Lang geleden kwam ik eens foto’s tegen van het blok waar wij wonen, op het grote web. Iets met een bom. En toen raakte ik de foto’s kwijt en ze leken verdwenen in het grote zwarte gat dat het www soms wel eens blijkt te zijn.

Vanavond kwam ik ze toevallig weer tegen, in dit fantastische album van Jahroen. En ik besloot ze hier te posten, want mijn eigen www is nog altijd overzichtelijker dan een ander zijn www.

Een V1-bom jong. Precies op dit deel van de Brugse Poort. Op de andere foto ziet ge zelfs ons huis, maar dan zonder ramen. En voor duusd verbouwingen.

Sommige dingen krijgt ge niet zomaar kapot, blijkbaar.

Wat vooraf ging.
Er was hier, achter waar wij wonen, een meubelfabriek en een bowling. Die werden gekocht door een projectontwikkelaar met ambitieuze plannen.
De chronologie tot 2013.
Toen, op de avond dat de gemeenteraad zou beslissen over de zaak van de wegen, kwam er bericht dat de ontwikkelaar zijn aanvraag had teruggetrokken.
Er kwam een tijdelijke invulling.
Die sloot heel plots.
Ik schreef een brief naar de burgemeester. Ik kreeg antwoord, dat we zeker zeker op de hoogte zouden gehouden worden. Want overleg en communicatie is belangrijk!

Dat is een jaar geleden.

Toen wij half augustus thuiskwamen van reis was er een aangetekend schrijven en de u welbekende gele aanplakbrief. Een nieuwe verkavelingsaanvraag, bezwaren moeten binnenzijn voor 5 september.

Ik schreef opnieuw. En met mij gisterenavond al 43 andere mensen. Dat was redelijks indrukwekkend, en het bewijst nog maar eens dat er grote bezorgdheid is, hier in de buurt.

Dat zijn er al heel wat, 43, maar we zitten nog ver van de 75 bezwaarschriften die we de vorige keer hadden. Dus bij deze een warme oproep.

Als u van dicht (u woont er) of van minder dicht (u werkt er, uw kinderen gaan er naar school, …) iets te maken heeft met de Brugse Poort: schrijf een brief! U kan dat gewoon thuis doen, en u mag de modelbrief gebruiken die op de site staat om vrij te copypasten. Net als die van mij, die u hier vindt.

U ziet op tegen het brengen van uw bezwaarschrift naar het stadhuis? Bezorg het ons (ondertekend!), wij doen dat voor u. Vanavond in Trafiek (in het Pierkespark – Haspelstraat), of gewoon aan mij, vandaag of morgen.

U heeft geen printer? U ziet dat niet zitten, zelf een brief opstellen? Kom vanavond vanaf 19h naar Trafiek, wij helpen u. Er zijn computers, een printer, en alles kan meteen in een envelop naar het stadhuis.

En tot slot: u heeft eigenlijk niks met De Brugse Poort te maken, maar wilt toch iets doen? Deel deze post! Stuur hem door naar wie u hier in de wijk kent!

We hebben u nodig. Echt.

Gisteren op het strand — een kleine postvakantietroostactie — zei die pup: misschien kunnen we volgend jaar vier weken kamperen, want drie is eigenlijk best kort. Hij knikte, ik knikte, maar we wisten allebei dat de volgende zomer zo druk wordt, dat we al blij zullen mogen zijn met twee gestolen weken. Maar soms is kiezen om dat voorlopig te negeren de beste optie.

Het moeilijkste aan terugkomen uit verlof is het besef dat het echt lang duurt voor het nog een keer zo uitgebreid kan. En het idee dat de lange dagen gevuld met hoogstens nietmoeten en leegte voorbij zijn. Dat er handen uit de mouwen moeten. Terwijl ik nog niet eens mouwen aanwil, maar gewoon nog een beetje in bikini in een hangmat wil liggen.

Net als twee jaar geleden was dit een eindeloze zomer. Ik had zes lange weken, met alleen een korte werkpauze halverwege. De man nam volledig vrij, en het was acht jaar geleden dat we zo uitgebreid reisden.

Ondertussen is de realiteit al meer dan een week terug. En doe ik wat elk normaal mens doet: ik verander mijn bureaubladachtergrond naar een foto van mijn berg, zucht eens diep en raap mezelf samen. Een mens kan niet blijven pruilen.

Momenteel zijn we hier in volle voorbereiding van een paar weken kamperen in het zuiden. (Ja, ik mag dat vertellen, want naar goede gewoonte komen er tuinloze mensen in onze crib wonen en de dikste kat van Gent gezelschap houden terwijl we weg zijn. Doe dus geen moeite.)

