De Belgische vijf van de jaren 90.

Dit is de moeilijkste van de reeks, denk ik, omdat er zo’n weelde was aan fantastisch leuke Belgische groepkes in de jaren 90. Ik zit al de hele ochtend te denken aan wat er eigenlijk zeker in moet.
Ik wilde ook Ashbury Faith erin, en Nemo, en Someday Cindy van The Romans maar youtube wil mij niks geven, dus die vallen eruit. Maar mentaal staan ze even hard in de lijst als de andere keuzes. Ik stel voor dat ge allemaal nog eens hun CDs oplegt vandaag.

De eerste die ik wel terugvond is deze. Als eerbetoon aan het kleine jeugdhuis dat ik frequenteerde en dat zo bomvol mensen zat die zo veel van muziek kenden, dat ze bijvoorbeeld dit programmeerden, ergens begin de jaren 90. Legendarisch optreden. En ik ben tot de dag van vandaag grote fan van de twee broers.


Lees verder

De vijf van de jaren 90 op festivals.

Mijn allereerste festival was Torhout, met een bus van het jeugdhuis. Bryan Adams was de headliner, en ik heb het opgezocht en dat was in 1992. Ik was nog geen 15 jaar, toen, en ik keek mijn ogen uit.
Sinds dat moment ging ik zowat elk jaar naar de drie grote: TorhoutWerchter, Pukkelpop en Dour. TW is eruit gevallen toen het alleen Werchter werd, uit een soort van protest. En ook omdat ik het dan wat duur begon te vinden als het mij niet 100% aanstond. Ik ben er nog een paar keer geweest, daar niet van, maar nooit meer van harte.
Behalve de drie grote festivals deden wij in die tijd een heleboel kleintjes. Rock Zottegem, Cactus, Feest in het Park, Rock Caracalla, Beach festival, enzoverdervoort. De kleintjes hadden als voordeel dat ge vaak een fijne headliner hadt, en een heleboel kleine groepjes. Een programmator die zijn vak wat kende, dat stond garant voor een dag vol ontdekkingen. Vaak Belgisch, maar dat is voor later deze week.

De Vijf van de Festivals, dat zijn dingen die leerde kennen op een festival. Of waar ik fan van werd na een festival. Ik doe geen live-versies, want in de jaren 90 keken wij nog gewoon naar optredens, in plaats van ze op te nemen met onze telefoons, dus ge vindt er sowieso weinig van. En avant!

1992. Pearl Jam, toen nog een matig bekend groepje dat net voor de megapopulariteit stond, zou naar Torhout komen. En toen kreeg den Eddie een paar problemen in zijn hoofd en zegden ze af. Misschien gelukkig, want we weten allemaal waar problemen in het hoofd en zanger zijn van een grungeband toe kan leiden. Enfin, geen Pearl Jam dus, maar dan opeens dit. Vroeg op de dag, vooraan aan het podium en de ontdekking van TW dat jaar.


Lees verder

De vijf van de jaren 90 uit mijn hart.

Oeh baby. De jaren 90, dat is dus zonder overdrijven mijn decennium, muzikaal. Toen zij dus haar vijf van de jaren 90 deelde, en ik besloot dat ook te doen, concludeerde ik als snel dat ik er niet zou komen met één lijstje. Daarom begin ik vandaag met de eerste vijf nummers die in mijn hoofd komen als ik denk aan mijn jaren 90. Denk daarbij: de jaren van het jeugdhuis, de chirofuiven, de Krawietel en de lange nachten. Morgen doe ik de beste festivalnummers van de nineties. Woensdag krijgt ge een Belgisch lijstje, donderdag de liedjes die mij doen janken, vrijdag mijn persoonlijke guilty pleasures. Een reeks, zowaar, laat dat sponsorgeld maar komen.

Maar nu eerst: de muziek van mijn hart, toen dat hart nog maar één keer ofzo gebroken was. U zal ook snel opmerken: ik had een onberispelijke muzieksmaak in die tijd, en toen al een voorliefde voor jongens en gitaren.


Lees verder

Twintig.

Ik was niet eens meer echt een kind, en ik ben nu precies tien jaar ouder dan hij, toen hij vertrok. Twintig jaar man. Dat is best lang en het betekent ook dat wij ondertussen al een dagske ouder worden.

Maar dat ouder worden betekent gelukkig niet dat ik het allemaal vergeten ben.

Hey! Wait!
I’ve got a new complaint
Forever in debt to your priceless advice

En terwijl ik dit zocht, kreeg ik van youtube ook de New York unplugged nog eens. Kiekenvel, hetzelfde als twintig jaar geleden.

Kurt toch.

En los.

Na een behoorlijk emotionele dag gisteren, met in de hoofdrol onder andere de modetrends van de afgelopen 15 jaar, legde ik gisterenavond de riem af. Ik begon het lenteverlof zoals ik dat deed van mijn 15e tot mijn 30e: in het jeugdhuis van het dorp waar ik opgroeide, met mensen waar ik mee opgroeide. Om half vier gingen we slapen, in het ouderlijk huis, met op zak een uitnodiging voor een kreeftenavond, een vooruitzicht op een etentje, een belofte van asperges en plannen voor een terras van zodra het weer dat toelaat.

Om half tien vanochtend waren wij plots weer twintigers. Er was koffie gezet, er waren boterkoeken gehaald en de tafel was gedekt toen we opstonden. Hartjes voor overnachten bij uw ouders! Het is ook eens iets anders dan na een nacht uitgaan om half acht ‘s morgens voor een wakkere kleuter in de kast staan rommelen op zoek naar cornflakes of craqotten.

Na het ontbijt haalden we het kindje bij de andere grootouders en reden naar huis. Het lief sliep nog wat bij en ik maakte risotto samen met de dochter. We aten buiten, en daarna mocht ik op een dekentje met haar naar de wolken kijken.
Hij werkte, wij wandelden naar de winkel voor fruit en brachten de rest van de middag rond met rommelen in de tuin, watermeloen eten in de zon, ijs van de cremekar en met Shrek. Ik hou van Shrek, en een vierjarige in huis is het perfecte excuus om daar aan toen te geven.

En toen was het avond. Hij werkt, zij slaapt, ik lees de weekendkrant en maak soep. Het smaakt hier precies echt naar verlof.