Daarnet belde ik naar eandis, in verband met onze meterstand van het gas en de meneer in kwestie sloot het gesprek af met

Nog een prettige middag, mevrouw Rijckaert.

Ik ben een mevrouw geworden, blijkbaar. En ik klink getrouwd ook.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Gisteren was nietsdoendag, ten huize lief en i.
Fijn was dat, want het was alweer een hele tijd geleden dat we nog een dag gewoon niets hadden gedaan met z’n twee.
Geslapen tot de middag, dat was de eerste belangrijke stap. Daarna zijn we richting Broderie getrokken voor de lunch, alwaar we J. en F. tegen het lijf liepen, die hetzelfde aan het doen waren als ons: rondhangen. We hebben dan een beetje samen rondgehangen, lekker gegeten en het was fijn hen nog eens te zien.
Daarna hebben lief en ik door de stad geslenterd, boekjes gekocht in Popville en koffie gedronken. Om dan naar huis af te zakken, de cocotte op het vuur te pleuren en onderwijl de gekochte boekskes te lezen.
Na het avondeten en Willy’s en Marjetten en een paar uur op café omdat de radiofonie platen moest draaien, behoorlijk vroeg gaan slapen.

Alle zondagen zouden zo moeten zijn, vind ik.

Daarnet, toen we naar huis reden uit Nederland, liep er een man op de eerste rijstrook op de autostrade, heel rustig. Niet op pechstrook, maar echt vlak naast ons op het rechterrijvak (wij reden op de middenstrook).
Me dunkt dat dit niet het meest lumineuze idee is om uit te voeren op een donkere zaterdagnacht. Als goede burgers hebben we dan maar 101 gebeld, en die zouden een patrouille sturen.

Hopelijk was hij tegen dan nog niet aangereden.

Ik zit in Olland ik. Te surfen op het draadloos netwerk van het CC in Helmond. We zitten in de kleine zaal en als dit de kleine zaal is ben ik best benieuwd naar de grote zaal. Want deze is de grootte van een groot cc in la Belgique.