Lief en ikzelve waren reeds geruime tijd op de hoogte van de gezegende staat van gemeenteraadslid Decroubele-Braeckevelt. Wij hadden echter geheimhouding gezworen. Vorige week, op het Gentblogt-feest, zei Lief opeens tegen Lien “Ah just. Proficiat é”, waarop Lien hem giftig en met opgetrokken wenkbrauwen aankeek. Er stond immers gezelschap bij dat nog van niks mocht weten. Lief vulde gezwind aan “Euhm.. met uw nieuwe badkamer.”
Ben ik de enige die bij de nieuwe (overigens: hoera hallo zo goed maat) CD van Bloc Party spontaan aan het indertijd redelijks fantastische Life Of Agony moet denken? Aha, ik dacht het niet, inderdaad.
Ik heb daar geen enkele CD meer van blijkbaar, maar ik heb net een aantal nummers downgeload (that’s what the hip kids do, these days) vanop de iTunes-winkel. Bijgevolg heb ik ontdekt dat ik Through and Through, Fears, Let’s Pretend en Underground nog steeds rats vanbuiten ken. Dat was in die tijd al niet zo eenvoudig, maar ondertussen is het toch 10 jaar of meer geleden…het geheugen is echt wel vreemd bijwijlen.
Qua melancholie kan dit trouwens ook wel tellen, is het niet?
De titel is één van de grappigste zinnen die ik de laatste weken heb gehoord, maar u krijgt er nog wel een keer meer uitleg over, ten gepaste tijde. Nu mag dat niet, zoals er zoveel dingen niet mogen tegenwoordig.
Het is een donkere dag vandaag, met veel regen en dus kan een mens niet veel anders dan praktische dingen afhandelen. Uitzoeken hoe leningen in elkaar zitten, een les of zes voorbereiden, een artikel schrijven.
Living on the edge betekent op zo’n dag: truien met een etiket “handwas” toch in de machine stoppen wegens te lui. Ik dan, niet de truien. Truien kunnen niet lui zijn, want truien hebben geen emoties. Al beweerde Herman De Coninck ooit van wel, in een gedicht. Maar dat is een geheel andere zaak.
De truien zitten in de machine, en ik wacht gespannen af. Als alles er deftig uitkomt schept dat immers mogelijkheden voor de toekomst. Als ze krimpen, dan hebben we meteen geen handwas-truien meer en is dat probleem ook al weer van de baan.
Soms kunt ge gewoon niet verliezen.
Gisteren naar Rotterdam geweest om te kijken naar Javier Guzman, naar zijn programma “Delirium”. Het was niet wat ik ervan had verwacht, maar ik merk wel dat ik er nu al sinds gisterenavond mee bezig ben in mijn hoofd.
Achteraf hebben we nog even met hem gepraat en hij lijkt een fijne en sterke meneer. Hij zei zelf dat hij tegenwoordig veel meer belang hechtte aan het verhaal dan aan de lach en ik denk dat dat precies is wat ik niet had verwacht. Maar een verhaal vertelt hij wel degelijk. Hij loopt daarbij zodanig met zijn ziel onder de arm dat het bij momenten pijn doet. En laat ik dat nu eigenlijk wel mooi vinden, op z’n tijd.
Straks, of morgen, meer op Het Project.
In kader van onze midi-midlife-crisis hebben vriendin klijn, vriendin E. en ikzelve gisterenavond kortstondig ons gezelschap in de Paganini verlaten voor een kleine trip naar de overpoort en down memory lane. We zijn zowaar een half uur naar De Pallieter geweest, alwaar Tim nog steeds de draaitafels beroert en waar de dingen eigenlijk niet zoveel veranderd zijn. Keiharde muziek, een massa dansende studenten en mensen bovenop tafels. Tim heeft zelfs zijn muziek een beetje aangepast aan onze leeftijd en al.
We hebben een spa gedronken, een beetje staan lachen en dan zijn we teruggekeerd naar het rustige café. Een half uur per academiejaar in de overpoort lijkt me ruimschoots voldoende.