mediagedoe

Eurosong 2.

Net thuis van een heerlijk weekend, maar daarover later meer. Want Bartjen Peeters kondigt net de eerste “tropische pralien dat ge zijt” aan. Casa Creola met “Easy esta noche”, dat is het. En het inderdaad een schoon meiske met weinig kleren aan.
Het is een tof liedjen, vindt de verzamelde jury hier(verzameld jury= lief, vriendin B. en ikzelve.). Maar ze is niet altijd even toonvast.
Vriendin B. zegt: “het is leuk dat ze af en toe eens “hoew” doet, maar het is een beetje te veel. Less is more, en dat heeft ze aan haar kleedje wel begrepen. “ Lief: “ik vind dat wijs, dat ze dat begrepen heeft.”

Next: Afi met “Not that beautiful”. Afi heeft verloren van Catherine van vorig jaar, in Star Academy. Maar ik vond toen wel dat ze beter kon zingen dan Catherine.
Lief slaat handen voor de ogen “Oeh, dat is veel been.” En vriendin B. zegt: “Mij hebben ze altijd gezegd dat ge moet kiezen: billen bloot of tetten bloot. Niet alletwee.” Het liedje kan hier op algemene goedkeuring rekenen. Het kind kan zingen en het is een tof nummerken.
Lief: “Hoew. Haar vest is open. We have vision. I repeat: we have vision.”

De volgende kandidaat is Tommy met “The best time of my life”. Hij heeft een gitaar van 150 duizend frank vast, zegt lief. Er valt niet veel over te zeggen, over het liedje. Mooi voor op de radio, maar niet voor het songfestival.

De Leyers-dochters: “Afi, ik vond het straffi.” en “Tommy, Tommy, Tommy toch”.

Barbara Dex met Crazy, dat is ons volgende kandidaatje. Ik herhaal wat ik vorige week als zei bij Vanessa: als ge’t al eens geprobeerd en het is niet gelukt, waarom dan nog eens?
“In mijnen bloten staan repeteren met mijn borstel”. Barbara toch, op de nationale televisie, doe dat toch niet.
Lief:“Dertig jaar te laat” vriendin B.: “Ze houdt zich in”. Ik zie haar helemaal staan in een biertent of op een podium in een 35+singles-café.
Het is Melissa Etheridge!

Beatoxic met “Feel like”. Ow hola. Het is van beatbox, zegt Bart. Vriendin B. krijgt de slappe lach van hoe het eruit ziet.
“Wie zijn tante staat er daar met vuur te zwaaien?” zegt lief.
Ik vind het oersaai. En ik keek er ongelooflijk naar uit, want dat beatboxen kan zo spectaculair zijn. Durven, kracht tempo en ritme, dat hadden ze moeten doen. Nu is het een gemiste kans. Toemme toch.

Els De Schepper met “Als ik je morgen ergens tegenkom”, die doet ook mee. Coiffeur Glenn is dezelfde als die van vriendin B. hier in de living. Dat van vriendin B. is nochtans mooier. Els heeft een jackson-kapsel, maar dan in het rood.
Lief heeft het zo niet voor Els. Dat is een grandioos eufemisme.
Ik vind dat het goed zou staan in het rijtje van Nicole en Hugo en Pas de Deux. Eurovisie-pulp!
En weet ge wat? Ik vind het goed. De rest beaamt volmondig maar vreest dat we met dat *haar* serieus gaan afgaan. De internationale pers wrijft zich in de handen, volgens hen.

Roxane met “Push” it is de laatste kandidaat. Vriendin B. vindt dat een *censuur*.
Vals gezongen.
Lief vindt het een goeie show. Maar lief vindt alles een goeie show met dansende meiskes die niet veel aan hebben.
Vriendin B. denkt dat ze nie goed ziet met haar haar voor haar ogen.
Het is een geestig nummer. Maar Roxanne kan niet zingen. Haar achtergrondzangeressen zijn wel steengoed.
Conclusie: geef die micro aan iemand anders en ze kunnen naar het songfestival.

En al

Keulen, baby.