Kampeervoorbereidingen, dat is mijn halve huishouden in curverboxen proppen, in essentie. Terwijl ik op andere reizen meestal gewoon een paar dingen in een handbagage gooi, is dat als ik met de auto wegga – euhm- een beetje het andere uiterste van het spectrum. Ik kan niet koken zonder mijn eigen mes en echte wok, dus die moet mee. Mijn echtgenoot doet niet aan slapen in een slaapzak, dus we nemen onze donsdekens mee. Ik loop niet graag om de vijf voet naar een supermarkt op verlof, dus er is ook een box met eten. Mijn rug doet pijn van kampeerstoelen, dus er moeten goeie zetelkes mee. En hangmatten. En tafels. En een gitaar, natuurlijk, want wie kan er nu op reis zonder gitaar. Onder het motto: zolang er plaats is in den otto, blijf ik proppen, is het bijgevolg altijd een gigantische verhuis. Maar kijkt hoe idyllisch eens we geïnstalleerd zijn.

Aangezien we allebei onze jeugdzomers in tent en camionette hebben doorgebracht, zijn we niet onervaren op kampeervlak. Dat zorgt ervoor dat we wel een paar efficiënte oplossingen hebben voor bepaalde zaken. Zo is er de kastinrichting van de ikea die hupla een kleerkast wordt. Of een constructie van curverboxen en bouten en plankjes, die eerst dient om grief te transporteren en dan in vijf minuten een keukenkast wordt voor in de tent.

Vorig jaar waren er een paar dingen die we hadden gemist. Zo was het weer niet altijd even goed, en is dat wat spijtig dat ge niet buiten kunt zitten als het regent, maar toch warm genoeg is. Dus is er nu een shelter van bij de Decathlon aan onze bagage toegevoegd.

En terwijl we daar toch waren: lampkes voor in de tent. Ze hebben een magneet, en vier lichtsterktes. En een afstandbediening. Daarom zijn ze mogelijks de coolste kampeerlampkes ooit en had ik ze echt nodig.

Maar wat ik mij dus afvroeg. Vertel het mij eens, kamperende medemens, wat is het geniaalste dat jullie niet zouden kunnen missen op camping?

Ik heb nog een paar dagen, dus eventueel kan ik nog een trekhaak installeren en een remorque huren.

– Bij ons thuis was dat ieder jaar eind juni een overflow van pralinen, koffietassen en bloemen. Zot dat.
– Maar normaal toch, ook? Want uiteindelijk zorgen die een heel jaar voor uw kinders.
– Ja. Meer dan normaal.
– Schoonste beroep ter wereld.
– Schoonste beroep ter wereld. Echt.

We zaten in de auto en we hadden het net gehad over de bloemen die ik had meegenomen voor de juf, en het kaartje waar ik toch een dik half uur op had gekauwd. Nadat we hadden vastgesteld dat juf of meester zijn het schoonste beroep ter wereld is, vertelde ik dat ik niet op fb had gejubeld dat ik vakantie had. Omdat ik zag hoe mensen zich daaraan stoorden, bij mensen uit het onderwijs. “Hebt ge nu weeral verlof?” en “Twee maand? Dat is toch niet normaal?”

Ik heb ze niet, die twee maand. Vijf weken wel, en dat is ook veel. Maar ik gun het hen van harte, al die juffen en meesters die ze wel hebben. Ik mag namelijk een heel jaar lang toekijken, ergens in een hoekje van een klas, naar hoe ze hun kinderen meevoeren naar de wonderlijkste momenten. Ik kijk naar hoe ze onze studenten met dezelfde toewijding begeleiden als dat ze dat met hun kleuters of schoolkinderen doen. Ik hoor hen dingen zeggen als: “bij x kan je dat zo niet aanpakken, want die heeft nog wat problemen met kleuren benoemen. Maar hij is wel de beste teller van mijn klas.” Ik zie ze troosten, zorgen, stimuleren, leren, vragen stellen en antwoorden geven. Ik voel hoe ze veilige klasjes maken, waarin kinderen zichzelf kunnen zijn. Dat elke dag mogen meemaken, is — zonder enige twijfel — een ongelooflijke eer.

Ik zie ook hoe op ze eind juni zijn, doodmoe na nog een MDO en een extra teamvergadering. Want het is een sprint, naar die laatste dag: oudercontacten, proclamaties, kindvolgsystemen, voorbereiding voor volgend schooljaar, opruimen, afronden, afscheid nemen.
Als ik voel hoe lastig mijn kleine is, zo einde schooljaar, dan denk ik altijd: ocharme, die juf, ze heeft er zo twintig onder haar hoede, elke dag.

Dus het is van harte gegund, die twee maand. Aan alle leraars: have a splendid summer. Laad die batterijen op, zodat jullie in september weer kunnen doen wat jullie het beste kunnen: kinderen het leven leren kennen.

Noot tot slot voor wie boos wil worden in de comments: ook voor iedereen die niet in het onderwijs staat natuurlijk een zalige, zorgeloze, hete, vrolijke en eindeloze vakantie gewenst. Ik gun het u ook van harte, maar de post ging niet over u deze keer…