moeilijk

Frivool ofzo.

Ik heb een talent voor kleine ergernissen, u weet dat ondertussen. Dit weblog heeft er zelfs een speciale rubriek voor. Het is des mensen, troost ik mezelf, als ik me weer eens zit op te fokken over een onbenulligheid.

Zoals. Sinds de restyling van het De Morgen Magazine, dat al jaren een vast ingrediënt is van het weekendontbijt hier ten huize, schreeuwt mijn hoofd op zowat elke bladzijde keihard: WAAROM IN GODSNAAM. En ik kan al niet tegen lawaai, zo vroeg ‘s morgens.

Het zit zo. In magazines en tijdschriften is het behoorlijk courant dat een artikel start met een kapitaal, u weet wel: zo’n letter die groot wordt gedrukt over verschillende regelhoogtes. Ik vind dat proper en als het in een mooi lettertype is, dan maakt het een tekst aantrekkelijker. Het hoeft niet, maar als het er is stoort het geenszins. Wat wel stoort is dat ze bij DMM nu hetzelfde doen met de laatste letter van een artikel. Het spijt me: dat is gewoon onnozel. Niet alleen komt het de leesbaarheid niet ten goede, het ziet er ook niet uit. En het is verwarrend voor mensen die nog niet goed wakker zijn. Waarschijnlijk heeft één of andere graficus op een te lange avond na te veel glazen goedkope wijn de hoofdredacteur kunnen overtuigen dat die kapitaal op het einde een fijne vondst is, en de frivoliteit ten goede komt. En dat het origineel is en geen extra geld kost (aja, want ook het magazine moet besparen, zo leren wij uit de vele publireportages tegenwoordig). Vervloekt, goedkope wijn, want daardoor ben ik nu elke zaterdagochtend helegans opgedraaid van de ergernis.

En jaaaaaa, ik word soms moe van mijn eigen.

kinderspam

De dag is gewoon te kort, volgens mij.

dilemma’s dilemma’s. Ik heb een baby-vraagje, dus roept u maar in de commentaren.

Mira is een voorbeeldig kindje van ondertussen tien weken. Ze weegt 5,5 kg en is 60 cm. Geen klein boeleken, dus. Slapen doet ze ook heel goed, eigenlijk, voor haar leeftijd: ze gaat rond negen uur in haar bed, en is dan wakker rond zes-half zeven. Dan drinkt ze een fles, laat een boertje en ligt ongeveer drie kwartier later opnieuw in haar bedje. Ze rammelt en neut dan 5 minuutjes, maar slaapt daarna nog minstens twee uur.
Overdag doet ze kleine tukjes: als ze moe wordt, leg ik haar in haar bedje en dan slaapt ze een uurtje, soms twee. Meestal rond de middag, en dan nog eens rond half drie, drie uur.
En vanaf dan is het lastiger: meestal drinkt ze een flesje rond een uur of vijf, en dan de volgende rond acht uur. En daartussen blijft ze wakker, een hazenslaapje in park of wipper buiten beschouwing gelaten.
En daar schort het een beetje: dat is te lang, eigenlijk. Ze wordt meestal rond zes uur half zeven vreselijk lastig en wil dan enkel nog rondgedragen worden. Zelfs zitten op de schoot is niet meer goed dan (lees: als ge ze niet ronddraagt, wordt ze hysterisch. En ik bedoel echt: hysterisch.). Ze is doodmoe, maar vroeger laten drinken betekent dat ze maar de helft drinkt en dat is ook geen oplossing, natuurlijk.

Nu, ze moet natuurlijk nog haar vijf flesjes drinken per dag, anders krijgt ze niet genoeg voeding binnen. Grotere flessen en naar vier gaan is geen optie, wegens ze zal die toch niet uitkrijgen. En volgens mij is dat ook niet gezond, zo van die grote flessen voor zo’n klein kindje.

De opties die ik zie:
– overdag minder tijd tussenlaten. Ik geef haar nu eten als ze erom vraagt, en meestal is dat om de 3,5 uur. Vijf flessen om de 3,5 uur is echter een dag van 17 uur, dus dat is lang. Om de drie uur zou een oplossing zijn, maar dat betekent dan dat ik haar eten moet geven *voor* ze echt honger heeft, en dat is gelijk zo raar, niet?
– haar ‘s avonds laat wakker maken nog eens, voor een fles. Ze zou namelijk ook om de 4h ongeveer kunnen drinken, want na 3,5 uur heeft ze nog niet zoveel honger. Ik zou dan bijvoorbeeld een flesje kunnen geven rond zeven uur en haar om elf uur wakker maken en laten drinken. Maar is dat niet wat raar, zo’n kind uit haar slaap halen om te eten? Vooral aangezien ze dus al doorslaapt, helemaal uit zichzelf.
– mij niks aantrekken van het feit dat ze moet vijf flessen hebben volgens de boekskes en gewoon voeden als ze honger heeft. En wordt ze wakker ‘s nachts, dan is dat maar zo. Nu is het zo dat ik het idee heb dat ze daar wel deugd van heeft, van haar lange nacht: ‘s morgens is ze zo’n fijne vrolijke baby, ge hebt daar geen gedacht van. Om nog maar te zwijgen van hoeveel deugd ik heb van die lange nacht. Een vrolijke mama is ook niet onbelangrijk.
– haar na de fles van vijf uur, als ik zie dat ze moe wordt, nog een tukje laten doen in bed. Voorlopig doe ik dat niet, omdat ik schrik heb dat ze a) ofwel haar nacht gaat beginnen b) niet meer moe gaat zijn als ze echt moet gaan slapen.

