* Post en commentaren verwijderd, commentaren gesloten. Ik heb geen goesting om na vier werkweken van meer dan 70 uur opnieuw te zeik gezet te worden over hoe weinig ik wel niet moet werken in het onderwijs gewoon omdat ik zeg dat ik moe ben. Fuck off en laat mij met rust. *
Het ergste aan de herfst die begonnen is, vind ik toch wel het feit dat ik op moet staan terwijl het nog midden in de nacht lijkt. Iedere vezel van mijn lijf protesteert daartegen. Ik voel mijn hersenen gewoon schreeuwen: “ZOOOOT! Het is wel nog donker é, kalle!”
Br. Vroeg opstaan. Het zal nooit mijn sterkste worden.
Ik heb nauwelijks geslapen deze nacht, tot een uur of vijf. Het scenario van vorige week had zichzelf herhaald: ik braaf naar huis om twaalf uur, Lief samen met de ridders van de nacht op café, deze keer om verjaardagen te vieren. De reden van alweer een feestje ontgaat me soms (de ene keer is het een verjaardag, dan een verhuis, dan een première, dan een afstuderen), maar het resultaat komt eigenlijk op hetzelfde neer: het wordt laat en er wordt bier gehezen (gehijst?).
Nu ben ik daar niet moeilijk in. Het is niet omdat ik moet werken, dat hij moet thuisblijven. Bovendien vertrouw ik mi amor en laat ik hem met een gerust hart het nachtleven exploreren.
Echter niet deze nacht. Want deze nacht was de hel. Het waaide behoorlijk hard, hier in de stad, en ik word daar sowieso altijd een beetje onrustig van. Omstreeks één uur toch in slaap gevallen om een half uur later wakker te schieten door een reeks luide knallen en een kat die in paniek de kamer binnenstormt. Door het raam gekeken en het enige wat opviel was: veel volk op straat voor dat uur van de nacht, vooral in het park.
Terug gaan slapen en even wakker gelegen. Omstreeks half drie: weer knallen. Rond drie uur: ruzie op straat. Om kwart na drie: meer knallen. Om half vier: bellekentrek. Om vier uur: weer ruzie. Om kwart na vier: muziek en lawaai.
Het was vreemd allemaal. Ik ben normaal gezien geen bang kind, maar ik was toch helemaal ambetant toen. En ik had gelijk toch wel een beetje schrik. Vanaf kwart na vier is het beter geworden, maar tegen dan was ik *echt* wakker en op mijn meneer aan het wachten. Waarna ik hem maar gebeld heb dat hij naar huis moest komen. Mijn stoer lief als beschermer en al.
Hij heeft gezegd dat ik een half uurtje moet rusten en heeft mij toen resoluut naar mijn bedde gestuurd. Ik heb nl. zeer slecht geslapen en zie er blijkbaar moe uit en dat is niet goed, gezien mijn oververmoeid-gedoe van vorig academiejaar.
tsk.
mij zo commanderen.
gelukkig is er draadloos internet en de laptop.
Acht oktober komt dichterbij en er is net een peiling bekend gemaakt voor Gent. Het had beter gekund, het had slechter gekund.
– Ik ben heel trots al van tevoren dat het ernaar uitziet dat het VB niet zal vooruit gaan in onze stad. Ik had gevreesd voor 5 tot 10 procent, maar het ziet ernaar uit dat Seraphin niet mans genoeg zal zijn om een gebokshandschoende vuist te maken hier in Gent.
– Persoonlijk vind ik het jammer tot sp.a-spirit maar een klein beetje vooruit gaat. Het ware mooi geweest als Termont met een mooie overwinning was kunnen starten. Kwestie dat de mensen die denken dat hij een slechte burgemeester gaat zijn (zoals men dat ook dacht van Beke, lang lang geleden…) iets minder zouden morren.
– Ik had enigzins gehoopt dat de nationale progressie van CD&V-NVA zich niet zo doortrekken bij ons, maar dat blijkt ijdele hoop. Waarom ik dat gehoopt had? Omdat ik conservatisme (wat ik CD&V toedicht) en ego-centrisme (NVA) een groot risico vind in tijden dat we zouden moeten gericht zijn op de toekomst en op de buitenwereld. Openheid zal ons redden, denk ik.
En ik vind de kerk niet zo tof, dat ook. Al helemaal niet meer sinds ze nu ook al universiteiten op het matje roepen.
Zo. Mijn portie grote meningen voor vandaag. Morgen ongetwijfeld nog veel meer.