Vandaag werd er pick ge nickt in het park tussen groene vallei en brugse poort. We hadden in het begin van de week een mailtje gestuurd naar een paar mensen, maar hadden er geen idee van hoeveel volk er zou zijn. Quite a lot, zo bleek. Er waren tortilla’s, tabouleh met fruit, pastasalades en andere salades, belegde broodjes met grappige namen, stokbrood, koffiekoeken, brownies en nog veel veel meer. En vooral veel leuke mensen, veel zon en veel gelach. Zondagen zouden altijd zo moeten zijn.
We zaten net te eten op het terras toen loeiende sirenes vlakbij stopten. Geconditioneerd als we zijn merkten we pas toen dat de rook die in de straat hangt anders is dan die van een doordeweekse barbecue. Het brandt op de hoek van de straat, de hele buurt staat buiten en ik moet mezelf tegenhouden om niet ook te gaan kijken. Al een chance dat ik ramptoerisme haat en consequent ben in mijn ergernissen.
Soms is mijn lief ongelooflijk streng. En zeer volhardend. Zoals deze middag in de Ikea. Elke keer ik gewoon even wilde rondkijken of eens één van die mooie glaasjes vastpakken, of gewoon eens wilde denken of we echt geen felgekleurde keukenhanddoeken nodig hadden, sprak hij met ietwat boze stem: “Neen, zoetjen, daarvoor zijn we niet hier.” en duwde de kar alvast een vijftal meter verder.
We zijn om 12.45 in Gent vertrokken en waren om 15.30 weer thuis. Met een auto vol grief, alles wat we nodig hebben én we hebben zelfs daar gegeten.
Efficientie. Of Ikea-haat aan zijn kant, dat kan ook.
Zegt Tom, daarnet op de mailinglijst (nadat hij ontkennend had geantwoord op mijn vraag of hij een ikea-catalogus had meegebracht voor mij):
Misschien dat er aan de uitgang wel lagen, maar toen waren we al heksentoeren aan het uithalen met eerst drie en
wat later _vier_ winkelkarren, dus we hadden het iets te druk toen.
Dat deed me denken aan de enige keer dat lief en ik samen naar de ikea trokken. U weet wel, die keer vlak voor we in zonde gingen samenleven.
We waren die dag om 10h in de Ikea aangekomen, het moment waarover ik het heb was tegen suitingstijd. Zeven-uur-een-half beslissingen nemen en in de drukte lopen, dat vergt wat van een mens. Maar goed. 17.30h, laatste stop: gordijnen.
Lief vraagt hoe groot ze moeten zijn, ik neem het papiertje met de maten.
Nu, U moet weten dat ik niet altijd even georganiseerd en geconcentreerd ben. Wij hadden van tevoren alle maten opgenomen. Lees: lief had zijn leven geriskeerd op de ladder om op te meten, ik had genoteerd. En ondertussen in mijn hoofd de slaapkamer ingericht. En nagedacht over hoe ik het schilderij uit een oude kader –die ik bij mijn ouders in de kelder had gehaald– zou vervangen door een spiegel. En bedacht dat ik honger had. En dat het best mooi weer was. Alleszins: ik had vanalles gedaan, behalve in detail de maten genoteerd.
Dus toen lief zei: “Hoe groot zijn de ramen?”, heb ik schaapachtig gelachen, mijn armen uitgestrekt en gezegd: “Zo ongeveer?”.
Dames en heren: onze eerste ruzie.