Deze keer bijten we door.

Gisteren had Mira een babysit. Niet zoals we het vaak doen, maar voor echt. Normaal gezien is het ofwel mijn mama, ofwel stop ik haar zelf nog in bed. De andere optie hadden we een paar maand geleden al geprobeerd en dat was geen onverdeeld succes, dus hebben we het even opgeborgen.
Maar gisteren kwam K. dus om zeven uur, Mira heeft het anderhalf uur tot ze ging slapen afwisselend gehuild en gespeeld, maar ze is wel gaan slapen uiteindelijk. Zonder veel melk te drinken, maar enfin.
Deze nacht had ze om vier uur honger, heeft ze een kwart liter melk achterover geslaan en daarna geslapen tot na negen uur.

Mijn hart breekt dat ze zoveel verdriet heeft als we er niet zijn, maar deze keer ben ik vastberaden: Mira is bijna een jaar en ze moet langzaamaan toch ook eens aan iemand anders wennen. Andere mensen dan ons, de grootouders en Saskia-van-de-creche. En dat altijd om negen uur pas afspreken als mijn mama en papa niet kunnen is op termijn niet houdbaar: we kunnen bijvoorbeeld nooit eens naar een theatervoorstelling ofzo, terwijl ik dat zo graag eens doe. Ik ga dus doorbijten deze keer, en vanavond komt K. opnieuw. En morgen nog eens. Duimt u even mee dat ze snel went?

7 thoughts on “Deze keer bijten we door.

  1. Man, daar ben ik altijd zo slecht in geweest, hier is in zeven jaar nog geen echte babysit geweest. Ik ben harder aan t stressen dan de kinderen.vSterk om dat meteen 3x achter elkaar te doorstaan.
    Hopelijk is ze zo geen doorbijter als u zelve đŸ˜‰

    Ach binnenkort weent ze als K. niet kan komen…

  2. Ik kan niets zeggen over babysitten want ik heb geen kinders. Ik weet alleen dat uw laatste blogposts (na 8 juli) precies niet in de feed zijn gekomen? Ik dacht, ik ga dat probleem eens signaleren.

  3. Is het meegevallen? Ik moet er ook dringend eens werk van maken. Ik blijf het maar uitstellen. En het wordt er niet gemakkelijker op natuurlijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *