Deel 4, dat deel in de buitenlanden. #67daysofsummer

U dacht voorzekers: die is met vakantie, want het is daar zo stil. En u had gelijk, natuurlijk, slimme lezer.
Ik heb vreselijk veel geschreven, wegens snel door mijn boeken heen. Althans degene die niet werkgerelateerd of niet ingepikt door mijn lief die zelf geen boek had meegenomen waren, of licht teleurstellend (Julian Barnes, ik had schone herinneringen aan u, maar dat van die “Liefde enz.” dat is het toch niet, man), of frustrerend indien geen youtube bij de hand om allerlei muzikale verwijzingen op te zoeken.
Enfin. Veel geschreven, maar te tam om WiFi te zoeken voor iets meer dan het uploaden van een occassionele foto. U krijgt dus later de komende weken nog allerlei vakantieverhalen. #Laterposts zouden ze op bepaalde sociale netwerken zeggen.

Op dag 27 hadden wij vooral een vermoeiende dag, met veel autorijden. Gelukkig konden we ook eens van de autostrade af voor picnic bij een riviertje. Het eerste van vele.
Dag 26. Beats wegrestaurant. #67daysofsummer

Dag 28 was het echte begin van de vakantie, op een heerlijke camping waarover ik u later nog iets zal vertellen.

Dag 28. Aaah, les vacances.

Oh maar kijk, op dag 29 besloot ik u alvast te vertellen over die camping met het beeld dat mijn ochtend was, een week lang.

Dag 29: Goeiemorgen!
Continue reading

In de zon.

Net een week geleden liep ik door de stad en daar zat ze, in de zon. Koffiedrinkend op een venstertablet, pratend met een vriendin. Ze lachte. Ze zag er vrolijk uit. Ze was iets zwaarder dan de laatste keer dat ik haar zag, en iets minder opgemaakt. Het stond haar allebei goed. Ik keek vluchtig, want ik wilde niet storen. De opluchting kwam naar buiten met een kneepje in mijn dochters hand. Die zei: auw zeg.

Twee jaar geleden dronk ik koffie met haar, ergens anders in de stad. De zon scheen niet, toen, maar dat is normaal want het was een zondag midden in de winter. Ze lachte niet, ze praatte twee uur lang.
In een opwelling had ik haar even daarvoor mijn gsm-nummer gegeven, iets wat ik bij studenten zelden doe. Maar het ging niet goed, dat zag haast iedereen, maar niemand durfde veel te vragen. Ik had instinctief het idee dat ik een teken moest geven. Dat ik het echt wel gezien had. Soms is het genoeg te weten dat iemand u ziet.

Een paar weken na dat papiertje kreeg ik een sms en daarna dus koffie. En verhalen waar ik wanhopig van werd, problemen die geen enkele twintigjarige zou mogen hebben. Ik praatte wat, zocht mee naar antwoorden, troostte wat, probeerde wat onbeholpen advies. Het heeft vast niet geholpen. Of misschien een beetje, ooit ergens. Geen illusies echter: in eenzame poelen van problemen zijn leerkrachten zelden de ultieme reddingsboei

Maar gelukkig dat ik werd van haar daar zo te zien. Lachend op een venstertablet. Ik hoop dat ze een schone zomer heeft.

Deel 3! Deel 3! #67daysofsummer

Het is hier een beetje hectisch, met Het Grote Nakende Vertrek. Telefoontjes over en weer naar de housesitters (“We gaan onze dons meenemen. Breng dus uw eigen donsdeken mee” “M. slaapt in een groot bed zeker? Oei. Hebben jullie nog een babybed, we vinden het onze niet”) en een behoorlijk geavanceerde vorm van tetris in curverboxen.
Maar u hebt dus nog te goed: deel 3 van deze heerlijke zomer. Daar maak ik dus graag tijd voor.

Op dag 19 ging ik naar het voetbal, voor de eerste van het seizoen. Een blij weerzien met de voetbalvriendjes, een gewonnen wedstrijd en mooi zomerweer. Topavond.

