En al

It wasn’t much of a plan, I just started walking.

Het is niet dat ik ooit gestopt ben met schrijven.

Schriften vol gekrabbel, word-files vol geraas. Het is er altijd geweest en het zal voor altijd zo blijven. Maar wat hierop kwam, in die actieve jaren (2004-2018, zo schat ik), was anders. Omdat er een publiek was, of althans kon zijn.
In mijn private navelstaarderij zonder toehoorders blijk ik slordig. Halve gedachten worden geen echte redeneringen als ik ze gewoon ergens nauwelijks leesbaar in een tof schriftje neerkriebel. Kronieken vervallen in steekwoorden, en die luiheid is nefast voor het ordenen van mijn gedachten. Zelfs mijn (te talrijke) meningen zijn minder doordacht als er niemand luistert of op zijn minst doet alsof.

Waarom ligt het hier dan op zijn gat en al zo lang? Door al die platformen waarop al die meningen kunnen. Met filters en hashtags en een mens heeft daar geen werk aan. Daartegenover: de complexiteit van dit systeem. Inloggen, schrijven, publiceren, fotooke erbij in een ideaal scenario. En delen ook natuurlijk. Op facebook en twitter en op andere plaatsen want de mensen verwachten dat gelijk en personal branding is een dingetje zo schijnt het. TEH PRESSURE. En dan oei. Ik heb al een week niet geschreven. Twee weken en mensen stellen vragen. Drie weken ik krijg mails van alles goed en ca va wel met u.

Wat blijkt. Als drie weken drie maanden worden dan stoppen de vragen en is de druk weg. Als drie maanden er zes worden dan vergeet je het zelfs een beetje. Publiek noteren kan immers in theorie ook in formats van 140 tekens of met een mooie foto in drie keer drie beelden op een grid. Bijna even goed, alleen vind je een jaar later je eigen gedachten niet meer terug. Ah.

Dat zij hier gewoon nog is, dat deed me gisteren glimlachen alsof het 2004 is. Omdat toeval niet bestaat, had ik bovendien een ongerelateerde conversatie deze ochtend waarin het woord wijvenweek viel.

Benieuwd waar dit allemaal gaat eindigen.

En al

Pale blue colored iris.

Ah. Hoe weinig kunnen mensen veranderen, ook al gaan er jaren over. Opvallend ouder, blonder (omdat grijzer niet goed was voor mijn ego), wat bedachtzamer, veel meer rimpels en hopelijk een pak minder streken. Maar toch nog altijd hetzelfde stramien: een onbeduidende aanleiding, wat opzoeken en dan opeens poef namiddag voorbij. 27 forever, dat zijn niet enkel loze woorden zo blijkt.

Het begon met iemand die een vraag stelde, ik die wist dat ik die vraag ooit min of meer had beantwoord op mijn blog-erf. En dus moest ik zoeken en er was een error en die moest natuurlijk weg en ik klikte ondertussen wat rond terwijl ik aan het wachten was op antwoorden van Iemand Die Er Meer Van Kent En Problemen Oplost In De Support-Chat Waar Ik Nog steeds Voor Betaal.

En toen bedacht ik dat ik daar wel blij van werd, van schrijven. En of ik mijn paswoord nog zou weten, dat was ook een interessante vraag.

Enfin. Het is 2024, mensen.

Degene die zonder googlen weet uit welk nummer (van 30 – JA DERTIG – jaar geleden) de titel komt, wint de kerygma-award 2021-2024. Want die bestaat weldegelijk sinds vandaag.

C19

Feestdagen 2020.

Ik geef vaak les over creativiteit stimuleren bij kinderen en één van de dingen die ik dan vertel is dat grenzen aangeven goed kan zijn voor de creativiteit. Als ik bijvoorbeeld les geef over fotografie dan krijgen de studenten een woord, ze maken daarover een foto, maar ze krijgen onmiddellijk een beperking.
Als je als opdracht krijgt “maak een foto rond het woord vreugde”, dan grijp je in eerste instantie terug naar een foto van een blij of lachend gezicht. Als je de beperking krijgt dat er geen mensen op de foto mogen staan, dan moet je verder zoeken. Dan moet nadenken: wat maakt blij, welke kleuren moet mijn foto hebben, hoe ga ik dat in beeld brengen?

