Want dat kost wat geld, maar opnieuw: zie verder.

Eerst kwam de hulp eens om de 14 dagen. Toen kreeg ik een kind en kwam ze wekelijks. En toen ging het lief nog meer werken, werd ik vervelend omdat ik meer moest huishouden en sindsdien komt ze twee keer per week. Soms kijken mensen dan wat raar, en pakweg vijf jaar geleden zou ik het gevoel gehad hebben dat ik faalde in mijn huishoudcapaciteiten, maar daar doe ik niet meer aan mee.

Net zoals ik mij ook niet meer schuldig voel als mijn mama mijn huis opruimt of een strijk doet (al zal ik het nog steeds zelden zelf vragen om zoiets te doen). Net zoals ik het absoluut niet erg vind als mijn papa mijn huis helpt verbouwen. Of mijn schoonmama mijn terras heeft geschuurd terwijl ze oppast. Geen schuldgevoel, ik geniet gewoon en zeg: danku, dat is heel lief dat ge dat doet, en ik heb dat graag. Ik meen dat ook oprecht. En neen, dat is niet profiteren. Ouders helpen hun kinderen graag, en ik zou hetzelfde doen voor mijn kinderen. En als onze ouders hulp nodig hebben, dan zijn wij er ook, altijd.

4. Kies (of ook: alle zie-verders hierboven)
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niks heb opgegeven voor mijn kleine en Het Gezin. In mijn geval: ik ga bijna niet meer uit, ik koop bijna niks meer en ik heb geen hobby’s buitenshuis. Ik ga om de twee weken naar het voetbal, met mijn papa, maar voor de rest blijf ik thuis, voornamelijk. Op weekendavonden, en heel vaak in de week ook, is mijn lief uit werken, en dan werk ik thuis. Ik steek het kind in bed, en ik bereid mijn lessen voor, lees papers, corrigeer en doe ander schoolwerk tot elf of twaalf uur. En dan ga ik slapen. Ik kijk nauwelijks TV, lees geen boeken meer en sport niet. Dat lukt niet meer, en ik vind dat een kleine opoffering voor wat in de plaats komt: tijd overdag om met de belangrijke dingen bezig te zijn. De kleine, mijn lief, mijn familie en vrienden.

Er zijn ook zaken waarvoor ik standaard pas, tenzij het echt vlotjes uitkomt zonder geregel. Zo doe ik geen nieuwjaarsrecepties, geen werketentjes voor pensioenen, geen avondvergaderingen, geen extra-curriculumdingen met de collega’s. Hoe gezellig dat soms ook kan zijn, ik doe dat gewoon net niet graag genoeg om daar zaken voor te regelen. Weekendjes weg met vriendinnen, zijn nog zo’n voorbeeld, zij het dat ik dat wel veel liever doe dan werkdingen. Ik geniet daar enorm van als het eens lukt, maar meestal ben ik al moe als ik denk aan al het geregel alleen al. Babysit, mijn werkritme dat verstoord is, achteraf werk inhalen, te weinig slaap en daardoor een week moe. Als het dus past: zeer graag. Maar ik wring mij niet in 1000 bochten. Want dat moet niet meer van mezelf.

Dat van nauwelijks nog iets kopen heeft in sé niks met gierigheid te maken. Ik had gewoon op een bepaald moment genoeg, een beetje zoals bij haar (zie dit artikel). Gewonnen: tijd, een gerust gemoed, geld. Om drie uur extra poetshulp per week te betalen, bijvoorbeeld. MWOEHA!

Om 17.30h droeg ik een bak vol overbodig keukengerief de keldertrap af (kelder= uitgesteld containerpark. ge kent het principe ongetwijfeld) en stapte beneden met mijn teenslipper in een diepe plas. Water. Veel.
Nu is er in onze kelder sowieso een kleine issue met grondwater als het veel regent, en een paar kleine plasjes. Er is het incident geweest met iemand (misschien ik, maar ik zal dat publieklijk steeds ontkennen) die in een overijverige bui de kelder stofvrij ging maken met een staalborstel en daarbij _misschien_ een deel van de maak-uw-kelder-waterdicht-coating heeft mee afgeschuurd. Kan iedereen overkomen. (Net als die krassen op de koepel. Wist ik veel dat ge die niet met een schuurspons moogt propermaken alsof gij dat wist, dat plexiglas krast stop met mij verwijten te maken.)
Enfin. De kelder is niet droogdroog. Bygones. Mijn lief gaat dat oplossen, de komende maanden.

