En al

En al

Orchidee.

Ik ben zot van orchideeën. De bloemen hebben iets ongelooflijk fragiel en sierlijk. Tegelijkertijd zien ze er een klein beetje gemeen uit, vind ik. En hoewel een orchidee er zeer teer uitziet, is het een verdomd taaie plant: wij hebben er hier in huis staan waarvan we dachten dat ze morsdood waren die nu weer bot maken.

Recent heb ik mijn hoofd gestoken dat ik een paar orchideeën met luchtwortels wil voor in de living. Ik wil dan een ijzerdraad constructie aan de muur (zoals he voor een wandlampje zou hebben) en dan moet daar een orchidee inkomen. Ik zie het al helemaal voor mij: onze woonkamer krijgt spontaan de allures van een tropisch regenwoud met die exotische dingen aan de muur. Santa Boogie wordt een kleine tijger en wij zijn altijd een beetje op reis.

Nu alleen nog lief overtuigen dat het een goed idee is en argumenten als “bloeit maar een paar maand per jaar” vakkundig weerleggen.
En uitzoeken waar die spullen te koop zijn, natuurlijk.

En al Ja!

Mededelingen.

Aan alle Knack-lezers.
Een röntgenapparaat uit de jaren ’60. Lelijk dat dat is. En groot. Dat kan vanzeleven niet door de deur hier. Bij geen enkel normaal mens, trouwens.
Wij zoeken dat dus niet om het in ons interieur te integreren. Niet. Wat mijn lief ook moge beweren in de Weekend Knack van deze week.

Aan de mevrouw die het interview mailsgewijs afnam.
Never trust a comedian. Als ze de kans zien om onnozeliteiten uit te steken, dan zullen ze die kans met beide handen grijpen. Ge moet daar mee opletten, anders hebben ze u liggen.

Aan Lief
Haal die zelfgenoegzame grijns van uw gezicht. Ge zijt grappig, ja.

Update: scan van het artikel op het weblog van mijn lief.

En al

Het alarm.

Iedereen zal ze waarschijnlijk wel hebben: de signalen die je lichaam geeft als je er te lang te veel van eist. Ik heb de laatste weken hard gewerkt en nogal wat stress gehad. Gisteren was er dan opendeurdag op school, wat mijn recuperatie-periode met een dag reduceerde. Gisterenavond had ik de steken in mijn achterhoofd die ik nog kende van een paar maand geleden. En deze ochtend bleek een zeer mooie koortsblaas mijn onderlip te sieren.

Hm. Beetje kalmer aan doen, me dunkt.

En al

Publish.

*haalt diep adem en slaat nog een kop koffie achterover*

Na een onrustige nacht (fuckin hell, mijn rug doet zeer. maar ik ga er niet over zagen want het is nietske in vergelijking met hem) toch uit mijn bed gerold, voor wat opnieuw een drukke vrije dag belooft te worden.

First up: les geven over publisher aan mijn collega’s-vrijwilligers en beroepskrachten van het meisjeshuis. Deze week de beginners, volgende week de gevorderden. Spannend is dat, want tot gister had ik nog nooit met publisher gewerkt.
Daarna: naar de mama en de papa en boodschappen doen voor vanavond.

En eigenlijk zou ik nog een nieuwe jeansbroek willen en onder de zonnebank moeten voor mijn tanende energiepijlpeil.

En vanavond gaan we naar antwerpen voor dinner en drinks.

*drukt publish en holt de deur uit*

En al moeilijk

Huizeke spelen.

Ik tik dit stukje op de computer van schoonbroer B.
Hij en V., de zus van lief, zijn naar Alex Agnew kijken in de Capitole.
We hebben Staf net in zijn bed gestopt, na een verhaaltje over rupsen, appels en appelsienen. De kleine slaapt, we kijken televisie (volume laag, dat spreekt voor zich) en ondertussen werk ik een beetje voor een vorming die ik morgen ga geven. Alles peis en vree.

En daarvan krijg ik dus plots heel veel zin in een zwaar feestje in de charlatan, met veel bier, goeie muziek en dansen tot het buiten al klaar is. En dan koeken halen aan de ruit bij Baele.

Klaar om volwassen te worden? I think not.