projecten

Pindanoten zeg ik u.

Oh, en trouwens. Alles wat we tot nu toe hebben gedaan van verbouwing, dat was eigenlijk niet verbouwen. Nu wel. We gaan de achtergevel slopen en deuren versteken en er komen nieuwe vloeren, plakwerk, fundamenten. So exciting. yeey.
Hopelijk is alles klaar tegen de herfst, want zo zonder ramen als het koud wordt: brrr.

projecten

Omhoog.

Wij verhuizen momenteel ons hele hebben en houden een verdiep hoger. Lief heeft een bureau op de zolder nu, en onze slaapkamer wordt ook een beetje living in plaats van alleen slaapkamer. Het vorig bureau van lief, daar komt onze eetkamer-slash-mijn bureau en in mijn bureau, daar komt de frigo, de diepvries en de grote zetel. Dat laatste is alleen maar omdat we die dingen onmogelijk boven krijgen.

Voor ons valt het allemaal wel mee, maar de kat die loopt wat verweesd rond. Snuffelt en miauwt. Het zal proper zijn als we hier volgende week zijn vloeren en plafonds gaan uitbreken.

Neen!

Flash.

Ik krijg de kriebels van mensen die de Vlasmarkt de Flashmarkt noemen. Ik weet niet waarom, maar ik vind het belachelijk. De vlasmarkt is de vlasmarkt. En die heeft geen bijnaam nodig.

Inwijkelingen. Tsk.

Ja! moeilijk

Fin.

Zo. De zaal is geveegd, de tribune afgebroken, de kassa gemaakt en de backstage opgeruimd. Het doek is gevallen over Vijf, en daarmee ook over de allereerste keer dat ik iets dergelijks heb georganiseerd. Content dat alles goed is verlopen, content dat iedereen content was, content dat het voorbij is ook.
Els heeft mij er verschillende keren op gewezen dat ik “zo praktisch ben dat ze er schrik van krijgt”. Wel, Elsken: de komende dagen laat ik de chaos in mezelf even los, om dan overnieuw te beginnen, zij het dan gewoon in onze verbouwing. Maar nu even niet: nu wil ik op de feesten staan en vriendjes zien en verhalen horen die ik eigenlijk al ken maar zo graag hoor vertellen.