Moeilijk hoor. Wat denkt u? Of zouden jullie nog iets anders doen?

Neen!

Jaja, het is mijn energie en al.

Recent is er het één en ander veranderd aan de bedrijfsvorm van mijn wederhelft. Dat klinkt als een zeer rare zin, en als hij hem zou uitspreken zou het waarschijnlijk één of andere ranzige connotatie krijgen, maar eigenlijk is het heel onschuldig. Zoals: hij heeft nu een btw-nummer en daarvoor niet. Die verandering betekent dat de gegevens moeten aangepast worden bij de telefonie, de mobiele dink en den elektriek. Aangezien het lief keihard aan het opnemen is voor seizoen twee, en ik tijdens de dutjes toch aan huis gekluisterd ben, regelde ik het hele gedoe. EN OOK WEL OMDAT IK DAT ZO GRAAG DOE. ahum. Aldus spendeerde ik een paar dagen met het doorlopen van menu’s (voor nederlands druk 1), en het luisteren naar wachtmuziekjes terwijl ik ondertussen mijn nagels vijlde, de keuken opruimde, een was instopte en de frustraties opstapelde. Allez, ge kent dat: het doorsnee moederschapsverlof.

Maar die telefoontjes zijn eigenlijk niet hetgeen waarover ik het wil hebben, maar wel de brief die ik na het telefoontje kreeg van een niet nader genoemd nutsbedrijf. Dat mijn registratie in orde was en of ik dan alsutblieft dankuwel even een waarborg van 766 euro op hun rekening wilde storten. zevenhonderdzessenzestig euro, jawel. Dat is dus dertigduizend oude Belgische Franken, peoples. Nu heb ik de gewoonte niet zomaar bedragen waar ik langer dan een week voor moet werken te spenderen zonder te weten waarom, dus belde ik nog maar eens naar de klantendienst van het niet nader genoemd nutsbedrijf. Wachtmuziekje, nederlands druk 1 en dan een zeer vriendelijke jongen aan de lijn die uitlegde dat het dus geen voorschot was, maar wel degelijk een waarborg. Wij schrijven dat over op hun rekening, en als we ooit eens niet betalen, dan nemen ze centjes van die waarborg. Toen ik enigszins verontwaardigd repliceerde dat dit toch wel vreemd was, antwoordde hij dat “zulks standaard is bij nieuwe bedrijven” en het een kwestie was van “risico inperken, voor het geval we niet zouden betalen”. Enige verontwaardigde mondigheid van mijnentwege later (“dus, u wilt zeggen dat als ik correct betaal — wat ik overigens al acht jaar doe aan uw bedrijf — dat die 766 euro tot de eeuwigheid op uw rekening blijft staan, en u daar intresten voor krijgt?”), bood de vriendelijke jongen mij aan iemand van de bevoegde dienst te laten terugbellen.

Twee dagen later stond die meneer van de bevoegde dienst van het niet nader genoemd nutsbedrijf op mijn antwoordapparaat. Dat ze mijn dossier nog eens hadden bekeken en hadden besloten de waarborg te laten vallen.

Moraal van het verhaal: als ik een brave burger was geweest, dan was er nu 766 euro die stond te blinken op andermans rekening. En waar ik dus niet over zou kunnen beschikken tot ik opeens zou besluiten dat we geen elektriciteit of gas meer hoeven.

Ik vraag mij af hoeveel mensen ze dat dagelijks lappen, dat soort truken.

kinderspam

Afweersysteem ammehoela.

De laatste 24 uur werd er hier gevaccineerd dat het een lieve lust was: lief en ikzelve kregen gister een portie griep door de aderen gejaagd, Mira ging vandaag naar kind en gezin voor twee spuitjes en een mondvaccin. Het spreekt voor zich dat ze de hele bevrijdingslaan bij elkaar heeft gekeeld. En dat ik vanavond voor haar bad behoorlijk ontroerd was door de twee aandoenlijke plakkerkes. Eentje op elke babydikke bil.

Ze reageert zoals in de boekskes staat: koorts (38 daarnet), slecht drinken, moe en huilenhuilenhuilen. Benieuwd wat het vandenacht gaat geven.

Wat niet in de boekskes staat: dat uw kind na een suppooke opeens kan rollen van buik naar rug. Leve perdolan!

Ja!

Belgische kindjes zijn aanstellers.

Henk, de collega van mijn lief, die heeft een petekind, vers uit de buik. En dat petekind, daan, woont in India. En in India, daar wassen ze boorlingskes zo:

Het plaatst Mira haar gekeel als ik een jas probeer aan te doen ietwat in perspectief, me dunkt.

© All Rights Reserved 2021 Theme: Promos Blog by Template Sell.