spannend é.
Ik ga er niet geraken, om te eten, zo klonk het door de walkitalki. Ik duwde net de deur van het restaurant open en antwoordde bijgevolg enigszins teleurgesteld Oh. ist waar? Waarom?
Dat er iets ontploft was in zijn lokaal. En dat hij nu wat brandwondjes had in zijn gezicht. Maar dat ik me geen zorgen moest maken (wat ik wel deed) en niet moest verschieten (waarvoor het al te laat was). En dat hij nu geen tijd had om het uit te leggen, want dat hij naar de dokter ging en eerst nog langs huis ging passeren want zijn trui en zijn T-shirt waren verbrand. Salu schatjen, ik zal nog eens bellen straks als ik van de dokter kom.
Klik. Slik. Neeneen, ik was helemaal niet ongerust. Zo ben ik niet.
Binnen een paar dagen zijn wij drie jaar samen. Drie jaar geleden, dat was een avond die eindigde aan de ruit van een bakker. Ergens in Gent (we verraden vanzelfsprekend niet waar precies) is er namelijk een ruit waar je vanaf een uur of vijf op kunt tikken. Een bakkersgast doet dan de ruit open en verkoopt croissants, recht uit de oven. Hij was zeer zwaar onder de indruk van het feit dat ik zo’n dingen wist, toen. Mijn coolheid steeg meteen een paar ferme punten.
De tocht was voorheen langs het oord der verderf op de vlasmarkt gegaan en nog eerder langs het gouden hoofd gepasseerd. En de avond was begonnen met een date in zijn — overigens indrukwekkend proper opgeruimde — huis met een fles wijn en The Office. Die fles wijn, die kwam uit mijn auto en hij was ze daar vergeten na een kwis.
Een kwis in mijn thuisdorp, waar ik hem en een paar andere muziekgenieën mee naartoe had genomen. We hebben heel erg gewonnen, die avond. Zo lijk met 5000 punten voorsprong en al.
En ik wist toen helemaal niet dat hij niet graag kwist. Echt niet. Het is dus bij de ene keer gebleven, ondanks herhaaldelijk aandringen van mijnentwege. Eens de vrouw versierd is, is er geen reden meer om te doen alsof, denk ik.
Tot vanavond, want hij gaat eindelijk nog eens mee. Een moment van zwakte? Onoplettendheid? Of zou hij ook bedacht hebben dat het bijna drie jaar geleden is dat we de vorige keer samen een kwis hebben gewonnen?
Gisteren:
Naar het Oostvlaams rockconcours geweest in Vooruit. Veel mensen teruggezien. Veel muziek gehoord en gezien. Veel gelachen. Bier gedronken. Door de koude nacht naar de korenmarkt gewandeld. Nachtbus genomen naar huis (gratis!) en daar euforisch en overlopend van stadsliefde door geworden.
Vandaag:
Hoofdpijn van het bier en de luide muziek.
Keelpijn van het boven de muziek uit te proberen schreeuwen.
Rugpijn van de hele avond recht te staan.
Zo rock’n roll dat ik ben, jonk.
Nieuw project alert. Ik heb de gewoonte iedere nieuwe cd die we aanschaffen, sinds een maand of zes, op mijn pc te zetten ook. En als ik eens in de stemming ben voor iets ouds, dan durf ik al eens een plaat uit de kast ook hierop zetten. Het gevolg is een ondertussen redelijks groot muziekbestand, en ik heb de indruk dat ik te vaak dingen vergeet. En altijd naar hetzelfde luister.
Ik heb besloten dat ik eens mijn volledige itunes ga aflopen, te beginnen bij de letter A, te eindigen bij de Z. En als ik iets tegenkom dat de moeite is, dan zal ik het u melden. Niet omdat het u interesseert, maar omdat ik daar toevallig zin in heb. Mwoeha.
ABBA, die stonden helemaal vooraan en die heb ik meteen geskipt wegens disco is alleen mijn ding als ik te veel heb gedronken. En aangezien ik momenteel examenlijsten maak, is dat hoegenaamd niet het geval. Wel blijven aanstaan: Absynthe Minded, met het zeer mooie “New Day”. Een plaat die ik iedereen zou aanraden, eigenlijk, al was het maar uit ietwat misplaatst Gents chauvenisme.
Ook leuk en al maanden niet meer naar geluisterd, zo blijkt: The Afghan Whigs, gesplit in 2001, kort weer bij elkaar in 2006 en ik weet niet hoe het er nu mee gaat, ondertussen. Alleszins: hoera voor Debonair! Wat een beest van een nummer is dat toch.