There’s always, always, always the sun.

Wat een week.
De spannendste week in tijden, en dat zorgde ervoor dat ik gisterenavond een beetje in een hoopke lag, opeens.

Er was vorig weekend, er waren onrustige nachten, vijfsterrenvreugde, veel werk, lange dagen met enkel mijn rode corrigeerstylo als gezelschap, en ondertussen een hoofd dat af en toe afdwaalde naar andere dingen.
Ik ben deze week een paar keer zo fier geweest op mensen die ik heel graag zie, dat ik dacht dat ik er van zou ontploffen. Gestuiter en gedans.

Er waren ook een emotionele momenten, en dat werkt wat door. Overweldigend veel reactie, bijvoorbeeld, op het nieuws waarvan iedereen wist dat het ooit zou komen, maar dat nog steeds een beetje piekt. Op een later moment schrijf ik daar uitgebreider over, want tien jaar verdient meer dan een paar regels.

gb_dag_een1

Maar algemeen: wat een week.
Alles waar ik op hoopte en meer.

Sommige dingen veranderen nooit.

Ik heb verschillende tinten rood. Geen 50, maar toch een viertal. Soms heb ik zin in een stift, soms moet het van vierkleurenstylo zijn. En dan moet ge dat in huis hebben, natuurlijk.
Ik heb een joggingbroek en een sjaal. Ongekamd haar, want douchen is de pauze van straks.

Ik hang post-its op de plaats waar ik nog een koffie mag. Die zijn geel. Roze post-its waar ik efkes mag pauzeren.
Ik maak stapels. Lijstjes. Planningen. Per halve dag een to do, op een zelfgetekend raster. Strikt. Strak. Concentratie.
Een halve dag later herschik ik stapels. Maak nieuwe lijstjes, een nieuwe planning. Ik moet het raster opnieuw tekenen, want als de to do-lijst niet proper geschreven is, kan ik mij niet concentreren. En we hebben concentratie nodig.

examens

Ik tel. Hoeveel nog. En hoeveel uur is dat dan nog. En hoeveel nog tot de post-it, want ik wil een koffie.

Elke keer ben ik verwonderd over hoe de examens nu eigenlijk niet zo verschillend zijn van vroeger, toen ik ze nog moest afleggen. De post-its, de koffie, de stapels, het tellen. Het zelfmedelijden.

Het is voor iedereen hier thuis nu alleen nog achteruitleunen en rustig afwachten tot De Dag Van De Paniek.

De grapjes van mijn man.

Als u deze week een boekske of een gazet openslaat, dan zou het goed kunnen dat u mijn wederhelft daar ziet staan, want volgend weekend begint deel 2 van een periode waar hij al een half jaar hard aan werkt. Het leutige deel start nu, het deel waar het werk vorm gekregen heeft en de resultaten er zijn.

Het waren maanden van gepruts, sinds het voorjaar. Maanden van nachtelijke telefoons variërend van “Het marcheerde! Het was de max!” tot “het was kak. kak. kak.”. En alles daartussen. Maanden ook waarin de gevolgen van zo’n try-out het verloop van onze volgende dagen mee bepaalde.
Maanden van eindeloos gitaar spelen, maanden van karton en houtresten in het hele huis. Van veel koffie, de occassionele “zijt ge een mop aan het uitproberen? Ja hé? ‘t Is niet zo grappig, jong.” (ik moet streng zijn, ge verstaat dat) maar vooral ook van veel gelach.

banner

En dan nu. Première. Vrijdag en zaterdag in een uitverkochte Herbakker, en daarna op tournee.

Hij heeft de reclame van mij niet meer nodig ondertussen, daar heeft hij de helden van het beste management ter wereld voor, tegenwoordig. Maar ik doe het gewoon toch, want ik weet nu al dat ik dit weekend weer zowat ga ontploffen van trots.

Bij deze: ga kijken! Het is goed! En om te lachen! En mijn man kan mooi zingen!

Kijk. De speeldata staan hier.

2015, baby.

Er is enige vertraging, want wij hebben ons nog maar pas losgezogen uit de Voerense modder, en het wel heel beperkte internet aldaar. Ik hoop dan ook dat u allemaal de eindejaarsfeesten goed bent doorgekomen, dat u maar een beetje moe bent en dat uw nieuwjaarshoofdpijn ondertussen over is. En u krijgt nog wensen, natuurlijk, want ik heb er een pak voor u.

Gezondheid, voor u en en iedereen om u heen. Dat vooral. Ik wens u een jaar zonder zorgen, met een rustig hoofd, en een lijf vol energie.

Doe zot. Zing. Dans. Zie de mensen graag. Feest, lees, schrijf, reis en ga te laat slapen. Laaf u aan vriendschap en liefde en lange gesprekken. Lach.

Er is een kaart, zoals elk jaar gemaakt door het kind en mijn innerlijke kleuterjuf. Het thema was dit keer vergeet stijlvol, we hebben alle kleuren stift en verf!

kerstkaart

Dat is een mooi thema voor 2015, bedacht ik net. Pink unicorns for everyone!

Dingen die in geen enkele shoppinggids te vinden zijn.

“Een lange bruine” antwoordde ik, en de man in het lederen marcelleke knikte.
“Dat moet ik wel hebben. Ik zal keer kijken vanachter, moment.”
Hij passeerde mij, op weg naar zijn vanachter, en ik kon ruiken dat hij al een aperitief had gehad. Of het zou moeten zijn dat de brillantine in zijn snor mij een beetje in verwarring bracht.

Ik wachtte en liep ondertussen wat tussen de rekken. Ik staarde naar tijgerprintschoenen met pailletten en naaldhakken van 40 cm. Ik giechelde bij het rek met het label “sexy gothic” en trok een wenkbrauw op toen ik ontdekte wat onder dat label valt.

Zoals iedereen normaaldenkend mens zou doen, was ik al in mijn tas aan het zoeken naar mijn telefoon om een foto te nemen. Ik werd echter toegesist en berispend aangekeken door een juffrouw bij het rek vintage pin-up.
Ik heb het dan maar zo gelaten, want ze zag er een beetje vintage gevaarlijk uit.

Bovendien was Lederen Marcelleke ondertussen terug van vanachter, met 8 (ACHT!) verschillende pruiken met lang bruin haar. Ik zocht de kleur uit die het beste bij mijn vellen mantel past, betaalde en leerde nog snel een paar dingen bij.
Dat ge pruiken niet moogt borstelen, bijvoorbeeld, maar alleen kammen. Dat ge ze moet wassen met gewone shampoo. En dat meisjes die iets uit het rek vintage pin-up aan het passen zijn wachten tot de andere mensen uit de winkel zijn voor ze uit het paskot durven komen.

Aniehoew. Dat doe ik dus, op een doorsnee zaterdag in de kerstvakantie.

Want het is bijna oudejaar, mensen.
Bijna. Oudejaar.

Team Disney