Dus. Ik heb hier een ferme zak peren staan, versgeplukt door mijn buurman in de stadse boomgaarden. Maar wat zal ik ermee maken, dat is de vraag. Gelei, is dat moeilijk? En zo tarte tatin, hoe begint ge daaraan? Of weet er nog iemand iets anders?
Ik heb een droogkast gekocht, vandaag. Shame on me: zo mijn milieuprincipes verloochenen. Was, dat droogt ge aan de lucht, zo is al jaren mijn devies. Ik hef daarbij belerend een vinger op en kijk berispend naar mensen die een droogkas hebben “omdat uw handdoeken dan vele zachter zijn”.
Tot het kind een week diarree heeft, het buiten regent en ge de gewassen bodykes niet meer droogkrijgt tegen dat ze ze weer moet aandoen. Dan moet het milieu een beetje wijken: een baby met kleren is zeer aan te raden in de winter. Kind en Gezin zegt dat ook.
Een droogkast, dus. Wel een A-label, de A van anti-schuldgevoelens, in dit geval.
Vergis u niet, lieve lezer. Het is niet omdat ze (a) ziek is en (b) slaapt, dat ge zomaar haar speelgoed gaat afpakken.
Ik heb dingen in mijn hoofd die ik wil schrijven, maar het hoofd wil geen zinnen vormen. Misschien dat de — nog steeds mild zieke en zwaar kakkende — dochter er voor iets tussenzit. Een zieke baby vraagt veel onderhoud, en aangezien ze het luidkeels uitgilt als ze een verse pamper moet (open billetjes, no fun at all), duurt alles een beetje langer. Daarnet billen trouwens met haardroger gedroogd. It looked weird, but the kid loved it. Ik probeer me daar geen vragen bij te stellen.
En dan is er nog het feit dat ze vanavond bij mijn ouders gaat slapen, wat toch enige praktische en emotionele stress teweeg brengt. Een organisatie van jewelste, en een malen in mijn hoofd over of het allemaal wel goed gaat lopen.
Straks als ze weg is, ga ik de muizenissen wegdouchen. En dan rij ik naar Brussel en ben voor één avond meer lief-van dan mama-van. Daarna een ononderbroken nacht en morgen orde in mijn kop. En dan schrijf ik op wat ik te schrijven had. Strak plan, i., strak plan.
Zo. Dat zijn boeiende dagen, tegenwoordig. De baby heeft een lichte verhoging (37,5°) en veel kaka. Diarree gelijk ze zeggen. Voeg daarbij het uur dat veranderd is, en het feit dat mijn lief ondertussen al twee weken keihard werkt en dus niets kan overnemen, en u weet meteen waar die donkere randen onder mijn ogen vandaan komen. En volgens de oei-ik-groei-sekte zit ze ook nog eens midden in een sprong. Alleszins: het leven bestaat momenteel uit wiegen, sussen, proberen voldoende te laten drinken en pampers verversen. En veel, zeer veel onderbroken slaap.
Vreemd ook, hoe snel je gewend bent aan een baby die relatief doorslaapt (tot vorige week tot zes in de ochtend) en hoe gebroken je bent als het opeens verandert.