Kerygma

“Goh, hij doet dat goed, boogie”, dat hebben we al verschillende keren tegen elkander gezegd de laatste weken. Zo’n lawaaierige baby die opeens met alle aandacht gaat lopen, dat is immers niet evident voor een sowieso al stressgevoelige kater.
Maar hij gedraagt zich voorbeeldig, vinden we.

Behalve deze nacht dan. Ik was eten aan het geven, en dan kan een mens niet zomaar rechtstaan en reageren. En het was nacht en luid roepen is ook al nefast voor de feestvreugde dan. Alsof hij het doorhad: hij keek me doordringend aan, hief zijn staart op en maakte een gigantisch grote plas. Op het aanrecht. Waarna hij zich omdraaide en naar buiten liep.

En dus heb ik na het eten en het boeren en het troosten en in slaap wiegen nog een halfuurke gespendeerd met meerdere malen afwassen en spoelen van het aanrecht om het kattenpipi-vrij te maken. Just my favourite thing om half vijf ’s morgens, echt waar.

Mja. Dus. Voor ge het weet geeft ge uw kat twee keer per dag medicamenten tegen de angstaanvallen en maakt ge kleine aanpassingen aan de inrichting van uw huis voor het veiligheidsgevoel van het beest. Dat kan ja, ook als ge nuchtere mensen zijt die niet aan zweverigheid doen. En als het helpt dan kan het mij zelfs niet eens meer schelen dat ge mij zit uit te lachen, daar aan de andere kant van het wereldwijde web. Zelfs niet, neen.

Hoe begint dat allemaal, vraagt u? (voor het volledige verhaal, klik op de linkjes) Vorig jaar hadden we Frank Sinatra, het kattenincident waarbij de vreemde kater bruut onze huiselijkheid binnenstormde en de boel ondersproeide. Kort nadien begon boogie af en toe in huis te plassen. Niet veel, niet dikwijls, niet erg: niks om problematisch te noemen, dus. We straften hem, hij mokte een paar uur, we ruimden de rommel op en daarmee was de kous af.

Toen kwam de verbouwing, en de daarbij horende onrust: het hele huis werd opengegooid en de kat had daar duidelijk een beetje last van. Toen alles weer dicht was gemaakt bleek hij toch wel zeer frequent in huis te plassen, altijd als wij er niet bij waren. Vreselijk vervelend, en we straften hem consequent. Maar dat hielp niks en steeds minder. En wij vonden dat steeds minder aangenaam, vooral omdat het dus –inderdaad– niks leek te helpen.
Na enige lectuur over het onderwerp bleek straffen trouwens niet de oplossing, omdat katten straf achteraf niet meer met de actie associëren maar met degene die straft. We zijn daar dan maar mee gestopt.

En toen kwam de nieuwe zwarte kater, die op zijn beurt brutaal probeert het huis binnen te komen en overal op de koer sproeit. En toen kreeg Boogie overal kale plekken van het likken: eerst op de buik (dierenarts zei: hormonaal), sinds een paar weken ook op zijn poten.
En toen deed hij dat rare gedoe met ’s ochtends paniekerig miauwen. En toen deed hij dat deze week nog eens en werd de situatie steeds erger.

Op zo’n moment hebt ge twee keuzes: ge brengt het beestje naar het asiel en neemt een andere kat. Of ge probeert of er iets aan te doen is, aan het hele probleem. Wij zijn niet zo’n opgevers van aard, en de keuze was snel gemaakt. Dus kwam er een dierenarts langs die gespecialiseerd is in kattengedrag. Gisterenmiddag hebben we de hele situatie met haar in beeld gebracht (waar plast hij, wanneer, wat gebeurt er precies?) en heeft ze de kat een hele tijd geobserveerd. Om dan tot conclusies te komen die heel erg logisch klinken: over territorium en onveiligheid, onrust en angst. En over vicieuze cirkels waar Boogie dus blijkbaar zelf niet meer uitgeraakt. Het likken en haar afbijten is zelfverminking, bijvoorbeeld. Vandaar dat hormonen niks helpen, trouwens

Alleszins: Boogie heeft medicatie voorgeschreven gekregen. En we zorgen voor iets meer beschutting in ons huis waarvan de achtergevel helemaal glas is. En we gaan proberen om de scheefgegroeide situatie recht te trekken. Met een kattenpsycholoog inderdaad. Stopt met lachen, zeg ik u.

Er zit een kat rond ons huis, de laatste weken. Die van ons heeft er schrik van. Het is een kater, vermoeden we, want hij durft al eens sproeien. En hij wordt de laatste dagen steeds driester: komt nu zelfs echt tegen het kattenluik aanduwen om binnen te geraken. Dat kan normaal niet, want het is een magneetsysteem en alleen de onze heeft een magneet.
Boogie, die miauwt een beetje en laat zich doen. Maar hij geraakt er wel door over zijn toeren, want hij plast in huis opeens. Best zielig, hoor.

