Dit is de laatste week van het schooljaar, en dat is traditioneel nog een laatste beetje drukte, en een constant heen en weer slingeren tussen van het moeilijkste en van het leukste van het leven. Zo zijn er teamvergaderingen, waarin we het jaar afronden en al aan het nieuwe beginnen. Als ik dan om mij heen kijk, dan ben ik dankbaar dat ik daar mag werken. Als ik naar de agenda voor augustus en september kijk, dan knikken mijn knieën, maar ik weet dat ik in de zomer genoeg energie zal krijgen om daar tegen te kunnen.

Er is feedback, waar de moeilijkste gesprekken van het jaar gevoerd moeten worden. Een wankel evenwicht tussen waarheid en waardigheid. Op diezelfde feedback komen mensen langs die eigenlijk niet moeten langskomen, maar die nog even willen praten of nog iets willen zeggen. Ik laaf mij aan die momenten en weet dan zo goed waarom ik dit doe.

Er zijn feestjes ook. Met een zomerjarige in huis zijn de festiviteiten op school deze week: een ontbijt maandag, een viering vandaag. Een tros glunderende kinders, drukte en veel plezier. En op datzelfde feest is er dan ook het afscheid, van de juf die ik dit jaar zo gewaardeerd heb, maar die naar een andere school gaat. De juf die een groep vierjarigen alle planeten leerde, en die ervoor zorgde dat mijn kleine me uitlegt dat mensen ook zoogdieren zijn, en dat we binnenin allerlei verschillende weggetjes hebben: eentje voor het ademen, eentje voor het eten, eentje om kindjes te krijgen, bijvoorbeeld.

En zo sluit ik morgen het zwaarste jaar uit mijn korte carrière af. En wordt volgend jaar anders: ik ga minder werken, ik ben ingeschreven voor een opleiding, en ik heb het vaste voornemen niet te verdrinken.

Maar eerst vakantie. Have a great one, y’all!

Ik schreef ooit, lang geleden, dat lunchen het uitgaan is van mensen met kinderen. Ik lunch met vriendinnen of vrienden, of met mijn onwettelijke, op vrije momenten en als het kind op school zit of bij iemand speelt.
Maar wij lunchen veel met haar ook, omdat haar meenemen gewoon leuk is, en omdat het praktisch de meest handige manier is om uit eten te gaan zonder babysitgedoe.
En nu is er dus ook: de meisjeslunch met kinderen.

Normaal gezien is het uitkiezen van een restaurant met het kind eenvoudig: wij nemen haar gewoon mee naar waar wij zin in hebben en houden weinig rekening met voorzieningen voor kleuters.
Maar omdat Colmar mailde of ik de vernieuwde restaurants eens wou uittesten, en de naam alleen al me terugslingerde naar mijn kindertijd en een onbeperkt dessertenbuffet trommelde ik Lien en metekind Sien 90210 op, en reden we autogewijs naar Colmar Sint-Denijs-Westrem.

Colmar richt zich duidelijk op mensen met kinderen: het gaat vooruit (we kwamen aan om 12h, en stonden om 13h30 al buiten, met drie gangen achter de kiezen), en de kinders worden onmiddellijk grondig omkaderd.
Bij het binnenkomen kregen de mini-mensen een kleurplaat met aangepast menu, potloden en een jeton voor een grijpmachine. Er is een filmhoek, en omdat zowat iedereen een paar koters meeheeft, kijkt niemand op van wat lawaai of wat rondlopende kinderen.

(more…)

Het is half acht en ik stel het verbeteren nog even uit voor vandaag. Op een kindvrije studiedag naast het kind zitten in de zetel om jungle book te kijken is minstens even belangrijk. Buiten valt de regen bij bakken uit de lucht, en ik ga in mijn hoofd terug naar het weekend. Naar strand en lunchen op een terras met vrienden. Naar tenen in het zand en papieren bloemen maken. Naar zwemmen in de zee, voor het eerst dit jaar.

