Santa Boogie, dat was een rustig en braaf katje dachten wij, toen we hem voor het eerst zagen.

Santa Boogie was zeker geen kat die in de plantenbakken zou graven. Zeker geen kat die na twee dagen een soort hindernissenparcours zou bouwen op onze zetels om vervolgens het parcours aan een rotsnelheid af te leggen. Honderd keer na elkaar.
Santa Boogie, dat was geen kat die in mijn tenen zou bijten. Dat was geen kat die tegen mijn been zou springen om zo mijn nylonkousen kapot te maken. En het was al zeker geen kat die tegen de muur zou springen om zijn eigen schaduw te pakken te krijgen.

Zeker niet, neen. zeker niet.

jeej for me!

Net als meneer Bollaert is ook i. er vroeg bij dit jaar. Zaterdagochtend kochten we in de onovertroffen Supra Bazar (het is echt waar: ze hebben er à lles) twee exemplaren van de Moleskine Weekly Diary. Eentje voor Lief, eentje voor mezelve.

Op de eerste pagina staat:

in case of loss, return to: …..

en dan:

Reward :$ ……..

De twijfel slaat toe op zo’n moment. Heb ik 10 dollares over voor mijn agenda? Of 100? of iets ertussen?

*Zucht*

Hoeveel is uw agenda u eigenlijk waard?

Zetel.
X-factor op de ene lichtbak.
Andere lichtbak op de schoot (aaah.Laptop. vandaar….).
Lief naast me in de zetel, proberend Santa Boogie van de brandende sigaret weg te houden.

Knus hoor, hierzo.

Binnen 15 minuten wordt Staf hier gedropt voor enig babysit-werk van mijn kant.

De combinatie van dit karakter en deze nieuwe bewoner bij ons belooft een boeiende avond…