Geniaal ben ik in planning. Geniaal! Zolang er nog ruimte is om dingen in uw agenda te schrijven, moet ge dat vooral doen.
Is mijn lief net een aantal (te veel) dagen buitenlanderig geweest en ben ik doodop van de combinatie single mom-werk, beslis ik op zondag ook nog om voetbal te gaan kijken en te laat te gaan slapen. En dan vraag ik twee keer mensen te eten, dus is het van boodschappen en koken en leutige avonden met leutige vrienden maar te weinig rust. En tussendoor gaan we nog even op zwemles met dochterlief en werk ik voor school, en doen we een fotosessie met de baby.

En dan is het donderdagochtend, half vijf, en beslist Mira niet door te slapen. Terwijl ik anderhalf uur daarna moet opstaan, en examens moet afnemen en dan een hele middag vergadering heb.

Ik zeg u: als Sergio Herman niet zo verdomde schattig was in dat blauw vestje, ik was al lang in slaap gevallen bij de hobbykoks.

Oh. Ik lees op Het Project dat het weg is, het bordje waar ik al jaren met een mengeling van ontroering, vertedering en een brede glimlach passeer. De kern van het woord “aandoenlijk” in beeld gebracht.

Blijkbaar wordt de keukentafel verkocht nu, met een handgeschreven briefke waar ik ook al week van word. Dat herfstweer doet mij geen deugd, vrees ik. Het ga je goed, kledingproblemen Michel.

Ik maak twee tassen. Eén voor mezelf: reserve-broek, reserve-topke, reserve-al-de-rest. Festival-grief, maar enkel de basis. Ik heb meer geld nu dan vroeger, dus ik eet en drink gewoon aan de toog. En ik slaap in de auto, waar ik morgen gewoon mijn eigen dons en hoofdkussen ga ingooien. Eén nacht, though, zaterdagavond kom ik naar huis als Josh zijn laatste liedje heeft gezongen. Er is een leeftijd voor alles.

Tas twee is voor haar: het is even rekenen wat ze voor twee nachten en evenveel dagen nodig heeft.

Morgen gaat ze naar de creche, en ‘s avonds halen mijn ouders haar op. En dan blijft ze daar, tot zondagmiddag, want ik ben zaterdagavond pas na Mira-bedtijd terug. En dus gaat ze voor het eerst twee avonden na elkaar uit logeren, mijn éénjarige grote liefde. Dat is meer dan 48 uur dat ik haar niet ga zien, voor het allereerst. Pfiew. Ik mag daar dus niet te veel bij stilstaan, want ik voel de drang om niet te vertrekken dan. En toch heb ik er vreselijk veel zin in. Twee dagen vriendjes, muziek en zon.

Pukkelpop, baby!

Precies een slechte komische wijvenfilm.

Dat dacht ik toen zij en ik na twee-en-een-half uur rijden van Leuven naar Gent eindelijk onze vertrouwde torens zagen op de afrit Gent-centrum. Oh jawel, 2,5 uur. Dat is ongeveer drie keer zo lang als normaal. Er waren dan ook drie keer zoveel wegenwerken als u zou kunnen vermoeden, op het traject.

Een wijvenfilm? Jawel, want wij hadden (1) zwaar geshopt en waren daar (2) voor naar de andere kant van het land gereden, omdat ze daar de mooiste kleren hebben. En we waren (3) onderweg gestopt in het tankstation om de flair te kopen, waar zij –overigens zwaar van make-up voorzien hola pola — in staat deze week. En er stond (4) een baby op onze achterbank. Wijventhema’s galore dus.

Een humoristische noot, dat was al wat nog ontbrak. En toen gingen de ruitenwissers van de auto dood, midden op de autostrade, terwijl het fijn aan het regenen was. De linker, die bleef rechtstaan, midden in mijn gezichtsveld. De rechter, de lag gewoon beneden doodstil te wezen. Lichte paniek, ik moet het u niet zeggen.
Aan de Zuid, voor het rood licht, ben ik uitgestapt om de loodrechte naar beneden te duwen. Die daardoor spontaan aan hoge snelheid op en neer begon te zwiepen en daar dus niet wilde mee ophouden.

En toen kwam zij niet meer bij van het lachen. En dacht ik dus alleen maar: Precies een slechte komische wijvenfilm.

SMAK, 15 augustus 2010.

(de tentoonstelling die momenteel loopt, met stukken uit de eigen archieven, is trouwens best de moeite. Er stond vanalles van Panamarenko dat ik nog nooit in het echt had gezien, bijvoorbeeld.)