En al

En al Ja!

Museumnacht, my…

Het is museumnacht, vanavond. En net als de vorige keer regent het oude wijven in Gent. Het is nochtans een leuk concept, museums die ‘s nachts openzijn. En er waren prijzen te winnen. Edoch: als de kat doorweekt binnen komt gespurt en het klettert op onze lichtkoepel, dan zou het al ferm fascinerende cultuur moeten zijn om mij uit mijn zetel te krijgen.

Daarbij. Musea zijn saai. Dat werd deze week althans geponeerd op onze interne mailinglijst door een cultuurafvallige, die nochtans wel altijd iedereen naar musea allerhande probeert te lokken. Ik zou zeggen wie poneerde, maar wij hebben fightclubregels. Als u wilt weten wat er op onze lijst gebeurt, dan zult u eerst bij onze redactie moeten geraken. En iedereen weet dat daar duivelse initiatie-rituelen met vreemde gezangen en mensonterende proeven om uw trouw te bewijzen aan te pas komen. Alleen de allerbesten slagen. Zij krijgen de geheime handdruk aangeleerd, worden vol buttons gespeld en mogen naar de hoogstgeheime vergaderingen komen. Allemaal ver-schrik-ke-lijk spanneund, dat Project

En al

Diamant.

Dan zit ge daar, op de dag dat het eigenlijk groot feest zou zijn. Ze zijn diamant vandaag, en dat zou gevierd worden, met luister, toeters, bellen. Veel mensen en eten en gelach.
Maar ondertussen is hij ziek, en zij heel moe. Moe van oud zijn en al zeven maand elke dag op en af naar de ziektefabriek.

Ge zit daar niet alleen, natuurlijk. De rest is er ook. Degenen van wie ge de laatste zeven maand hebt gevoeld hoe sterk bloedbanden kunnen zijn. Samen hebt ge gezorgd, al die tijd. Geregeld en georganiseerd, alle google spreadsheets nog aan toe. Getroost en gesteund. En vanavond drinkt ge champagne en eet ge boudoirkes. In zijn kamer op die afdeling waar ze ook een hond hebben en vogeltjes en een living en koffie voor het bezoek. Op die afdeling met veel warme mensen en weinig dokters. Ge drinkt champagne, tot hij bloost tot achter zijn oren en iedereen het warm heeft. Ge drinkt champagne, want ondanks het verdriet is het vooral ook feest vandaag. Diamanten feest. En familiefeest.

En al

De deuren.

Die deuren, daar hadden we een koper voor. Een meneer die ze gingen komen ophalen en er 60 euro voor geboden had. Twee weken geleden. Vijf telefoons en evenveel excuses (“vanavond geen tijd, morgen zeker!”) later was het mij een beetje beu. Dus zette de sterke man de deuren op straat, met een bordje: neem mij mee, ik ben gratis.

Twee uur later waren de deuren weg. Geen geld, maar ook geen lelijke deuren meer in onze inkom. En daarbij, de kat had er eigenlijk al tegen geplast ook gisteren, dus ze begonnen een beetje te stinken.

En al

Stresskat.

Het monster, die heeft al afgezien de laatste 9 weken: vreemde mannen in huis, lawaai, een muur weg, een deur verstoken, wel ramen, geen ramen, wel ramen. Een glazen deur waar een gat zat. Aarde als vloerbekleding, beton als vloerbekleding, PU-schuim als vloerbekleding, chappe als vloerbekleding, tegels als vloerbekleding, een andere achterdeur, geen kelderdeur, wel een kelderdeur: zeer verwarrend allemaal. Nu heeft het beest het eigenlijk best goed gedaan: behalve wat extra aanhankelijkheid als we thuis zijn is er nauwelijks iets aan te merken op zijn gedrag.
Dachten we. Want vorige week besloot hij opeens dat de rugleuning van de sofa een comfortabele plaats was om een plasje te maken. En aangezien we het pas ‘s morgens zagen, was straffen geen optie meer: hij weet dat toch niet.
En dus komt er dinsdag een kuisfirma de sofa halen. En duimen wij dat hij er geen gewoonte van maakt.

© All Rights Reserved 2021 Theme: Promos Blog by Template Sell.