Maar ge hebt niet droogdroog en ge hebt vijf centimeter water en modderslijk. Geloof mij: dat is een wereld van verschil. Het is best spannend, want ik heb net 13 emmers vuil water geschept en naar boven gezeuld, en nu wacht ik af of er morgen weer water is.
Als het over is, dan ga ik het gebeuren negeren. Als het terugkomt, dan moeten er oorzaken gezocht worden. Maar waarschijnlijk is het water van de lege beerput (toch rap zo’n 1000l) een stuk langs de kelder weggelopen doen die werd gedempt. Dat is de huidige gok, ge moogt duimen dat het dat was.

Dat soort toestanden zijn de leuke onverwachte extra’s die bij verbouwingen horen. Iedereen met een oud huis knikt nu grijnzend en denkt aan pakweg die keer dat een steunbalk rot bleek te zijn, er vocht in de muren zat of de vorige eigenaar zijn steenpuin in de tuin had begraven.

Iedereen met een nieuwbouw: kom binnen 30 jaar eens terug, dan praten we keer.

Maar de echte verrassing van vandaag is dat ik op geen enkel moment ook maar een spatje stress heb ervaren. Ik heb de powertools omhoog gezet zodat ze niet nat kunnen worden en heb vervolgens een boterhammetje gegeten met mijn kleine. Dan eens gebeld naar het lief (“hoe lang geleden zijt gij in de kelder geweest? Ah dan zal het van de werken zijn hé”), een telefoontje naar mijn ouders (“De kelder is nat. Ja jom, dat was verschieten.”) en naar de tuinaanlegger (“gewoon efkes luisteren of er geen buis kapot is gegaan ofzo. Neenneen, ik ben niet in paniek hoor, dat geraakt wel opgelost.”). Toen de dochter in haar bed zat het hozen gestart, met rubberlaarzen aan. En nu een douche en morgen een nieuwe dag.

Verbouwingszen. Na zes jaar heb ik het eindelijk te pakken.

Ik ben examens aan het opstellen, leg stagebezoeken af en doe een heleboel administratief werk. Eigenlijk weinig tijd om te koken dus. Bovendien was de man van huis en moest er dus eten voorzien worden voor anderhalve eter: mezelf en de mini. Ik vind dat altijd wat moeilijk, en het wordt (ondanks ons pseudovegetarisme waar ik binnenkort eens over ga schrijven) vaak een stukje vlees, en groenten en patatten.

Toen ik vanmiddag efkes in de frigo keek, had ik een geniale ingeving. Letterlijk 3 minuten werk aan, en een half uur sudderen. I AM SUCH A GENIUS.

Nodig: een blik tomatenconcassee. Pasta. Een pakketje om minestrone van te maken, bijvoorbeeld deze lekkere van delhaize, die wij in huis hadden. Verse groenten, fijngesneden, is dat. Er zit daar ook tomatenpuree bij, en normaal maakt ge daar dus soep mee. Tenzij ge geniaal zijt.

Doen: Olijfolie in pan, groenten erbij. Kruiden (ik deed pimenton, spaghettikruiden, peper, zout). 2 minuten laten sudderen. Tomatenpuree erbij, en tomatenconcassee. Beetje water. Gaar laten worden op een zacht vuur.
Pasta koken, saus erover, kaas erbij. Eten.

Het is graag gedaan.

Ik dacht ik moet dit even delen. En ook: please don’t do that again. Ever.

Er is een eettafel vol kleine plasjes water en een ijsblokplastiekding met drie bakjes gesmolten verdriet. De rest is leeg, en ik zie haar geconcentreerd drankjes bereiden voor ons twee. Water van het ene glas in het andere gietend, roerend met het chinese eetstokje dat ik opraap van de grond. Nog een ijsblokje mama? graag lieveke.

Op de salontafel liggen de stiften uitgestrooid. Behalve de groene, die staan op het aanrecht in een beker. Ze houdt niet van groen, de laatste week. De groene stiften mogen dus niet meer meespelen (de groene stickers en de groene blokken evenmin, trouwens) en worden in quarantaine geplaatst. Zelfs op haar hand tekent ze tegenwoordig enkel paars.

Onder de tafel staat een bord, met daarop scherpsel. Ik herinner me vaag een uitleg over een chronisch tekort aan scherpe punten. Ik was net koffie aan het zetten toen.

