Alles van waarde is weerloos
In de bio-planet, net om de hoek van ons nieuwe huis, kan je een heleboel biologische geteelde toestanden kopen en ook bio-brood. Eén van die bio-broden heet “drielingbrood” en is gemaakt uit drie verschillende soorten deeg: een spekkeldeeg, een deeg met zaadjes en een gladde deeg. In één brood.
Ik vind dat dus wijs: ieder sneetje brood is een avontuur op zich.
(En voor u het vraagt: ja, dit inderdaad het boeiendste dat over mijn leven te melden valt momenteel.)
Tsk.
wilde ik daarnet iets op mijn eigen weblog posten, herkent Bad Behaviour mij toch wel als een spammer, zekers. Waar gaan we naartoe als uw eigen software zich al tegen u keert.
Ons nieuwe huis, dat is daar koud en donker, wist u dat? Als ge dan daar drie kwartier wacht op iemand die komt kijken ivm. een offerte en dan blijkt die mens al een hele tijd geleden gebeld te hebben om te zeggen dat hij er niet zou geraken maar uw wederhelft heeft de telefoon niet gehoord, dan zijt ge niet content.
Als vriend D. dan cynisch opmerkt: “welkom in verbouwingsland”, dan ben ik persoonlijk gereed om geweld te plegen.
Het is lente in mijn stad. Deze ochtend opgestaan met het kwetteren van de vogels en na een stagebezoek en lesgeven naar de in de stralende zon badende Bijloke getrokken voor de persconferentie van het mij zeer genegen festival. Allez, eigenlijk was de persconferentie al uren gedaan en was ik nauwelijks op tijd voor het achteraf-socializen.
De fotograaf nam foto’s van jongedames in het raam, (terwijl de andere fotograaf blijkbaar elders op de site rondzwierf…) en alle aanwezigen waren ietwat uitgelaten na een blijkbaar geslaagde conferentie. Fijn was dat.
Thuisgekomen, een tukje gedaan op het dakterras, en daarna een beetje door de stad gezworven, op zoek naar eten. Mensen tegengekomen die ik vaak zie, mensen tegengekomen die ik veel te weinig zie. Een etentje, een brownie en een muntthee later is het nog steeds niet donker.
Zomeruur: i love it.
Zaterdagavond, na een etentje met Los Gringos (6,5 maand) zijn we nog een keer naar het überfest van marginaliteit op het Sint-Pietersplein afgezakt.
Een vreemd trekje van mijzelve is namelijk dat ik ongelooflijk graag met een loodjesgeweer op van die gele buiskes schiet. Ik kan dat ook veel beter dan de meeste jongens, dus dat maakt het extra stoer.
Dierbare vrienden, als jullie dus een housewarminggift zoeken: het is een ideetje om voor samen te leggen.