Laat
Vertraag.
Vertraag.
Vertraag je stap.
Stap trager dan je hartslag vraagt.
Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen –
Laat.
Leonard Nolens
(een stukje dat ik in mijn boekje schreef vlak na nieuwjaar. En nu overgetikt.)
Naar je kamer gaan om een gilet te halen en je bed opgemaakt vinden, je rondslingerende kleren opgevouwd. Naast je bed een glas water, een chocolaatje en een lief briefje.
Of je tanden gaan poetsen in de badkamer en dit op de spiegel vinden. Heerlijkheid.
Dat, lieve blogkinderen, is De Geheime Verwenner, een spelletje dat na een paar keer al een traditie is als wij met een grote bende een paar dagen weggaan, zoals in de kerstvakantie.
Het is een beetje zoals Secret Santa, maar dan zonder cadeautjes. Het gaat puur om attent zijn, en zorgen voor elkaar. Maar dan in ‘t geniep. Bij het begin van onze getaways maken de kinders briefjes waarop de namen van de aanwezigen staan. En dan trekt iedereen een naam. Tot het afgesproken moment (bij ons was dat dit jaar de laatste lunch waarop iedereen er was) is die persoon degene die jij moet verwennen. En op dat eindmoment raadt elk om de beurt wie zijn/haar geheime verwenner is.
Er werden briefjes geschreven, koffies gehaald, spontaan jassen te drogen gelegd tegen een verwarming. Chocolaatjes werden verstopt, tekeningen onder deuren geschoven, kamers versierd en opgeruimd. Bloemen geplukt, schoenen gehaald, extra dessert opgeschept.
En op het eind raadde iedereen juist wie Zijn Geheime Verwenner was.
(De mijne was niet zo moeilijk, want op een nacht kwam ik in de badkamer en ze was haar tandpastaschrijfsels van de spiegel aan het schrobben. De engel.)
Ik draag de mensen van vzw Trafiek hier in de Brugse Poort een bijzonder warm hart toe. U zult misschien denken dat de reden daarvan hun uitstekende vegetarische spaghetti is (best in town, by the way, trust me), maar het gaat om andere zaken: hun engagement is ongebreideld, ze staan voor elke goede zaak zonder aarzeling op de barricades (remember De Zaak Meibloemsite), hun buurthuis is een warm nest waar iedere groep bewoners terecht kan voor vergaderingen en ander leuks én ze maken wel degelijk een verschil voor veel mensen — de soepbedeling op vrijdag in de winter is daar een schoon voorbeeld van.
Ik dacht hun brief eerst gewoon te delen op Facebook, met die handige share-button, maar toen bedacht ik dat ik met deze blog waarschijnlijk meer mensen bereik. En als ik het dan ook nog eens deel op twitter en op facebook, en u doet dat misschien ook: tamtam, kracht van sociale media en al. Hopelijk wordt dit een heel duidelijke roep om de stilte te doorbreken. Want: wat gaat het zijn, VDK?
Hieronder integraal: de open brief van Trafiek aan VDK. Neem tien minuten en lees hem. Deel het gerust. Op alle mogelijke manieren. Go internet.
OPEN BRIEF i.v.m. SLUITING VDK-KANTOOR BRUGSE POORT (more…)
Is het al woensdag ofwa? En ik heb mijn nieuwe tweeweekmenu nog niet gepost? Schande, maar één woord daarover: examens.
Ik ga een spelletje spelen met de weekmenu’s, zo besliste ik zaterdag toen ik alles aan het opmaken was. Want soms is dat tof, bewegen binnen een beperktere ruimte en uzelf regels opleggen. Soms wordt een mens daar creatiever van.
Er waren al 2 regels:
– 2 vastendagen per week (op een vastendag eet ik maar 500 kcal. man en kind vasten niet, dus het avondeten moet iets zijn dat iedereen wel tof vindt)
– zoveel mogelijk seizoensgroenten, en zo weinig mogelijk bijkopen bij de groenten die ik meebreng van de boerderij.
Voor dit tweede menu voegde ik 2 regels toe:
– minstens 4 dagen per week vegetarisch.
– één keer per week iets koken uit een kookboek dat ik heb, en dat ik voor elk nieuw weekmenu-planningsblaadje kies. Dat recept ook echt volgen.
Deze veertiendaagse werd dat kookboek het heerlijke Plenty van Yoti Ottolenghi. Omdat het toevallig op mijn aanrecht lag, want die pompoen van vorige week kwam daar ook uit. Plenty staat vol fantastische gerechten, maar de meeste zijn niet zo eenvoudig, of je hebt er veel extra kruiden en exotische shizzle voor nodig. Meestal maak ik bij recepten mijn eigen variaties met wat ik in huis heb, maar Ottolenghi-eten is echt lekkerder als je alles doet zoals de man zelf het zegt.
Er is ook een back-up menu deze week: onze boederij had vorige week lamsmerguez van hun eigen lammetjes, en er zit zo’n pakje in de diepvries. Samen met couscous en een zak ratatouille uit de vriezer is dat eentje voor in mijn achterhoofd voor het geval ik geen zin heb om veel te koken. Of te veel examens moet verbeteren.
