Terwijl er in de commentaren hieronder ondertussen een robbertje gevochten wordt en ik overspoeld word door mails waarin men me — obligatoire spelfouten, veel uitroeptekens en CAPS incluus — een trut noemt die zelf voor haar deeltijdse job en twee kinders heeft gekozen en daar nu de consequenties maar van moet dragen (ik had ook beter een diploma gehaald, schijnt, dan moest ik nu niet afgeven op mensen die het beter hebben dan mij. Euhm yes, that was my point, het is waar.), heb ik besloten maar over te gaan naar de orde van de dag. Ik heb ook niet de indruk dat er nog een constructieve bijdrage wordt verwacht van mij: er is een commentaarvenster, daar moet dwangmatig een woordenbrij van gescheld ingetikt worden, en dan moet die knop verzenden ingedrukt worden. Meer is er niet aan. U kent die van de special olympics en ruziemaken op het interwebs? Juist ja.

Aniehoew. Iets anders. Mijn kleine is het stadium van de bumba, babytv, hopla en uki nu finaal ontgroeid. Ik doe daar nog elke dag een klein vreugdedansje over, hoewel Dora en die vreselijke Kwiskwat nu ook niet echt een verbetering te noemen zijn. Tegenwoordig echter is ze helemaal wild van Disney-dvds. Dumbo, en Sneeuwwitje en Bambi, om precies te zijn. Wij kijken daar gecensureerd naar: de griezelige stukken worden geskipt. In Dumbo bijvoorbeeld, zitten minstens drie fragmenten waar ik zelf van moet janken. En ik heb niet graag dat het kindje droevig is. Dus spoel ik preventief door.

Dit weekend stond er een column in de gazet van Heidi Lenaerts, die daar kwam te zeggen dat zij dat niet deed. Omdat haar kinders maar beter kunnen leren dat het leven niet altijd cool is. En dat ze het beter kunnen zien in een tekenfilm dan dat ze het voor het eerst in het echt moeten ontdekken.

Eigenlijk is daar ook iets voor te zeggen, bedacht ik toen. Maar ik weet het dus niet. In boeken doe ik het niet, dingen verdoezelen. Boeken lees je zelf voor, dus daar kan je relativeren zoveel als nodig. Maar die films, met die dreigende muziek en die boze heks met haar appel: brrrr.

Wat doen jullie eigenlijk? Censureren of niet?

Drukdrukdruk, alhier, zoals traditioneel in januari. Ik corrigeer alsof mijn leven ervan afhangt, en ergens is dat ook zo, op voorwaarde dat u leven door job vervangt. En ondertussen hangt dat leven ook nog eens aaneen van de niet-te-vergeten wetenswaardigheden. Voor mijzelf dan, voor u is dat niet zo interessant.

– De dochter is hoegenaamd niet te spreken van het passeren van de wintervakantie. Drama deze ochtend, drama deze avond, en de mededeling voor het slapengaan dat ze morgen dan een beetje bij mij ging blijven. Mijn moederhart ligt in duizend stukskes op de vloer. Past op, trap er niet in, of ge begint ook te bloeden.
– Vandaag de tweede afspraak gehad met aannemersvolk, en die sympathieke mensen gaan ons dan volgende week laten weten hoeveel organen we op het internet dienen te verkopen om de afwerking van onze hoop bakstenen te bekostigen.
– In hetzelfde belangstellingscentrum: we gaan een tuin kopen. Geniale plaats ook, want aangrenzend aan ons huis. What are the odds.
– Tengevolge de twee voorgaande punten kunt u nu beginnen gokken hoeveel keer mijn facebookstatus de komende pakweg twee drie jaar zal zijn “i. heeft gewinkeld!”. Tip: het rijmt ironisch genoeg op gul.
– We hebben wel: nieuwe buren. Technisch gezien vier straten verder, maar toch. Ik ga daar niet over uitweiden, maar u kunt er bij hem haar alles over lezen.
– We hebben sinds vandaag ook een paar buren minder. Deze ochtend stond er een mini met blitse mannen in de straat, en een halfuurtje later een politiecombi. Vanavond bij het thuiskomen bleken de spandoeken weg en de poort hersteld en van nieuwe sloten voorzien. Vaarwel, gekke krakers, met jullie niet-gender-definierende feestjes en koffienamiddagen.

En nu weer werken voor school, zeg. Ge zijt mij al veel te lang aan het afleiden.

Ik ken het meisje zelf niet persoonlijk, maar het is zo dichtbij dat ik niet anders kan dan ook hier een stukje zetten. Tine Brutsaert is vermist, sinds maandag al, in de buurt van het station. Een foto en beschrijving hier. Hou uw ogen open mensen, en verspreid dit bericht. Op uw blog, op uw twitter, op uw facebook.

En als u iets weet: 0800/30.300

Dat het vredig mag zijn, vandaag en morgen, voor u en de uwen. Met warmte, en liefde en onbezorgd gelach. Lichtjes in de kerstboom, en mensen uw u heen die ge graag ziet.

En taart. Ik hoop dat er taart is.