Tot zondagavond zal het hier stil zijn, want vanavond heb ik een uit-eten-date met mijn meneer.
En vanaf morgen ga ik met één van mijn favoriete dames van de hele wereld een weekendje van Flair-trut gaan doen.
Zaterdag checken we in in het viersterren-Dorint Sofitel in Centrum Keulen en dan gaan we shoppen. Zondag brengen we door in het kuuroord van het hotel, alwaar enige gezichtbehandelingen, massages en lichaamspeelings reeds geboekt zijn.

Zondagavond ben ik fris als een hoendertje, uitgerust en relax opnieuw terug in Gent.

Geniet alvast ook van uw weekend, daarzo aan de andere kant van het grote web.

En al vriendjes

Truukskes.

On a brighter note: gisteren een bijzonder fijne avond gehad. In *Stasegem*, of all places.
Lief had daar een try-out van de nieuwe show en P., die van technieker gaat doen volgend jaar, was meegekomen. En ik dus ook, want op donderdagochtend werk ik niet.
De try-out was in De Trukendoos, een etablissement dat befaamd is in Harelbeke en omstreken. De Trukendoos is bovendien het café van Annick en Lieven. En Lieven, dat is eigenlijk ook Gili, de comedy-goochelaar. En Piv, die ging ook try-outen en plaatjes draaien.
Dus werd het een avond van veel grappige mensen rond een tafel, lekker eten, gezelligheid, twee geslaagde try-outs en een hoop pintjes (voor de jongens) en spa bruisjes (voor bob-i.) na.

Fijn was dat.

En al

Hoe i. een stijve nek kreeg.

Ruim twintig minuten te vroeg was ik. Ik werd om 13.30 op school verwacht voor een werkgroep over horizontale leerlijnen en draaide gezwind de parking op om 13.10. Nu is dat eerder uitzonderlijk, dat ik zo ruim op tijd ben en nog op mijn gemak koffie kan drinken, dus ik was behoorlijk tevreden over mezelf. Jeej for i.!
De parking stond, zoals ze dat zeggen bij ons in de heimat, lappende vol. Achteraan bleek -hoera hoera- nog een plekje vrij. Een miniscuul plekje, half in een bocht en naast een auto die eigenlijk een beetje over de lijn geparkeerd stond. Voorwaar geen sinecure om de Ford Feest daar in te manouvreren.
Gelukkig ben ik een uitstekend chauffeur (ja, ik vind dat van mijn eigen) en kan ik best goed parkeren. Om te voorkomen dat Ford Feest de auto’s van collega’s zou rammen en om de dode hoek in de spiegel geen enkele kans te geven, deed ik mijn volautomatisch elektrisch ruitje helemaal naar beneden en stak mijn hoofd door de ruit. Twee minuten later stond ik in de miniscule parkeerplek. Gordel uit. Raampje omhoog.
*slik*
Raampje omhoog.
*slik*
Raampje om-ho-og!

Geen beweging in te krijgen. Met de beste wil van de wereld niet. Vloeken en slaan op het portier hielp ook al niet.
Nu is Gent hoegenaamd geen onveilige stad, maar je auto buiten laten staan met het raam open is nu niet echt wat men een schitterend idee zou noemen.
Geen paniek echter, er is namelijk op anderhalve kilometer van de school een Midas en we weten allemaal: niemand kan wat Midas kan!
Daar aangekomen bleek dat allemaal bluf te zijn: Midas kon mijn raam niet maken, tenzij door de deur te demonteren en alles open te vijzen. Hola Paola! Dat laten wij niet toe bij de Ford Feest, en al zeker niet van een vreemde man.
Ik dus opnieuw de auto in en het onvermijdelijke gedaan: naar mijn eigen garage gereden. De garage van kettingrokende Tony. De garage met de twee vriendelijke meneren die aan de auto’s werken. De garage waar Ford Feest al jaren met respect wordt behandeld. De garage in Drongen. 10 kilometer van de school vandaan.

Het was koud.
Het was immens koud.
En tochten dat het deed.
En zin in een sigaret dat ik had.
En een stijve nek dat ik nu heb. Toemme toch.

Het goed nieuws is dat de lieve meneer van de garage mijn raam in tien minuten had gemaakt, er en passant nog een litertje olie opkapte en me vriendelijk uitzwaaide. Waardoor ik maar een halfuurtje te laat op de vergadering was.

Applaus voor Drongen Motors!