projecten

Procrastination 101.

Twee keer per jaar, zo in januari en in juni, voel ik de vreselijk onweerstaanbare drang om de layout van dit weblog te wijzigen. Zesmaandelijks verlangen naar verandering. En altijd in de examens, jawel.
Ik verdoe dan tijd met dromen over welke header ik zou willen. En welke kleuren daar dan bij komen. En hoe het hier eens allemaal wat minder 2008 mag worden, qua uiterlijk.

Ik weet dat wel, het is alleen maar omdat ik het te druk heb, dat ik het wil. Want eigenlijk ben ik nog meer gehecht aan mijn madam met beentjes, dan aan mijn slapende madam, zeer lang geleden.
Maar elk moment dat ik kan priegelen in photoshop, is een moment dat ik niet moet denken aan de stapels verbeteringen die liggen te wachten. (Al een geluk dat mijn photoshop vorige week keihard de geest heeft gegeven). En ik weet ook dat ik het begin juli weer ga vergeten zijn, en wel interessanter dingen te doen heb dan een nieuwe lay-out te knutselen.

Maar zeg nu zelf: zou dat hier niet eens geschilderd mogen worden, feitelijk? Eigenlijk? Lieve lezers? Want als u dat graag wilt, dan kijk ik er eens naar, natuurlijk. Dat is evident.

Neen!

i. is not amused.

Wij hebben verbouwd, weet ge dat nog? Een heel schone living, hebben we nu. Helemaal afgewerkt, en we zijn hem van meubels aan het voorzien, as we speak. De perfecte tafel gekocht, een jaar geleden. De perfecte kast besteld. Aan het snuffelen voor dingen voor aan de muren.

Vorige week is er iets fout gelopen bij de buren. Iets met water, en we weten nog niet waar het vandaan komt. Zij ook niet, er zit een loodgieter op de zaak en binnenkort weten we meer. Gelukkig dat de vochtplek enkel in onze gang zit, die dus nog niet gerenoveerd is. Opluchting all around.

Vanavond hebben we een blaas ontdekt bovenaan in de muur van de living. Zoals: er zit water achter. Dat betekent: verzekeringen contacteren, bestekken opmaken. En waarschijnlijk alles weer afkappen en opnieuw laten schilderen.

/ insert diepe zucht.

Ja!

Waar ik moet zijn.

Sardien zegt op facebook dat ze gaarne eens binnenspringt, deze middag, vijf minuten later is beslist dat we met kroost afzakken naar een buurtfeest. Niet mijn buurt, wel in de buurt. Ik fiets met de dochter, zij komt achter met loopfiets-elmo. Op het feest eten we alvast een ijsje, de kleine en ik, en kijken naar ‘t Schoon Vertier. Ik knik en zwaai naar wat bekenden. Ik kom R. tegen, die met zijn klein grut al op weg is naar de EHBO. Als de loopfiets-posse er is, drinken we een pintje (de grote mensen) en een waterke (de mini’s) bij neef J. en zijn lief die achter de toog staan. We lopen ook nog tegen neef S. en zijn lief aan, aan het springkasteel. Ik eindig de namiddag met vriend P. en zijn mama op een bankje, terwijl onze kroost met blokken speelt en het lief ook aan komt gefietst. Als de dochter wat huilerig wordt, fietsen we naar huis.

Morgen, volgende week, volgende maand en de hele zomer is er weer wel ergens een feest, in Gent. En als we daarheen gaan, dan komen we vast andere mensen tegen dan die van vanmiddag. Maar het gevoel zal hetzelfde zijn: dat ik ben waar ik moet zijn, hier in mijn stad.

Met geen stokken krijgen ze mij hier nog weg.

En al

Hmm mmmma mmmmm mma. hm.

Ik pauzeer even tussen het scriptie-redigeren door (promoten, het is wat) en duikel in mijn potplanten. Beetje verdorde bloemen wegknippen, water geven, wat voeding hier en daar, snuffelen aan de salie en snoepen van de basilicum.
Hij komt buiten en staat even naar me te kijken. Dan lacht hij en zegt: “ge doet dat graag é, met uw plantjes bezigzijn”. Ik zeg van ja, en vraag waarom hij dat opeens opmerkt en het zo grappig vindt. Blijkt dat ik neurie op dezelfde manier als wanneer ik aan het koken ben. Een zacht, onbewust gehum, geen bestaand liedje zelfs. Gewoon wat zangerig geluid. Ik doe het altijd als ik echt kook. Niet als ik eten klaarmaak, dat is helemaal iets anders. En dus ook als ik pruts aan de plantjes.

En zoals steeds had ik het zelf niet gemerkt. En zoals steeds vindt hij het aandoenlijk grappig.

internet

Benieuwd naar wat u wilt betalen, natuurlijk.

Gisteren kreeg ik een mailtje van de reclame-regie, of ik iets wilde doen rond geitenkaas van Chavroux. Ik was al aan het denken wat ik zou kunnen klaarmaken waarvan ik het recept nog niet eerder heb gepost, maar dat bleek deze keer zelfs niet nodig te zijn: de actie gaat over de passieve culinaire geneugtes, zo blijkt, oftewel GAAN ETEN.

Kaasmaker Chavroux vond immers twaalf gerenommeerde sterrenrestaurants en brasseries bereid om op een creatieve manier de zachte geitenkaas in een drie gangen menu smaakvol te verwerken. Er werd gebruik gemaakt van allerlei hippe dingen zoals food professionals die de smaakwaarde van Chavroux op basis van het foodpairing principe wetenschappelijk analyseerden.

En het resultaat kunt u dus gaan proeven: van 13 tot en met 30 juni, in één van de deelnemende restaurants (reserveren!). Het coole aan de actie is echter dat er dus van tevoren geen prijs staat op het menu: u bepaalt achteraf gewoon zelf hoe lekker het was, en hoeveel geld u daarvoor veil heeft. Ik ben benieuwd, alleszins, wat mensen daarvoor betalen, experimenten van de vrienden bij de Vooruit indachtig.

Oh. En er staan ook recepten online, zo blijkt. Of u kunt zelf iets maken, en dan op facebook zetten en een workshop winnen. Hup, aan de geitenkaas, allemaal!

© All Rights Reserved 2021 Theme: Promos Blog by Template Sell.