Zo waren de feestdagen van 2020.
Je krijgt een kader waarbinnen je kan werken – de regels opvolgen is hier al sinds maart het uitgangspunt – en bepaalt daarbinnen hoe je kan uitdrukken wat belangrijk is. Het bleek voor mijn mentale rust belangrijk niet te blijven hangen in wat niet kon of mocht, maar als uitgangspunt te nemen wat wel kon.

In landen waar het meer donker is, is er veel aandacht voor lichtjes en ge kunt daar maar uit leren. En zo is onze tuin nog nooit zo mooi verlicht geweest. En zo werkten de buren samen om lichtjes over de straat te spannen. Elke keer als ik door mijn raam kijk voel ik hoe dat helpt.

De feestdagen zijn in essentie tijd maken met geliefden om je heen. En dus was er een vuur in de tuin en namen we de tijd om daar met wie ons meest nabij is rond te zitten. Ge knuffelt niet, ge zit op afstand, maar er is tijd voor lange gesprekken. Avonden van fleece dekens en damart ondergoed.
De feestdagen 2020 waren niet binnen uitgebreid eten en nog een stukske ijstaart, maar wel lange wandelingen, zingen aan de deur van mijn jarige meme en escape rooms online.

Het was goed. Maar het is tegelijk ook gelijk mijn buurvrouw daarnet op straat zei: “Het was goed, maar goed voor ene keer.”

projecten

Het systeem.

Senne vroeg op twitter naar een studiemethode. En ik heb die, maar het is te lang voor twitter. Gelukkig heb ik een blog, aja.
Ik heb de laatste drie jaar een beetje bijgestudeerd naast mijn job en gezin. Dus ik weet wel het één en ander van efficiëntie denk ik en van dingen combineren. Nu zit ik in de eindspurt, met enkel nog stage en masterproef én nog één vak in het tweede semester. In januari geen examens dus, maar het systeem zit nog vers in mijn hoofd.
Dit is het. Tips en aanvullingen welkom in de commentaren.

Planning
In mei en in december maak ik een planning voor de komende twee maanden. Elke dag bestaat uit vier blokken van drie uur:
– een blok vroeg (van 6h tot 9h ‘s morgens)
– een blok voormiddag (van 9.30h tot 12.30h)
– een blok namiddag (van 13.30h tot 16.30h)
– een blok avond (van 20h tot 23h)
Ik veronderstel dat bij reguliere studenten het namiddagblok anders zou kunnen, maar bij mij was dat gezien mijn gezin geen optie.
Daarna vul ik in waar ik niet kan studeren: verplichtingen, nog les, vrije tijd. Of examen afleggen natuurlijk.
De dag voor een examen schrijf ik al in als “stampen” voor alle blokken (daarover straks meer). Na een examen neem ik twee blokken vrij: in de namiddag examen is dus die avond niks meer doen én geen vroege shift. In de voormiddag examen betekent middag en avond vrij, maar wel weer vroeg op de volgende dag.
Het streefdoel was altijd: vijf dagen per week 3 blokken per dag om te studeren, twee dagen van 2 blokken. Dat betekent dat ik bijvoorbeeld op zondag wel het vroege blok invul en de voormiddag, maar de namiddag en avond vrij neem. In de eigenlijke examens was het standaard 3 blokken, tenzij na een examen, zoals ik hierboven al uitlegde.

Vakken inschatten
Ik probeer daarna mijn vakken in te schatten. Alles op te delen in blokjes. Meestal is dat een blokje per les of onderwerp. Elk vak heeft een kleur post-its, elk blokje een aparte post-it.
Daarna tel ik post-its en verdeel aan de hand daarvan de blokken: een groter vak is meer dagen in totaal, een kleiner vak minder. Kom ik er met mijn dagen voor een examen, dan moet er weinig of niks op voorhand, behalve het kijken van hieronder. Zo puzzel ik een vakkenplanning samen.

Kanban
Op mijn muur maak ik hokken met schilderstape. Er zijn vijf hokken:
(1) kijken: wat is deze les, welke teksten horen erbij, hoe zit het in elkaar en welk materiaal heb ik nodig?
(2) samenvatten en verwerken: afhankelijk van het vak met mindmaps, schema’s, samenvattingen. Op dit moment las ik ook alles uit de reader dat bij een les hoorde en vatte ook dat samen.
(3) blok 1: eerste keer studeren. Ondertussen ook mijn bloklijst maken (zie verder)
(4) blok 2: tweede keer studeren van de samenvattingen.
(5) stampen: de bloklijst erin stampen. Tot alles perfect zit. Daarna gewoon enkel nog de samenvattingen nog eens volledig doornemen.

