En al

Op het randje.

Kent u dat, die dunne lijn tussen ziek en gezond? Daar balanceer ik nu al drie dagen op: ik heb een klein beetje koorts, een beetje pijn in mijn armen en schouders en rug, al een paar dagen geregeld zware hoofdpijn. En ik ben een slappe schotelvod.
Ik weet waar het aan ligt, daar niet van: te weinig ontspanning, te veel gewerkt. All work and no play makes i. unhealthy. Dus vecht ik met de wapens die ik heb, de laatste dagen. Een bad af en toe, met een boekje in plaats van een cursus. Op tijd slapen, en uitslapen. Een wanhopige huisvrouw op zijn tijd, een fruitsapke bij het ontbijt en een neurofen als ik pijn heb.

Niet ziek worden is heel belangrijk, nu. Het eerste semester heeft een beperkt aantal lesweken en die zitten propvol, want er moet veel leerstof gezien worden voor januari. Alles wat we zouden missen, moet ingehaald worden. En dat is quasi onmogelijk. Ik hou de lijn dus nauwlettend in de gaten.

En al

Feng.

Trouwens, als er iemand zegt: “En natuurlijk dan geel in het midden, rood vanboven en zwart onderaan” en er antwoorden direct twee of drie mensen “Oooh, Feng Shui!”, dan is het voor mij bijzonder moeilijk om niet onder de tafel te kruipen van het lachen.

Ja!

Mijn verjaardag-dag.

Zo, dat is ook al weer voorbij voor een jaar, die verjaardag. Met volgende week nog een kleine uitloop in Het Gouden Hoofd, inclusief Rosco-show.
Maar het was dus bijzonder fijn, bedankt aan iedereen voor de smsjes, telefoons, mailkes, facebook-messages en kaartjes met de post!
De timing was excellent: mijn derdes, met wie ik op donderdag les heb, hadden speciale activiteiten, dus ik was vrij. Geslapen tot half tien en dan naar de directeurswoning getogen om mijn verjaardagscadeau van mijn mama en papa te bestellen: zes vlinderstoeltjes die ik al heel lang wil. Tegen de kerstvakantie zijn ze binnen.
Daarna een tussenstop aan McDonalds en dan naar McCarthy in Het S.M.A.K. En tot slot een optreden in Olland met mijn lief.

De avond voordien was de familie al langsgeweest en ben ik overladen met kdootjes: een button voor mijn tas, de zilveren lepel, een boek over tijdloos wonen, de derde serie desperate housewives op dvd en het nieuwe Jeroen Brouwers-boek. En ook bloemen en een prachtige orchidee.
Bovendien is 30 blijkbaar de leeftijd waarop mensen de kans op een huwelijk opgeven: ik heb van mijn grootouders aan weerskanten mijn trouwcadeau gekregen. Centjes die nu veilig op de bank gaan en volgend jaar gespendeerd zullen worden aan respectievelijk een mega-kookvuur voor de keuken en een lange tafel voor de living.

Ik ben een verwend kind, ik ben mij daar volledig van bewust. En wijs dat dat is jong.