Iemand suggesties over wat we kunnen doen? Ik denk niet dat het een zwerver is, want hij ziet er goed doorvoed uit. Maar het is wel een volwassen kat, die er opeens was. En hij is vreselijk brutaal.

Zoals die keer met Sinatra. Zucht.

Als ge iets zegt tegen onze kat, dan antwoordt hij. Dat maakt het mogelijk om volledige conversaties met hem te houden en dat is grappig. Over of hij tonijn wil, bijvoorbeeld. Meestal komt er dan een overtuigd miauwen dat we interpreteren als “tuurlijk wil ik tonijn, wat vraagde gij nu”.

Het hoeft u dus niet te verwonderen dat Santa Boogie, hier nog een klein mormel, ondertussen is uitgegroeid tot zeven kilo zacht pluizig aanhankelijk beestje. Hij is nog altijd mooi en supercool.

set

Andere katten brengen al eens een dood vogeltje mee naar huis. Een muis. Een kadaver van een kotkonijn.
Onze Boogie heeft vandaag al drie keer een wikkel van een koek binnengebracht. Heel trots en al.

Snicker, Leo en grannie hebben waarschijnlijk ferm afgezien. Ocharme.

Het was even p.m. (maar helemaal nog niet lang) geworden toen de walkitalki de dag en mezelf wakkerrinkelde. Gezwind beantwoordde ik half slapend een vraag over ELO’s alsof het even gemakkelijk was als vertellen dat ik een boterham met choco wilde en een kop sterke koffie. Dat is professionaliteit, vind ik: zelfs in uw slaap kunnen uitleggen wat een leerpad precies is en hoe het efficiënt kan gebruikt worden.

Ik deed het hele vertellement met gedempte stem in de badkamer, kwestie van het lief en de kat niet wakker te maken. Ik vond dat bijzonder attent van mezelf, maar had me de moeite blijkbaar kunnen besparen, want het lief en de kat waren blijkbaar al uren tevoren opgestaan. Ik had daar niks van gemerkt, want op dat moment was ik nog te druk bezig met panikeren over gele rupsen die in mijn been kropen en daar mijn bloed besmetten met een dodelijke ziekte die mijn hart zou doen stilstaan als er niet snel iets gebeurde. Het is evident dat er niet snel iets gebeurde, want de dokter van wacht was in Antwerpen en dat was te ver. Ge zult nooit niet anders zien, dacht ik bij het wakkerworden. En het wordt tijd dat we eens stoppen met dagelijks een paar afleveringen van House te bekijken, dat dacht ik ook.

De dag die vervolgens op de nacht volgde was zo mogelijks nog enerverender, hoewel er geen gele rupsen te bekennen waren en een grommend spinnende boogie op mijn schoot de zeden normaliter al eens placht te verzachten. Niet als ik drivers moet zoeken voor digitale camera’s en dat werkt niet en ik moet mijn computer tien keer heropstarten en ik moet uiteindelijk vragen of om toch eens naar hem te bellen voor assistentie. Daar verzacht niks van, het humeur niet en de zeden niet. Niet meteen een vrolijkmakende zondag, inderdaad.

Gelukkig zijn er mensen die googletalksgewijs vragen stellen die mij een uur later nog doen bulderlachen.

Weet jij wat de bedoeling is van die rode links? http://www.carreconfiture.be/bwards/blog/indexvote.php

Thank you so much. You made my day.

Vrijdag 12h
Lief plet een pil in een halve lepel yoghurt en smeert vervolgens de yoghurt aan de neus van de kat. De kat likt in reflex en de pil is binnen.

Vrijdag 9.30h
Hij ligt nog steeds op het bed, waar hij de hele nacht bij ons heeft gelegen. Hij staat mee op; eet een klein beetje en gaat vervolgens in de zetel liggen. Toch een beetje ziek.

Vrijdag 1.20h
Bij thuiskomst blijkt hij de vaas met tulpen omgegooid te hebben. Someone was bored.

Donderdag 19.20h
Hij kruipt in de vaatwasser. Stil protest.

Donderdag 19.00h
Hij probeert bij lief onder de douche te springen.

Donderdag 18.45h
miauwt nog steeds. Zelfde locatie.

Donderdag 18h
De pijnspuit heeft zijn werk gedaan. Boogie wil buiten spelen. Hij miauwt hartstochtelijk bij het gesloten kattenluik aan de achterdeur en kijkt me zielig aan.

Donderdag 16h
Ik ben hem kwijt en vind hem uiteindelijk slapend tussen de badhanddoeken terug.

