Op avontuur.

Ik heb net een Dr Oetker met (zelf toegevoegde) camembert naar binnen gewerkt, de verwarming staat vollen bak en de gordijnen zijn dicht. Me dunkt een uitstekend moment om het over gisterenavond te hebben.

Omstreeks twee uur ‘s middag vertrokken wij naar Nederlands Brabant alwaar lief zou try-outen voor Cameretten. Lange rit, soundcheck, technische doorloop, wachten, eten, thee drinken, nog wachten en dan een uitstekende voorstelling (de concurrentie is zeer zwaar, het zal een spannende wedstrijd worden). Achteraf waren er nog een paar programmatoren die een klapke wilden doen, we dronken een glas met de theaterdirecteur en blahblah tralalala. Allez, dat het tegen middernacht liep toen we naar huis vertrokken.

Op de autostrade vraagt lief of hij een sigaret mag roken in de auto en ik (als goedhartige en volgzame vrouw) stem toe. Na de sigaret besluit ik echter even flink te verluchten zodat het in de auto een beetje minder naar café ruikt. Ik zoem mijn ruit (aan de passagierskant dus) helemaal naar beneden, wacht vijf seconden en zoem ze weer naar boven.
Althans dat was de bedoeling.

Naar beneden lukte, maar daarna besloot het mechaniekje uitgerekend op dat moment de geest te geven en was de ruit met geen stokken omhoog te krijgen.

Beeld.
Het is half één ‘s nachts. Het regent hard en het waait behoorlijk. Guur herfstweer. Het is donker. Wij staan op de pechstrook langs een onverlichte autostrade terwijl vrachtwagens door de regen en de nacht voorbijrazen.

Gelukkig zijn wij allebei behoorlijk rustig in zo’n situatie. En gelukkig ben ik ook net iets realistischer dan mijn liefste. Zijn eerste idee was: “bwoaf. we gaan gewoon zo met die ruit open naar huis rijden.”
We hebben dat dan maar Plan B. genoemd. Plan A was het zoeken van iets om de ruit (of: het gat) af te stoppen en zo de schade een beetje beperken. En longonstekingen vermijden, dat ook.

Nu weet u dat misschien niet, maar mijn lief heeft een behoorlijk hoog MacGyver-gehalte (let u ook even op hoe ik het al voor de tweede keer over MacGyver heb deze week. Rode draad en al!). Zo heeft hij *altijd* secondenlijm bij. En kan hij op de meest ongelooflijke momenten wasknijpers, paperclips en lakskes tevoorschijn toveren en heeft hij iets met tessaTesa-tape (Lilith, ishku, youri en tomadde weten waar ik het over heb). En zo was er een half uurtje later een scherm gefabriceerd met tape en een beschermhoes van een gitaar die nog in de auto lag rond te slingeren. (Lief: “Eindelijk wordt mijn slordigheid beloond”)

De twee uur die daarop volgden zijn we naar huis gereden terwijl ik dat ding te hele tijd moest tegenhouden, hebben we carglass gebeld en een afspraak gemaakt en hebben we een oplossing gezocht voor het feit dat wij in het centrum van de stad wonen, zonder een garage. Uiteindelijk tegen drie uur stikkapot gaan slapen. Om dan om zeven uur terug op te staan.

Vandaag heeft lief de auto laten maken bij carglass. En ondertussen is hij in Amsterdam voor alweer een try-out, het sukkeltje. Ik hoop dat hij wakker kan blijven op de terugweg naar huis.

7 thoughts on “Op avontuur.

  1. Mijn lief gebruikt in die omstandigheden altijd MacGyver-plakband. 🙂 Van die blinkende zilveren met verstevigende draden in. Die heb je van Pattex en andere merken ook, maar in onze kleine doe-het-zelf vraag ik gewoon MacGyverplakband, en die weten wat dat is. 😀

    Liggen bij ons altijd in de auto: MacGyverplakband, een rolmeter, twee schroevendraaiers, verscheidene kartonnen dozen voor multifunctioneel gebruik, linten met gespen aan om dingen op het dak te binden, een touw om auto’s uit de gracht te trekken aan onze trekhaak en een magnetisch oranje zwaailicht om op het dak te zetten als dat nodig is.

    😀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *