Kerygma

Ze is verkouden, het arme schaap. Haar neus zit gigantisch verstopt, en ze moet ook een beetje hoesten. Maar vooral: ze kan daar geen weg mee. Blijkbaar moet een kind, naast zitten, rollen, lopen, van een lepel eten, haar eigen naam leren, voorwerpen volgen en nog zo veel meer óók leren hoe ge eet als ge niet door uw neus kunt ademen.
Een vreselijke catch 22: ze heeft honger, maar weet niet hoe dat moet met de fles. Ik probeer een beker, maar na vijf slokken is ze te moe. Ze slaapt nu, maar haar fles van 17h heeft ze een kwart gedronken, en die van 20h idem. We verwachten dus binnen een uurtje een hongerige baby, en hetzelfde circus helemaal opnieuw.

Ondertussen raakt haar immuniteitsysteem wel helemaal opgebouwd, troost ik mezelf. Het arm schaapke.

Onze uitstap aan zee was trouwens meteen Mira’s eerste reisje. Daarvan gesproken

– baby’s hebben veel grief. Wat ik allemaal moest meesleuren voor 3 dagen, ik had dat helemaal niet zo ingeschat van tevoren. Baby’s zouden standaard met een portebagage en zo een box voor op het dak moeten komen. Voor het grief in te steken é, niet de baby. Dat zou gelijk helemaal verboden zijn door kind & gezin.
– Mira is niet zo’n baby die zich vlotjes aan nieuwe situaties aanpast. Hoewel ze vrolijk en blij was, was het toch te merken dat ze ietwat van slag was: slecht slapen, niet vlot drinken, opeens een dutje doen van bijna vier uur overdag. En toen ze thuis was een hele middag doodcontent gewoon liggen en zitten rondkijken. Yes, I know this house, zag ik haar denken.
– Een reisbed heeft gaasjes aan de zijkant. En Mira krabt daaraan. In het midden van de nacht. Op dertig centimeter van mijn hoofd. Joy!