Dag 19: aaaand goooo! #67daysofsummer

Dag 20 was de dag waarop mijn lief zelf een kast knutselde, voor Ons Eerste Grote Campingavontuur Met De Dochter. Eerste grote, want een paar dagen op een festival ergens in Frankrijk waar geen douches zijn en ge moet zwemmen in een meer om u te wassen: niet echt een referentie. Maar een kast dus. Mijn knutselverloofde maakt dat.

Dag 20. De man zit in klusmodus. #67daysofsummer

Op dag 21 gingen wij naar zee, waar het heet was als nog geen enkele keer eerder dit jaar. En er was meer volk als nog geen enkele keer dit jaar.

Dag 21. Goed, en met u? #67daysofsummer

Dag 22 werd voor een groot deel op de Gentse Feesten doorgebracht, maar dat was te donker voor foto’s. Toen het klaar was, en ik wakker, reed ik naar – u raadt het al – zee.

Dag 22: Goeiemorgen! #67daysofsummer

Daar bleef ik ook op dag 23, om dan ‘s avonds mijn lief de Vooruit plat te zien spelen met een try-out. Maar daar zijn geen foto’s van, want ziet:

Dag 22, waarvan ik dacht: dat wordt een foto van hem. Niet dus. #67daysofsummer

Op dag 24 kwam ook zij naar huis, en aangezien ze haar vader al sinds dag 21 niet meer had gezien, was dat vooral dit:

Dag 23. She's back! #67daysofsummer

Dag 25 was zoals dag 23. Vooruit, iedereen lachen, ik blij.

Dag 25. Die met de plotse wk-stemming. #67daysofsummer

En vandaag was dus dag 26. Waarop wij onze trouwzaal nog eens gingen checken. Ik heb geen stress, neenk.

Dag 26. Al een geluk dat wij zes jaar verbouwd hebben, of ik zou ongerust zijn over de trouwzaal. #67daysofsummer

Deel 3 van deze zomer was vrolijker, zonniger en drukker dan deel 2. Druk in mijn hoofd, ook. Tijd voor wat rust.

Dat hoofd.

Mijn hoofd is al op vakantie vertrokken, er staat blijkbaar een mentale out-of-office ingesteld. Een foutje van mijn interne server, geloof ik. Er zit vast een virus op.
Deze vergelijking gaat nergens heen. Overnieuw.

Deze middag kregen wij onze housesitters op bezoek (zij verbouwen, en wonen eigenlijk in bij hun ouders/onze buren, maar nu komen ze onze hele afwezigheid hier op huis, kat en moestuin passen. Het is een beetje vakantie voor iedereen, vooral voor mijn gemoedsrust). Plots drong het door dat we binnen een paar dagen al vertrekken. En hoewel de inkomhal vol kampeerspullen u zou kunnen misleiden, moet ik vooral nog veel pakken en verzamelen. Nog even focus is dus broodnodig, of ik heb weer geen goed patattenmes mee, en ik word humeurig als ik moet koken en geen goed patattenmes heb.

Maar dat is dus buiten mijn hoofd gerekend. Mijn hoofd wil geen focus, mijn hoofd wil een rivierke in Frankrijk. Mijn hoofd wil een berg en een zicht op een meer.

En dus zucht ik, en boek een ticket voor een theatervoorstelling voor kleuters op de feesten. En mens moet toch wat.

Er is toch een verschil tussen mannen en vrouwen, zo blijkt.

Eerder deze week gingen wij onze trouw aangeven op de stad. Dat gaat zo: u geeft uw paspoort af, dat wordt ingelezen en dan worden er vragen gesteld.

Ambtenaar: Wie is uw getuige, mevrouw?
i.: *geeft naam getuige*
Ambtenaar: Eén of twee woorden?
i.: twee
Ambtenaar: En haar geboortedatum?
i.: 12 juli 1979
Ambtenaar: En is er nog een getuige?
i.: ja, de zijne.
Ambtenaar: En wat is die zijn naam, meneer?
De verloofde: *geeft naam getuige*
Ambtenaar: Eén of twee woorden?
* hulpeloze blik naar mij*
i.: Aan elkaar, zoetje.
De verloofde: Eén woord!
Ambtenaar: En zijn geboortedatum?
* paniek in de ogen van het lief. Een zucht.*
i.: 27 september. 1974.

Wie houdt er ook de verjaardagen van zijn vrienden bij, natuurlijk.