Elke post-it start in het eerste vak. Als die fase afgehandeld is verschuift het naar het volgende vak. En zo door tot elke fase is doorlopen.

De bloklijst
Een lijst tijdens het studeren van kapstokken. Meestal had een doorsnee vak tussen de 50 en 70 van die items. Kenmerken van x, model voor …, eigenschappen van…,…
Die lijst stamp ik letterlijk in mijn hoofd. Schrijvend. En dan telkens een check van de volledige lijst, aanduiden wat lukt en terug naar wat niet helemaal ging. Tot alles erin zit.

En dan examen maken en shinen. Dat is evident.

PS: nog een gouden tip: zorg voor een whatsapp-groep van een viertal mensen die met hetzelfde bezig zijn. Samen studeren en vragen stellen helpt. Ik had het tot nu toe niet gehaald onder mijn posse.

C19

Coronawalks.

Ergens in de jaren ’90.
De zomerdag eindigt zoals het merendeel van de zomerdagen. Zo gaat dat in het dorp: er zijn hier geen honderd keuzes om als puber de middag te spenderen, maar de opties die er zijn, zijn zo mooi dat ze volstaan.

De zon staat laag. Ik fiets aan hoog tempo, in gezelschap van een roedel kameraden, de brug op. We zijn te laat voor het avondeten, want ook dat gaat meestal zo.
Onder mijn T-shirt kleeft mijn halfnatte badpak aan mijn huid, mijn gezicht gloeit een klein beetje van de zon. Zonnecrème smeren doe je in de jaren 90 enkel op vakantie en meestal pas als je al een klein beetje verbrand bent. Bij de Unic aan de kerk is de hoogste te verkrijgen factor 10.

Zoals zo vaak hebben we die middag gezwommen, in Lo-put. Over een prikkeldraad, langs een smal pad aan een maïsveld, een steile bergaf en dan heerlijk koel water. Alleen mensen die hier wonen kennen de weg. Iedereen die volwassen is zegt dat we er niet mogen komen want het is gevaarlijk. We luisteren niet, want wij zijn toch voorzichtig en er kan niks gebeuren. Onoverwinnelijk en overmoedig, zoals alleen tieners dat kunnen zijn.

voorjaar 2020.
We zijn weggevlucht uit de overbevolkte Bourgoyen. Half Vlaanderen heeft in De Lockdown (we denken nog dat het bij eentje zal blijven) het wandelen ontdekt. Het is aanschuiven in het Gentse groen. Hier, in het natuurgebied van mijn jeugd, is het nog rustig. De vertrouwelijkheid die deze plek oproept, blijkt geen onaangename emotie in tijden waar zowat alles onbekend is.
Terwijl we wandelen, vertel ik over de zwemput aan de dochter. De wilde haren en verhalen vliegen in het rond. In 2020 wordt er (terecht!) strikt op toegezien dat er niet gezwommen wordt. De natuur is te kwetsbaar.

Ik haal de factor 50 uit mijn handtas en smeer het gezicht van de dochter in. Met de eerste zon kunt ge niet voorzichtig genoeg zijn.

Najaar 2020.
De Oude Kale-vallei heeft met lovende woorden in De Libelle gestaan. En blijkbaar in nog wat andere boekskes ook, want het is er over de koppen lopen, de laatste weken. We besluiten uit te wijken naar verder gelegen bossen voor onze wandeling. We vinden best wel wat leuke plekken, maar het is moeilijk inschatten hoeveel volk er zal zijn en wat de beste tour is als je een gebied niet kent…

De lockdown is nog niet voorbij en deze stadsbewoners hebben soms wat ademruimte nodig. Daarmee.
Wat zijn de natuurgebieden van uw jeugd, lieve lezers?
Waar kunnen we nog wandelen zonder het gevoel te hebben op in Inca Trail te lopen richting machu picchu?
Waar kan je, op maximum een uur rijden van Gent, een kilometer of 10 stappen, in het groen?

We horen het graag in de commentaren. Ik beloof dat ik niet zal zwemmen op plaatsen waar het niet mag.