Alles van waarde is weerloos
Ik ben deze nacht wakker geworden in de regen op ons dakterras (in ons huidige huis ja) met de gedachte “Maar i. de steekmessen liggen helemaal niet op het terras”.
Daaropvolgende sequentie van gedachten:
– “Het regent. Ik kan de brander niet gebruiken als het regent, denk ik”
– “Oh. het is nacht.”
– “Hm. ik heb een pyjamabroek aan”
– “En dit is mijn nieuwe huis niet, overigens”
– “ik zal maar weer gaan slapen zeker?”
Er is een nieuwe broodjeszaak op de Ottogracht. Lekkere broodjes, vriendelijke mensen en ik heb een gratis zen-drankje gekregen.
Maar acht-euro-vijftig voor twee broodjes? Ok, geen gewone broodjes kaas, maar toch.
Zoals Daniel het zegt:
Als je zo vreselijk gehecht bent aan je broodje, verkoop het dan niet man.
Hoe gaat het eigenlijk met de vloer, vraagt u zich misschien af. Of neen, waarschijnlijk vraagt u zich dat niet af, maar ik had me voorgenomen om de progressie hier te documenteren, dus doe ik dat ook. Het is mijn weblog é maat, dus als het voor mij interessant is, dan is dat goed genoeg.
Anywayz. De vloer dus, en bij uitbreiding het volledige weekend. Mama en papa waren er weer om te helpen en te behangen en neef Tim kwam ook vloeren afsteken. Daarenboven liepen ook mijn oma en opa langs en kwamen op zondag de schoonouders met taart voor de innerlijke mens. Gewoon eens langskomen, dat lukt echter niet bij ons en zo kregen we nog een paar helpende handen bij.
Er werd afgestoken en behangen en op het eind van het weekend was de vloer zowaar klaar…
Daar ging natuurlijk een heel proces aan vooraf en ook daar zijn foto’s van. Wanneer u doorklikt op de tools kunt u zien wat voor exotische dingen we gebruikt hebben…
Om erop verder te gaan. I’m with johan on this one: de uitstap is voorzien voor 2015. Dat geeft de nieuwe regering nog 8 jaar om werk te maken van alternatieve energie. Subsidiëren en goedkoper maken, die handel, zeg ik. En dan binnen 4 jaar evalueren of de uitstap haalbaar is. We gaan echt niet vooruit gaan als we nu weer beginnen met “we gaan het nooit halen, dat lukt nooit”. Acht jaar. Tegen dan zitten kindjes die nu pas geboren zijn al in het derde leerjaar. Om het even aanschouwlijk te maken.
Daarnet ging ik in de bioplanet snel een zakje quinoa halen, want daar verkopen ze dat en ik eet dat al eens gaarne sinds Zuid-Amerika.
Aan de kassa, alwaar ik 2 euro 45 cent moest betalen voor de quinoa, kreeg ik een zakje muesli en een doos sojamelk cadeau (want het is bio-week) én een basilicum-plantje (want de winkel bestaat vijf jaar).
Vier dingen voor de prijs van één. Bio is de max.