Alles van waarde is weerloos
Voor ik het vergeet: vrijdag is Lou, de zoon van vriendin S. en vriend P., geboren. Een SMSje vertelde ons dat we hem binnenkort mogen komen bewonderen en ik moet zeggen dat we allebei razend benieuwd zijn.
Ik denk ook dat Lou een übercoole kleine gaat worden, trouwens. Dat kan niet anders, met zo’n naam en zo’n ouders.
Alleszins: een heel dikke proficiat van alhier!
Bon. Net terug van Les Deux Capes. Volledig verslag en foto’s volgen ongetwijfeld, maar eerst moet ik even een paar dingen voor het werk afhandelen.
Anyway. Vrijdag voor we vertrokken hebben we een bod gedaan op het huis. En gehoord van het immokantoor dat er een ander bod was van 15 hoger dan het onze, dus dat het onze niet aanvaard zou worden tenzij we erboven zouden gaan. Wat we niet gedaan hebben, dus we gingen ervan uit dat het zou verkocht zijn ondertussen.
Net langs het huis gereden en gekeken op internet en het staat nog altijd te koop. Ik ben opnieuw niet zeker dat er wel een bod was.
En waarschijnlijk zouden we wel *kunnen* boven dat hogere bod gaan, maar dat zou ten koste van de geplande verbouwing gaan en dat willen we niet. En sowieso: het is het principe. We hebben onze prijs vastgesteld en als het meer moet zijn dan zal het een andere koper zijn.
Ik heb vandaag en gisteren al verschillende keren heel hard luidop moeten lachen met iets wat geschreven wordt op de interne mailinglijst van Het Project.
Er zijn namelijk veel grappige dingen, momenteel. Ofwel ben ik gewoon uitzonderlijk vrolijk.
Maar een mail als deze vind ik dus hilarisch:
En dat draait en dat draait maar, hier vanboven. Zot wordt ne mens daarvan! Maar let op: de vijand is overal hé! Zie maar hier op de bodem van mijn navel! Pluis! Had ik het niet voorspeld? Vorig jaar nog, in mijn ander leven, tegen mijn chakra! Ingeborg, wo bist du geblieben?!
Kijk, dat vind ik nu eens mooie kussens, die livingstones. Waarschijnlijk pokkeduur, maar soit.
