Ik was blij dat ik mijn kodak nog had meegegrist in het buitenlopen.
Daarnet hoorde ik luid gejank buiten op de muur. En toen ik me omdraaide was ik nog net op tijd om de roste katte van een paar huizen verder snel weg te zien spurten. Vijf seconden later kwam onze Boogie rustig uit de boom op de muur gesprongen, daarbij de roste triomfantelijk nakijkend.
Hij leert snel.
Een mens mag daarvan zeggen wat hij wil, het blijft wennen. De wekker om zeven uur, na een zomer van relatieve uitslaperigheid. De ochtendroutine, die zo roestig is dat ik er een half uur langer voor nodig heb dan normaal. De bomvol gevulde agenda, met afspraken waarop een mens niet te laat mag komen (vakantie-afspraken, die zijn wat rekbaarder, vind ik) en mijn hoofd dat volzit met een curriculumvernieuwing en nieuwe ICT-eindtermen.
Dit jaar geef ik voor het eerst les in het eerste jaar (meteen 6 nieuwe groepen, jawel. onze eerstes zijn talrijk, dit jaar), naast mijn opdracht van vorig jaar. Dit jaar organiseren we voor het eerst een reeks nascholingen over digitaal leren. En het belangrijkste: dit jaar schakelen we voor tekstverwerking, presentatie, e-mail en internet helemaal over op Open Source. Het wordt een spannend academiejaar, denk ik.
We hebben een gat in de deur, sinds een paar minuten. En in dat gat steekt lief momenteel een elektromagnetische cat mate. Moefti, de kat van H. en A., is gigantisch bang van haar exemplaar, maar ik denk dat onze held er niet veel problemen mee gaat hebben. Freedom. It awaits.
Update, 10 min later: Boogie wandelt al vrolijk in en uit, het ding is nog niet eens vastgevezen. Moefti is een beetje een janet.