Ik veeg de kruimels van het browniesnijden weg, plaats een terrasplant weer buiten (ze had het koud, die arme bloem) en vis een deken uit een kartonnen doos. Dat was een bed voor de kat. Die werkte niet goed mee, jammer genoeg, en ik moet lachen bij de gedachte aan het drama dat daarop volgde. Achter de zetel staat trouwens een kom kattenbrokken verstopt. Ik weet dat, want boogie gaat daar liever eten vanavond, dan aan zijn gewone eetbak.

Ze slaapt boven. De slaap van een onschuldig kind, vermoeid van een dag spelen en haar moeder tegenspreken.

Ik laat een paar blokken liggen, zodat haar vader straks ook de sporen ziet.

De duur van de zomervakantie inkorten van negen tot zes weken. Sterke zowel als minder sterke leerlingen hebben baat bij iets minder lang weg te blijven van de schoolbanken. De eerste groep mist uitdagingen. De tweede loopt een grote achterstand op tijdens de vakantie. Daarnaast schept een kortere zomervakantie ook meer ademruimte in de loop van het schooljaar (bv. voor stageperiodes, leerzorg, sport, extra verlofdagen tijdens het jaar).

de bijna spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok is, die media-aandacht moet opleveren. Mission accomplished, alleszins. En voorspelbaar dat het zou lukken, ook. Maar zo, zo, zo jammer.

Want het is natuurlijk onzin, dat punt. Niet dat gedeelte dat de zomervakantie wat te lang duurt. Dat is zelfs geen perceptie maar een feit, gestaafd door allerlei onderzoek. Cd&V deed heel flink haar huiswerk, en we hadden niet anders verwacht.
De onzin zit in het tweede deel: dat die vrijgekomen drie weken nuttig kunnen ingevuld worden. Alsof vakantie niet nuttig zou zijn. Of: alsof alles persé nuttig zou moeten zijn.

(Daarvan gesproken: ik ben pro verveling voor kinderen. Al die georganiseerde vrije tijd en hobby’s, allemaal goed en wel, maar kinderen kunnen heus zichzelf wel eens bezighouden. Een kampje is leuk, en een naschoolse activeit ook, maar ik zie heel veel zeer vermoeide kinderen die elke dag wel iets moeten na schooltijd en ook nog een propvolle vakantie hebben. Lang leve met een emmer slijk spelen op het terras, denk ik dan. En lang leve verveeld in de zetel hangen en lege dagen. Maar ik zal het daar eens op een ander moment over hebben, over hoe luiheid, dagdromen en rust volgens mij goed is voor kinderen. Voor volwassenen ook, trouwens. Daarmee dat ik eigenlijk geen hobby’s heb. Dit geheel tussen haakjes.)

Maar als moeder, en als onderwijsmens, durf ik het zeggen: kinderen hebben de hoeveelheid vakantie die ze nu hebben broodnodig, mede dankzij het onderwijs zoals het nu is. Om te rusten, even niks te moeten. Om thuis te zijn, en te spelen. En om te leren, maar dan op andere gebieden dan wat op school aan bod komt. Het belang van ongestructureerd en spontaan leren, zoiets. Dus maak de zomervakantie gerust korter, maar geef dan bijvoorbeeld een maand lenteverlof, in plaats van twee weken.

(Daarvan gesproken. Kom alstublieft niet met economische argumenten af. Als er één ding is dat mij witheet van woede kan maken, dan is het voor problemen in de volwassen samenleving oplossingen zoeken die raken aan het welzijn van kinderen. Dat vakantie-opvang moeilijk is voor mensen die maar 20 dagen verlof hebben, ik heb daar veel begrip voor. Maar de oplossing voor een dergelijk maatschappelijk probleem is _niet_ veranderen wat goed is voor kinderen.
Kort: in een samenleving die steeds sneller gaat, steeds meer druk meebrengt en steeds meer eisen stelt, ontstaan problemen die er van tevoren niet waren. Telkens oplossingen zoeken voor deze nieuwe problemen, oplossingen die weer nieuwe problemen meebrengen, is misschien niet de piste die we moeten kiezen, daarin. Misschien is het gewoon een beter idee dat we een beetje afstand nemen en durven toegeven dat niet alle evoluties zo’n topkeuzes zijn geweest. Misschien moeten we dat onder ogen durven zien en daar het antwoord zoeken. Opnieuw geheel tussen haakjes.)

