In uitgesteld relais heb ik net gekeken naar de tweede aflevering van De Parelvissers en mijn enthousiasme is nog gestegen, eigenlijk. Ik vind het spannend. Ik denk dat Stevenn misschien gelijk heeft, maar aan de andere kant zal dat een beetje evident zijn. Misschien. Ik weet niet.
Maar ik vind het goed! Loving it! Applaus!
Yez! We mogen het eindelijk vertellen, na twee weken zwijgen op het grote web. Deze blogmevrouw en deze blogmeneer gaan zowaar van trouwen doen….
Gefeliciteerd, lieve kindertjes!
Twee musea, een koffiehuis, een jazz-café voor het aperitief, een bitchin paella in een fijn Spaans restaurant en een comedy-voorstelling: deze zondag zorgt ervoor dat ik weer een massa schrijf-inspiratie heb voor Gentblogt….
En heeft u trouwens gemerkt dat het vandaag – uit de wind en in de zon- met een beetje fantasie op een heuse lentedag begon te lijken. Ik heb dan ook principieel een hele namiddag mijn nieuwe zonnebril opgehouden.
Het is nu slechts een kwestie van weken (wat zeg ik: misschien slechts dagen) voor het leven waar mooi en zonnig wordt.
*juicht*
– Geert (niet Hoste) heeft dat goed gedaan, hoewel zijn nogal absurde humor niet altijd even goed werkte op het Zomergemse publiek
– My darling rules big time. Het ging hier alweer om een volledig ander publiek, helemaal andere omstandigheden en alweer was er applaus, veel gelach en een enthousiasme achteraf. En ik weer trots natuurlijk.
– Als er in Gent een café zou zijn waar er zo’n grote keuze aan hapjes zou zijn als in De Scheve Zeven, dan was dat hét café waar ik iedere week zou aan de toog hangen. Zo lekker,maat.
Spannende dag, vandaag. Lief is vanmiddag al vertrokken naar ons beider geboortestreek, in het kloppende hart van het meetjesland. Om te repeteren en technische doorloop te doen.
Ik ben er niet gerust in.
Begrijp me niet verkeerd: Lief gaat dat goed doen, daar twijfel ik niet aan. Maar het is het publiek (of althans een deel ervan) waar ik niet gerust in ben.
Vanavond is er namelijkl een grote try-out in het dorp waar Lief is opgegroeid. En dat dorp ligt vlak naast het dorp waar ik ben opgegroeid. Dat betekent dat de zaal vol zal zitten met mensen die “ne keer komen kijken” en ons kennen. Mijn ouders, zijn ouders, mijn grootouders, zijn grootouders, mijn ooms en tantes, zijn ooms en tantes…de hele meute. Dat is leuk, want al die mensen zien hem graag, dus die zullen het wel goed vinden. Daar maken we ons geen zorgen over.
Wel zorgen heb ik over de rest van het publiek. Zij die ooit in een meetjesland-dorp hebben gewoond, kunnen zich makkelijk voorstellen wat ik nu ga omschrijven.
Het dorp in kwestie is een klein dorp. De familie van lief “goed bekend is in het dorp”. Genre schoolmeester, dokter, kleuterjuf,…
Dat betekent dat de helft van het publiek hoogstwaarschijnlijk een kaartje heeft gekocht om “ne keer te zien wat dienen jongsten van de rijckaerts doet”.
Ik weet zeker dat er gesprekken zijn geweest genre “dat woont doar in ‘t stad en dat treedt doar op en al. Ja, ‘t is voor te lachen. Ze zeggen zulder dat toch. Akpeinzekik gelijk geert hoste, zekers.”
*trekt een bezorgd gezicht*
Binnen een uurtje komt Geert, die vanavond van voorprogramma doet, mij halen. Dan gaan we samen eten met lief, de organisatie en de techniek-mensen. Ik heb dus nog een uurtje om mijn eigen zenuwen onder controle te krijgen en eruit te zien alsof ik alle vertrouwen heb in de zaak. Want als ik stress heb, dan krijgt lief nog meer stress.
*zucht*