Ik kan de zon op mijn vel weer bijna voelen, en het verlangen naar tijd en rust en warmte is zelden groter dan op werkdagen in juni. Dat blijkt vandaag niet anders.

Gelukkig is er troost. In de vorm van koffie en een dochterdekentje waar ik ook onder mag. En in foto’s van een heerlijk weekend.

Vooruit, dacht ik. Ge schrijft altijd over de verkiezingen, al van zolang deze blog bestaat, dus nu doet ge het ook. Voor later en de archieven.

Dit waren in aanloop wat atypische verkiezingen, hier ten huize. Ik las wat dingen, ik zag het één en ander passeren. Ik vormde een mening, maakte een keuze, en deed dat in relatieve stilte. Het is voor het eerst sinds ik ga stemmen dat het zo liep.
Elke avond keek ik wat er televisie was, en elke avond gooide ik een DVD in de speler, of duwde op het uitknopje en las een boek. Ik lag in bad terwijl er alweer een debat was. In bad is geen televisie, en ik beschermde mezelf tegen ergernis.
Want bij alle goden: wat was deze campagne irritant. Ik zag de partij waar ik jaren voor stemde zichzelf verliezen in de retoriek van partijen waar ik nooit voor zou stemmen. Wijzen. Peuteren in en leuteren over waarom de ander zo fout was. Zelden ging het over eigen programma’s. Over eigen boezem en verwezenlijking.

“Legt uw hand eens op uw hoofd, en kijk wie eronder staat.” Mijn ouders zeiden dat toen ik klein was. Ik heb de afgelopen maanden veel zin gehad om het tegen de wereld te roepen. Ik heb dat niet gedaan. Het zou niets veranderd hebben.

In plaats daarvan heb ik de dochter uitgelegd wat verkiezingen zijn. In plaats daarvan heb ik zondag een rode rok aangetrokken, met een groene gilet. Ik ben op verkiezingsdag de vleesgeworden stemfie, want tradities zijn tradities zijn tradities.
We gingen kiezen in onze wijk, samen met alle mensen van die wijk. Sommige spreken geen Nederlands. Ik vond dat ook zondag weer niet echt een probleem.
Na het stemmen zaten we in het park en was er spaghetti. Kinders speelden, ouders babbelden, ik was content. Er waren mensen die ik graag heb, en die voor mensen zorgen.
In de namiddag aten we taart voor een jongen van een jaar. Er was familie, er was koffie, er waren mensen die ik graag heb. Mensen die voor iedereen rond hen zorgen.

‘s Avonds keken we op de televisie naar wat voorspeld was en uitkwam. Het is zoals als de hele klas van uw kind de windpokken heeft: ge hoopt dat die van u ze niet krijgt, maar ge weet dat het toch gaat gebeuren. Er is geen hopen aan.
We keken tv, ik rolde met mijn ogen en mijn hart bloedde, ook al had iedereen blijkbaar gewonnen. Mijn lief zei: “Ik had gedacht dat ik blijer zou zijn op de dag dat Het Vlaams Belang kapot zou gaan.” Ik knikte en zuchtte.

Later die nacht las ik op facebook een status, en ik besloot dat dan maar te doen.

Huil een beetje, laat een paar dagen uw kop hangen. En dan schouders recht, nooit stoppen met glimlachen, en heel heel goed zorgen voor elkaar. Geen politieke partij ter wereld die u daarvan kan weerhouden.

Ze zijn 2,5 of 3, en zitten in de kring. Het thema is mama’s en de juf gaat straks een verhaal voorlezen, over verstoppertje. Ze vraagt “Wie speelt er soms verstoppertje met mama?” een paar vingers, een paar keer “ikke!”. En dan zegt één van de kindjes: mijn mama heeft te veel werk om mee te spelen.
Zowat alle kleuters knikken:
mama moet koken, en opruimen, en telefoneren.

Mama is gewoon een beetje moe van een hele dag te werken en heeft geen zin om verstoppertje te doen. Soms wel, maar meestal is ze een beetje moe.

Slik.

Ik ga vanavond eens verstopperke spelen denk ik. In plaats van te werken.