(Oh. En ook nog. School is geen opvang. Punt.)

Maar goed. Terzake. Ik ging positief zijn over de innesto-voorstellen voor onderwijs. Begrijp mij niet verkeerd, ik ga hoegenaamd niet met alles akkoord. Sommige voorstellen en maatregelen zijn mij te economisch en vooral te verzuild getint. Ik wil daar echter bewust niet op ingaan, en heb deze er gewoon tussenuit gehaald. Omdat ze de kracht van de elementen die wel goed zijn onderuit zouden kunnen halen. Ik som dus op wat ik las, en waar ik spontaan kleine tot grote vreugde bij voelde. U kunt die vreugde, afhankelijk van het punt, situeren tussen instemmend geknik en een algehele polonaise van mezelf en mijn kat, hier in de living. En alles daartussenin.

* Inzetten op kleuters vanaf vier jaar die niet participeren aan het kleuteronderwijs. Kind en Gezin, CLB en school moeten op dit vlak intensief samenwerken. Ouders moeten verplicht worden om hun kinderen regelmatig naar school te brengen;
* De studietoelagen automatisch toekennen, zodat iedereen die er recht op heeft de toelagen ook ontvangt;
* Een bijzondere leertoelage in het leven roepen voor kinderen uit kansengroepen die willen studeren in het buitenland;
* Overlappingen en versnippering in het aanbod aan leerlingenbegeleiding wegwerken. Dit moet zorgen voor een snellere en beter functionerende leerlingenbegeleiding, ten dienste van de leerling;
* Werk maken van een buitengewoon onderwijs dat vertrekt vanuit de onderwijsnoden van het kind en niet vanuit een medisch model. Het buitengewoon onderwijs moet blijven bestaan voor wie dat nodig heeft;
* Leerzorg toegankelijk maken en aanbieden op school;
* De taalbarrière op school verlagen door meer uit te gaan van de sociale context van de leerling en o.m. rekening te houden met de thuistaal;
* Secundaire scholen stimuleren te evolueren naar grotere gehelen die een breed gamma studierichtingen aanbieden op het hele leercontinuüm (zowel op het vlak van interessegebieden als qua abstractieniveau). Dit om ‘schoolpoortkeuzes’ tegen te gaan;
* Een einde maken aan de vlakke loopbaan vd leraar en inzetten op differentiatie. Dit mag echter niet leiden tot allerlei hiërarchische functies. Een professionaliseringstraject wordt in de loopbaan ingebouwd;
* Een set basiscompetenties uitwerken voor de opleiders van nieuwe leerkrachten, naar analogie met de learning outcomes uit de geïntegreerde lerarenopleiding;
* De lerarenopleiding hervormen. Leerkrachten moet ook getraind worden in leiderschap en management. Niet het vak en de leerinhoud staan centraal, wel de leerling en het leerproces. Een grotere inbreng van ‘het afnemend veld’ in de lerarenopleiding is nodig om antwoord te bieden op de reële noden van de scholen. Daarnaast moeten ook andere profielen studenten hun weg vinden naar de opleiding, o.m. door het ontwikkelen van alternatieve leerroutes op maat;
* Dat elke school een human resources-beleid uitwerkt, met aandacht voor teamvorming, intervisie,loopbaanbegeleiding en professionalisering;
* Niet elke vooropleiding nog langer toegang geven tot de lerarenopleiding. Voor leerlingen uit het BSO zou dit bv. kunnen inhouden dat zij eerst een theoretisch pakket in HBO5 moeten volgen, dan wel een algemeen vormend naamloos jaar.
* De eindtermen (en hun vertaling in leerplannen) evalueren en toetsen aan de behoeften van de 21ste eeuw. Zij dienen, naast de cognitieve doelstellingen, op zijn minst ook doelstellingen op het vlak van attitude en persoonlijkheidsontwikkeling te bevatten;
* Een brede basisvorming voorzien in alle richtingen van het secundair onderwijs, maar op verschillende abstractieniveaus;
* Het aantal studierichtingen in het secundair onderwijs sterk verminderen, in het ASO, TSO, BSO zowel als het KSO.
* Werk maken van een brede vorming waarin talen en cultuur, wetenschap en techniek, creativiteit en ondernemerschap, mens en samenleving, een plaats krijgen. Naast de cognitieve ontwikkeling hebben ook de sociale, persoonlijke, lichamelijke en morele ontwikkeling een belangrijke plek in het onderwijs;
* Het curriculum in het secundair onderwijs ‘als een geheel van vastgelegde vakken’ omvormen tot een ‘geheel van brede leergebieden’.
* Door een verbetering en versoepeling van de regelgeving scholenbouw terug betaalbaar maken;
* Nieuwe schoolgebouwen afstemmen op de infrastructuur aanwezig in de buurt. Scholen moeten evolueren tot ‘leergemeenschappen’ in hun buurt. Dit moet uitmonden in een wisselwerking waar de school onder meer haar infrastructuur ter beschikking stelt van de buurt buiten de lesuren (bv. aan het verenigingsleven) en de buurt haar infrastructuur deelt met de school. Leegstaande, ongebruikte en onderbenutte lokalen zijn geen optie;
* Dat elke secundaire school samenwerkingsverbanden afsluit met het bedrijfsleven om het werkplekleren te versterken;
*Scholen stimuleren om samenwerkingsverbanden te sluiten met andere scholen of organisaties in het buitenland. Op die manier wordt bijgedragen tot een rijke, gevarieerde leeromgeving;
* Dat elke jongere een sociale gemeenschapsdienst van minstens drie maanden levert voordat hij afstudeert;

