Ow wacht. #projectblogboek

Ik zat al een paar dagen vloekend naar mijn volgende opdracht te kijken voor #projectblogboek. De beste blogposts die ik ooit heb geschreven, gawd.

The thing is. Ik schrijf, in één keer, en meestal zonder nadenken. Wat niet betekent dat ik niet nadenk waarover ik schrijf, maar blogposts zitten meestal al zodanig in mijn hoofd gefabriceerd dat het er dan eenvoudig uitkomt. Ik herlees niet, en ik duw op publish. Dan is het weg. Uit mijn hoofd. Ik verlies een beetje mijn interesse, van zodra het gepubliceerd is, en moet mijzelf al redelijk inspannen om een post te delen op mijn facebookpagina.

Dus ik zuchtte een beetje, en rolde wat met mijn ogen. En toen was er vandaag de betoging en ik dacht: ow wacht.

Meest gelezen en gedeelde post ooit? Check.
Afgrijselijke en bedreigende mails over gekregen? Check.
Profiteur die niet gestudeerd heeft en van een uitkering leeft genoemd op diverse krantenwebsites en in mijn mailbox? Check.

Ik had het vaste voornemen om het nooit meer op te rakelen, en ik vind het persoonlijk ook niet mijn best geschreven post ooit. Maar kijk, het is wel actueel. Of toch een beetje. En het was de grootste storm in een glas water waar ik ooit in verzeilde.

En daarmee is mijn projectblogboek-opdracht volbracht.

*buigt en gaat af*

5

Oktober 2014.

-…begon met een weekend vol Wilde Mannen en Woeste Wijven. Uitgelaten kinders zijn uitstekend voor mijn humeur, zelfs als ze soms eens weglopen.
-…bracht me de goede gewoonte van vrije vrijdag. Dagen met ontbijt in de stad met team 80%, eindelijk tijd voor lezen en schrijven en praten en koffie drinken zonder haast.
-…zette me trouwens echt aan het lezen, met het heerlijke Us en het bij momenten schone Kom hier dat ik u kus. (ik lees Dunham momenteel, maar ben niet bijster geboeid. Doe mij -eens een ander boek aan de hand in de commentaren, sweethearts?)

-…stond in het teken van allerlei buurtplannen. Er werd vergaderd, er werden brieven geschreven en er werd een verhoogde staat van paraatheid afgekondigd.

FC de buurt vergadert.

-…betekende veel, drukke en intense lesdagen, die me vreemd genoeg nauwelijks vermoeiden. Het lijkt alsof mijn groepen studenten uitzonderlijk fijn zijn, dit jaar, en ik ben ze al goed gewend ondertussen.
-…was de maand waarin ik mijn hoofd brak over allerlei technische zaken en over doelstellingen, competenties, werkvormen en inhouden. En ik weet dat ge dat saai vindt klinken, maar ik doe dat blijkbaar wel graag.
-…kon ondanks de hoge productiviteit toch wel wat verbetering gebruiken op gebied van efficiëntie en concentratie. Ik besefte het, maar haalde evenwel meestal mijn schouders op en verprutste glimlachend nog wat tijd. All work and no play en andere boutades mogen hier toegevoegd worden.
-…werd verder voor een groot deel op de fiets doorgebracht (zij), of hollend erachter (wij).
-…was natuurlijk ook de zee. De huisjes zijn afgebroken, het strand is leeg. De kleine en de man hadden een kop vol zot, en ze warmden samen met de herfstzon mijn gemoed.

Sealfie. Vast een woordspeling die nog nooit gemaakt is.

-…was een bijzondere en vrolijke maand, met goede gesprekken, filmavonden, etentjes, nachtelijk vertier en een volle agenda. En wat blijkt? Ik word daar gelukkig van.

Bring it on, november.

Alles van waarde is weerloos.

Ik wist van niks.
In 2002 wandelde ik op een zondagmiddag alleen het Caemersklooster binnen. Er hing een paard aan een balk. Er zat een paard vastgespiest op een metalen constructie. Er stond een stelling met grote lappenpoppen, dekenfiguren, stoffen troost.
De pijn en de schoonheid van de werken sloeg me in het gezicht met een kracht die me bijna deed wenen.
Later stond ik weer buiten en ik wist nog altijd bijna niks, maar wel dat dit één van de indrukwekkendste dingen was die ik ooit had gezien.
Ik ben daar een week niet goed van geweest.

Vorige week wandelde ik alleen het SMAK binnen. Ik wist wat zou komen, en ik wist wat ik mocht verwachten. Ik ben ouder nu, en ik weet wie Berlinde De Bruyckere is.

Dit. #smakgent

Bovendien had ik de foto’s gezien, de opbouw gevolgd en de eerste reacties al gehoord.

En toch was het weer een adembenemende klap. Zacht en troostend, rauw en pijnlijk, krachtig en adembenemend. Allemaal tegelijkertijd.
Ik zat op een bank en staarde, ik liep rond en keek. En ik wist precies weer van niks.

Morgen ga ik met 100 studenten en een handvol collega’s terug, want Kreupelhout – Cripplewood is dit jaar ons uitgangspunt voor het project, ge weet wel.

Zelden heb ik zo uitgekeken naar hoe de studenten gaan reageren. En ik heb echt het gevoel dat we hen belangrijke dingen gaan leren, de komende dagen. Maar het zou ook kunnen dat ik van niks weet.