Jaren geleden schreef ik eens een stuk over een staking, hier op deze blog. Ik had me toen al een paar dagen zitten opwinden over de flinkigheid van zoveel mensen rondom mij en dan voornamelijk op sociale media, en het moest er opeens uit. Ik heb daar nooit spijt van gehad, maar ik ben toen wel hard geschrokken van de ruwe commentaren die mijn richting uitkwamen. Hier, in de commentaarsectie van de krant die het stukje overnam, maar vooral in mijn mailbox. Dat mensen de moeite namen om mijn mailadres op te zoeken om mij vervolgens op een compleet overtrokken manier (en niet gebaseerd op echte informatie) uit te schelden voor het vuil van de straat, ik was daar oprecht niet goed van.
In de jaren daarna heb ik een paar keer de drang gehad om nog eens zoiets te schrijven. Er is veel om verontwaardigd over te zijn, immers, en vergis u niet: ik kan nog steeds erg verontwaardigd zijn. Meestal ben ik het sinds dat incident echter in besloten kring. Voornamelijk omdat die openbare ruwheid mij soms wat bang maakt. Maar misschien is dat niet echt de manier waarop we met onze opinies moeten omgaan. Misschien is het tijd om eens een keer meer te zeggen wat we denken.
Laatst was ik op een debat en iemand zei daar iets wat ik in de loop der jaren regelmatig in teksten ben tegengekomen. Kinderen leren door vensters en spiegels. Ik noteerde het deze keer in mijn boekje, en ik moet er sindsdien nog vaak aan denken.
Vensters. Mensen die de blik van kinderen richten. Die voor hen de werkelijkheid kaderen, die hen wijzen op interessante zaken. Die het leren van kinderen begeleiden en hen tonen waar en wat ze kunnen ontdekken.
Dat we de kans hadden om onze kinderen grotere vensters te geven, met een breed uitzicht en met minder strikte hokjes, en dat we die kans niet hebben gegrepen: dat is voor mij het grootste verdriet van de onderwijshervorming.
Ik zeg we, ja. Omdat we als samenleving hebben gekozen voor de mensen die de hervorming in zijn huidige vorm tot een akkoord hebben gebracht. Het is een gedeelde verantwoordelijkheid. En ik mag dan nog zo hard in het kamp dit is een gemiste kans zitten: het is waar wij in het onderwijs nu eenmaal zullen moeten mee werken, de komende jaren.
Vensters dus. Maar ik moest de laatste dagen toch vooral aan de spiegels denken. Dat kinderen leren hoe menselijke relaties in elkaar zitten door te kijken naar volwassenen. Dat mensen leren over wat acceptabel is en wat niet door te kijken naar andere mensen om hen heen.
In zijn speech om 2017 in te luiden, had Bart De Wever het trots over het akkoord rond onderwijshervorming. En neen, ik noem hem niet bij zijn koosnaampjes die hij bij zijn tegenstanders krijgt op sociale media. Hij is niet de gouwleider, of de grote leider. Hij is Bart De Wever, partij-voorzitter van de grootste partij van Vlaanderen. En hij zei dit:
“Het Vlaams onderwijs is en blijft bij het beste ter wereld. Geef sommigen hun zin en dan zitten alle leerlingen binnenkort tot hun 16 jaar allemaal samen in de richting Wiskunde-Haartooi-Mechanica-Moderne talen-Latijn-Houtbewerking. En om de ongelijkheid helemaal uit te sluiten mag daar in de klas vooral niemand nog zijn vinger opsteken.”
In zijn laatste zin verwijst hij naar een onderzoek waaruit blijkt dat het niet efficiënt leren is, als de enige vorm van interactie leraar-leerlingen het stellen van vragen-vinger opsteken is. Het blijkt dat een bepaalde methode (vinger opsteken) minder goed werkt, als je bepaalde doelstellingen (alle kinderen bij je les betrekken) hebt.
Dat Bart De Wever het onderzoek op deze manier aanhaalt in zijn speech, kan twee dingen betekenen: ofwel heeft hij geen zin om bewijsvoering te zien die de eigen (subjectieve, want niet op wetenschap gebaseerde) perceptie tegenspreekt, ofwel is het doel van onderwijs volgens hem *niet* om alle kinderen te betrekken. De ene optie is blind overtuigd zijn van het eigen gelijk. De andere is een elitaire visie op onderwijs.
Dat is visie. Een partijvoorzitter heeft die hopelijk en mag die gerust verkondigen, dat is waar.
Maar daarnaast klopt inhoudelijk niet, wat hij zegt.
Het Vlaams onderwijs is niet en blijft niet het beste ter wereld. Het Vlaams onderwijs is ok, maar enkel voor bepaalde kinderen. Er zijn daar veel rapporten over, die jaar na jaar bevestigen wat de mensen in het werkveld voelen: een verandering was noodzakelijk. En dus waren er plannen, maar nergens — zelfs niet in zijn meest doorgedreven vorm — werd daarin gesproken over allemaal samen in één richting Wiskunde-Haartooi-Mechanica-Moderne talen-Latijn-Houtbewerking.
En dat is hetgeen mij het meest verdrietig maakt. Mensen hebben daaraan gewerkt, aan die plannen. Mensen met kennis over de feiten en kennis over de praktijk. Daar is jaren over gepraat en aan bijgestuurd. En al die mensen worden met die paar zinnetjes compleet belachelijk gemaakt. Het is de retoriek van het grote gelijk, overgoten met dat eeuwige sarcasme en het moedwillig negeren van elke menselijke invalshoek. Op flessen trekken om een punt te maken.
Bullying, zo heet dat in het Engels.
De partij-voorzitter van een grote partij communiceert op deze manier.
Kinderen leren door spiegels.