Zo. Dat is heel wat toch, voor een plan dat komt uit een politieke zuil die helemaal de mijne niet is? Zeg nu nog eens dat ik niet positief kan zijn. Alleen spijtig dat u over al die voorstellen niets las in de kranten, niets hoorde in het nieuws en er niet over gepraat wordt.

Dus, Beste Meneer Wouter Beke. Zullen we eerst eens over al het bovenstaande discussiëren? Die dingen uitvoeren, en in de praktijk brengen?

En dan kunnen we misschien nog eens terugkomen op dat van die zes weken zomervakantie.

Vandaag was zelfs een bijzondere 1 mei, want Onze Vooruit was jarig. En dus trok ik mezelf en de dochter een rood kleedje aan en gingen we bootje varen. We klommen tot op het dak van de Vooruit, dansten in de concertzaal en keken filmpjes in de theaterzaal. Ik stopte het dochterhoofd vol verhalen over de stad en deelde een ijsje met haar, wachtend op de boot terug.

Topmiddag. Was elke dag maar 1 mei.

Ze rende naar binnen, sjorde haar gummylaarzen aan, en rende naar buiten. Waarna ze in de modderplas sprong die ik net had gemaakt.

De modderplas kwam omdat ik het terras had gepoetst.
Het terras was vuil van het bouwstof.
Dat bouwstof kwam door dit.

Wij zijn allemaal blij, hier. Bijna een echte hof, zeg.

Het is vreemd hoe je meteen kunt inschatten hoe ernstig de situatie is. Soms valt een kleuter, maar door de manier waarop zie je meteen dat het een val is die in een grijns zal eindigen. En dus praat je gewoon verder en roept vanop afstand: “alles ok, zoetje? Stelt u maar recht.”

Ze viel en ik liet alles vallen. Tassen en jassen die ik in het park had verzameld werden gegooid waar ze terechtkwamen en ik rende naar haar toe. Het lief, die 20 meter verder ook afscheid aan het nemen was arriveerde vijf seconden nadien.

We hielpen haar recht. Inspecteerden de schade, die misschien nog meeviel. Een elleboogschaafwonde. MIJN HAAAAAND. Een lelijke kiezelsteentjestarmakwonde in de muis van haar hand. Ik hapte naar adem. Een vierkante centimeter slechts, maar dat bloed aan mijn kind: dat is een stomp in mijn maag.

Ze werd getroost en luid gillend naar huis gedragen. Alwaar we verzorging en ontsmetting en plakkers deden. Het kindje voor tv werd gezet, met knuffel, om wat te kalmeren. Ze huilde nog steeds. En hield haar arm nog steeds krampachtig omhoog.

Wij natuurlijk wat ongerust. De mini weigerde resoluut haar arm te plooien want dat deed pijn. GRUWELIJKE PIJN, als we haar drama moesten geloven.
Wanneer beslis je naar spoed te rijden om foto’s te laten nemen?

Best niet te snel, zo blijkt. Want een kwartier later was ze wat afgeleid en deed de poes iets grappig. Ze lachte, ik vroeg haar te zwaaien naar de poes, en ze zwaaide.

Met de arm van de gruwelijke pijn. Die er niet is als ge met de kat aan het lachen zijt, blijkbaar.