Het is niet dat ik nog steeds ben gesneuveld na zaterdag, het is gewoon dat ik het heel druk heb. Vandaag een laat Sinterklaas-cadeautje gekregen onder de vorm van een nieuwe collega (bye bye, combineren van twee jobs! hallo, tijd om te lezen en te schrijven), dat op school de projectweek is begonnen en dat er vanavond enige vzw-oprichting zal plaatsvinden.

druk dus, maar er is beterschap op komst.

Oh my god.

Dit is geen kater, dit is een syberische tijger met een attitude-probleem.

De festiviteiten tot op dit moment:

– Lief heeft de DVD-box van The Office gekregen. For obvious reasons: zonder The Office geen Lief en i.
– Een uitgebreid ontbijt, met weekendkrant
– Een beetje shoppen
– Gordijnen gekozen en besteld. Gedaan met binnenkijken, lieve buren!

Verder gepland:
– een etentje in een mysterieus restaurant (ik weet niet waar, en ik ben zeer nieuwsgierig)
– een knal-feestje

Het leek een rustige avond te worden: lasagne in de oven en onderwijl een beetje surfen op het grote web. Opeens een ijselijke gil, gepiep en gejank. Santa Boogie was in het toilet gevallen.

In het toilet.

Een kat.

U weet wel, dat beest dat wordt verondersteld samen met de dolfijn tot de intelligentste diersoorten te behoren.

hm.

Ik ben een beetje stil vandaag. In mijn hoofd is het luidruchtig en wordt er flink gediscussieerd, maar het komt er nog niet uit voorlopig. Mijn rug doet pijn, ik heb -ondanks een flinke portie voltaren- slecht geslapen en vanavond is lief er niet om tegenaan te hangen. Die is daar nochtans uitermate geschikt voor.

De winter heeft met volle kracht toegeslaan en ik heb zoals dat heet: een dipje.

Een onbestemd en zelfgemaakt verdrietje, zoals HDC dat indertijd zo mooi noemde.

Zelfgemaakt, want een mens kiest zelf zijn betrokkenheid, dat spreekt voor zich. En dingen die onder je vel zitten en uit je hart komen kunnen je natuurlijk veel meer raken. Eigen schuld, juffie. Eigen schuld.

Ah ja. Een moment van reflectie en evaluatie is aangebroken. Dat is ook niet slecht, ten gepaste tijde.