Donderdag 15h
De dierenarts geeft hem een spuit, geeft me pillen voor de komende drie dagen en de raad om hem een paar dagen binnen te houden en te laten rusten

Donderdag 14.45h
Zijn longen, hart en koorts zijn ok. Als zijn rug aangeraakt wordt bijt hij en miauwt luid. Zijn klauwen, zowel aan voor- als achterpoten blijken volledig weg/afgebroken. Waarschijnlijk is hij lelijk gevallen.

Donderdag 14.10h
Ik bel de dierenarts. Binnen een half uur mogen we gaan.

Donderdag 13.45h
Boogie stormt binnen, reutelend, met dikke staart. Hij kan bijna niet ademen en piept en kokhalst als je hem oppakt.

Donderdag 13.30h
Ik hoor de katten vechten op het dak.

Omdat er blijkbaar mensen zijn die het zich afvragen: een Boogie-update! *gejuich*

Eerst en vooral: het is over, dat kwijlen. Gisteren had hij wel een lek-oog aan de rechterkant, maar het is onduidelijk of dat met zijn ziekte te maken heeft, het kan ook dat hij een klauw van die gemene roste kadde van de buren heeft gekregen.
Lief geeft hem ondertussen iedere ochtend en avond plichtsbewust zijn pilletje, wat minder problemen geeft dan verwacht, om de reden die u in de titel al kon lezen.

Het gaat goed dus, dank u.

Lief is naar de dierenarts met wachtdienst geweest (ja, dat bestaat) en heeft Boogie meegenomen, want anders had zijn verplaatsing weinig zin. Aldaar is het beest verdoofd geworden met een driedubbele kattendosis (ja, hij is groot en zwaar, maar wij hebben ook onze gevoelens weetwel, dus hou uw opmerkingen voor u) omdat hij zijn mond niet open wilde doen. Boogie, natuurlijk, niet mijn lief. Want waarom zou mijn lief zijn mond moeten open doen bij de dierenarts, tenzij dan om uit te leggen dat de kat kwijlt als een gedetineerde boven de middenpagina van het vers gearriveerde laatste nummer van Playboy? Silly you.

Bygones. De kat werd verdoofd en onderzocht en het verdict is ietwat onzeker: het zou kunnen een keelontsteking zijn want zijn amandelkes zien een beetje rood. En ik heb het nu wel degelijk over de amandelkes in zijn keel, want die andere is hij jaren geleden al kwijtgespeeld. Haha. Dubbelzinnige insinuaties, dat is scoren bij het grote publiek, i’tjen.
Het zou ook kunnen dat er iets fout is met zijn speekselklieren. Wat een genie die dat opmerkt, denk ik dan.
Optie drie is een zenuwaandoening en ik ben ervan overtuigd dat u nu samen met mij duimt dat zulks niet het geval is. Alleszins: antibiotica werd voorgeschreven en er werd het vooruitzicht gegeven van beterschap voor de week halverwege is. Dat vooruitzicht kostte 74 euri.

Maar goed. Lief kwam dus thuis met een poezenreismand met daarin de uitgetelde Santa Boogie. Beestje op een handdoek gelegd in de verwachting dat hij zou slapen tot de avond, zoals de dierenarts had beloofd. Die mens heeft daar per slot van rekening voor gestudeerd, dus waarom zouden we daaraan twijfelen, niewaar? Dat er op het doosje van de medicatie staat “voor honden” had mijn scepsis enigszins moeten opwekken. Argwaan bleek terecht, want nog geen uur later probeerden wij een slaapdronken kat te overtuigen dat rondlopen niet echt een goed idee was met een driedubbele dosis ketamine in uw wollige lijf. Dat hij nog niet in staat was om op de vensterbank te springen, dat heeft hij zelf empirisch vastgesteld.

Het kattenbeest besloot vervolgens alleen nog verder te tukken op de schoot van één van ons beiden. Mind you: nog steeds kwijlend als een tandkrijgende zuigeling. Zulks zorgde voor een ietwat geanimeerde googletalk-conversatie met Tom (Stem op hem! Hij verdient het!), maar we hebben in onderling overleg besloten dat een dergelijk gesprek niet voor publicatie geschikt is.

De dierenarts was duidelijk in zijn instructies: geen eten meer vanavond. En ik vind het geen goed idee om hem buiten te laten terwijl hij half verdoofd is. Dus ging het eten op de kast en het luik op slot. Nu is het avond, en het monster voelt zich opperbest. En wij verdelen de laatste uren van ons weekend tussen luisteren naar klagend gejank aan de kattendeur en voorkomen dat Santa Boogie eten steelt van de kast, het aanrecht of onze borden.

Huisdieren. Ik zou dat aan iedereen aanraden.

Santa Boogie kwijlt enorm sinds we thuisgekomen zijn gisterenavond. Waarschijnlijk ook daarvoor al, natuurlijk, aangezien zijn vacht zeikenat was al bij thuiskomst. En enorm veel mag u letterlijk nemen in dit geval. We’re talking plasjes op de grond en vallende druppels.

Any thoughts?