Nefast voor de feestvreugde is dit, op deze anders perfecte zondag. Vooral als kort daarna nog een zoon aan de deur staat die het telefoonnummer van de dakwerker eist om het hem “eens te vertellen”. We hebben hem wat kunnen kalmeren, denk ik, maar ik was helemaal van de kaart daarna.
Erg voor die mensen, ook. Ik hoop echt dat morgen alles al opgelost geraakt en dat de schade een beetje meevalt.
Wim had het er woensdag op café over, hoe hij zijn naam heeft verbonden aan B Plus.
Om alle misverstanden te vermijden, B Plus is geen politieke partij en zal dat ook nooit worden. Bij de stichting van B
Plus in 1998, hebben de oprichters zich als doel vooropgesteld om een drukkingsgroep, over alle partijgrenzen heen, tot stand te brengen. Deze groep zou enerzijds verzet bieden tegen separatisme en anderzijds ijveren voor een waarachtig en evenwichtig federalisme.
De leden van B Plus bestaan uit mensen met de meest verschillende maatschappelijke achtergronden. Zij dragen allen samen met één, krachtige stem een boodschap van verdraagzaamheid en solidariteit uit naar de politieke wereld toe. Verdraagzaamheid en solidariteit, met respect voor ieders verscheidenheid, vormen de basisbeginselen in de actie van B Plus.
En ik zit nu al de hele voormiddag te lezen en te knikken.
Volgens B Plus, dat ijvert voor een nieuwe politieke cultuur, getuigt het streven naar een multiculturele en meertalige democratie van politieke cultuur en ethiek. De wereld van morgen zal behoefte hebben aan meer meertalige parlementen, niet aan minder. Meer en meer zullen mensen in onze kleiner wordende wereld verplicht zijn in meertalige vergaderingen, met de hulp van simultane vertaling, samen te zoeken naar gedeelde waarden, waarheden en oplossingen. Dit vergt inspanningen. Ze leveren en ze niet uit de weg gaan is blijk geven van politieke cultuur. B Plus wil dat er open en openhartig gedebatteerd wordt over politieke moed, staatsmanschap, verantwoordelijkheidszin en eerbaarheid in het algemeen (in alle geledingen van het maatschappelijke leven) en over federale loyauteit in het bijzonder.
U zou het ook eens moeten proberen, dat lezen.
Nu de werkmannen wegzijn, blijft er in huis een spoor van vernieling achter. Want ze hebben niet alleen opgebouwd, ze hebben ook afgebroken en dat brengt het onvermijdelijke stof met zich mee.
Kuisen en opruimen dus. Terwijl we toch vuil aan het maken waren hebben we meteen de balatum eruitgehaald op de zolder en in stukken gescheurd. Dit exemplaar was trouwens niet vastgelijmd (en ik hoor nu achter computers allerhande gejuich ontstaan), dus we kunnen meteen schuren.
De hele middag is lief al in de weer met stoffer en blik en een stofzuiger in overdrive. En ik heb honderden latjes van onze afgebroken lichtsluis in dozen gestopt. En de lichtsluis gepoetst. En meteen ook de kelder gereorganiseerd. En een was ingestoken. Om maar te zeggen: het enthousiasme is groot vandaag en we zijn helemaal klaar voor fase 2 van het renovatieproject. Als het nu nog eens een maand of twee vakantie zou kunnen blijven zou het ideaal zijn. Jammer genoeg begin ik maandag weer te werken…