Elke dag praten wij een beetje. #projectblogboek

Als ik ‘s morgens opsta, ben ik meestal alleen. Het huis slaapt, bij de buren komt hier en daar wat voorzichtige beweging. Ik trek dan mijn gilet wat dichter om me heen, zet de koffiemachine aan en maak schemerig licht.
Tien seconden later is hij er.
Mijn held in het uur tussen wolf en hond, mijn portie zachtheid tijdens het ontwaken. Hij bedelt streeltjes en aandacht. Ik krijg een aanhankelijke hoop dons in ruil.

Ik praat met hem, ‘s ochtends. Hij praat terug, want dat is beleefde communicatie. Ik vraag hoe zijn nacht geweest is, en hij vertelt. Ik ben niet in staat die gesprekken vast te leggen, om half zeven ‘s morgens, maar gelukkig praten we ook overdag vaak een beetje. En gelukkig dacht ik een keer: “ik moet een filmpje maken.”

Hallo. Ik ben i. en als ik groot ben word ik een crazy cat lady.

**************
Dit is een post in #projectblogboek, geïnspireerd door het blogboek van Kelly. Ik had weinig zin in praten met mensen. En de leukste kat van Gent is ook een beetje een idool.

4

I think I remember the film. #projectblogboek

Mijn koffiemachine doet raar. Ze maakt een vreemd geluid, reutelt een beetje en geeft dan een soort van klik.Terwijl ze gewoon koffie moet maken en niet moet klikken. En al zeker niet op een manier die mij ongerust maakt. Bovendien heeft niemand iets aan klikken, dat heb ik zo geleerd toen ik klein was.

Ongeveer één keer op twee doet de koffiemachine na de klik AUTOTEST in plaats van UW KOFFIE WORDT BEREID op het schermke. Dan vloek ik, luid, gemeen en met tranen in mijn ogen.
AUTOTEST is namelijk het meest afgrijselijke wat me kan gebeuren, ‘s ochtends. Behalve dan misschien sneeuw of Bart De Wever op de voorpagina van mijn gazet.

Ik ben op zoek naar een nieuwe koffiemachine, want ik vertrouw het zaakje niet meer.En als ik ‘s morgens geen fundamenteel vertrouwen kan hebben in de koffiemaker, dan kan ik evengoed gewoon op de grond gaan liggen en naar het plafond staren tot de dag weer voorbij is.

Het is simpel: ik wil een machine die bonen maalt. Dat is belangrijk, want ooit had ik zo’n espresso-gedoe, met een houder waar de koffie in moest, en dat was een geklungel met mijn ochtendonhandigheid. Bovendien heb ik graag de boontjes van de Mokabon, want die zijn lekker en ik kom daar ook zo graag.
Dus de machine moet bonen malen en dan een tas koffie maken. EN DAN KLAAR.

Maar dat bestaat niet, blijkbaar. Ik ben eind vorige week eens op prospectie geweest, toen ik een elektroboer passeerde op mijn vrijevrijdag-omzwervingen.
Er bestaan vier soorten koffiemachines, waarvan er drie geen bonen malen (ouderwetse koffiezetten, senseo-types die vreselijke koffie maken, george clooney-apparaten met pokkedure capsules) en dus geen optie zijn.

De vierde soort maalt wel bonen, maar doet tegelijkertijd ook nog veel meer: maakt zes soorten cappuccino, latté en macchiato, onder andere. Klopt cake-beslag, strijkt uw kleren, ontstopt uw toilet, vult uw belastingen in en zet de vuilbakken buiten op maandag. Onder andere.
Dat laatste staat niet in de gebruiksaanwijzing, maar het moet wel, want anders kan ik dus niet verklaren waarom zo’n machine een halve kubieke meter groot moet zijn, een half maandloon kost en 400 kilo weegt. Gij wel?

Enfin. Ik deed dit weekend bovenstaande tirade tegen mijn papa en vandaag heeft hij de koffiemachine opengevezen en grondig schoongemaakt en dat zal hopelijk wat uitstel geven. Ge moogt mee duimen, en ondertussen uw gouden tip voor een goede, eenvoudige machine in de commentaren achterlaten.

Dit was een inleiding. Ik drink koffie bij het ontbijt namelijk, en het ging over ontbijten in #projectblogboek en kijkeenvogeltje.

Voor de rest ben ik de saaiste ontbijter ooit, dus misschien nog best dat mijn inleiding wat uit de hand is gelopen.
De eerste maaltijd van de dag bestaat uit varianten op yoghurt, fruit, havervlokken en ahornsiroop. Of boterhammen met confituur of honing.

ontbijtkl

(Klikken maakt het prentje groter. Ik doe hier nogal mijn best voor jullie hé.)

Niet zo veel over te vertellen, maar #projectblogboek is #projectblogboek is #projectblogboek, dus nam ik vijf dagen lang foto’s. En ziehier het bewijs: varianten op yoghurt, fruit, havervlokken, ahornsiroop en boterhammen.

Afhankelijk van hoe vroeg ik moet opstaan is de belichting anders. En die keer in dat potje is als ik echt vroeg moet lesgeven: dan eet ik voor mijn les op school. Daar is ook koffie.

Dat is het, ik kan daar niet meer over vertellen zonder als een hippie te klinken met zelfgemaakte confituur en yoghurt van de boerderij.

Oh kijk, nu deed ik het toch.

**************
Dit is een post in #projectblogboek, geïnspireerd door het blogboek van Kelly.

3