Coronawalks.

Ergens in de jaren ’90.
De zomerdag eindigt zoals het merendeel van de zomerdagen. Zo gaat dat in het dorp: er zijn hier geen honderd keuzes om als puber de middag te spenderen, maar de opties die er zijn, zijn zo mooi dat ze volstaan.

De zon staat laag. Ik fiets aan hoog tempo, in gezelschap van een roedel kameraden, de brug op. We zijn te laat voor het avondeten, want ook dat gaat meestal zo.
Onder mijn T-shirt kleeft mijn halfnatte badpak aan mijn huid, mijn gezicht gloeit een klein beetje van de zon. Zonnecrème smeren doe je in de jaren 90 enkel op vakantie en meestal pas als je al een klein beetje verbrand bent. Bij de Unic aan de kerk is de hoogste te verkrijgen factor 10.

Zoals zo vaak hebben we die middag gezwommen, in Lo-put. Over een prikkeldraad, langs een smal pad aan een maïsveld, een steile bergaf en dan heerlijk koel water. Alleen mensen die hier wonen kennen de weg. Iedereen die volwassen is zegt dat we er niet mogen komen want het is gevaarlijk. We luisteren niet, want wij zijn toch voorzichtig en er kan niks gebeuren. Onoverwinnelijk en overmoedig, zoals alleen tieners dat kunnen zijn.

voorjaar 2020.
We zijn weggevlucht uit de overbevolkte Bourgoyen. Half Vlaanderen heeft in De Lockdown (we denken nog dat het bij eentje zal blijven) het wandelen ontdekt. Het is aanschuiven in het Gentse groen. Hier, in het natuurgebied van mijn jeugd, is het nog rustig. De vertrouwelijkheid die deze plek oproept, blijkt geen onaangename emotie in tijden waar zowat alles onbekend is.
Terwijl we wandelen, vertel ik over de zwemput aan de dochter. De wilde haren en verhalen vliegen in het rond. In 2020 wordt er (terecht!) strikt op toegezien dat er niet gezwommen wordt. De natuur is te kwetsbaar.

Ik haal de factor 50 uit mijn handtas en smeer het gezicht van de dochter in. Met de eerste zon kunt ge niet voorzichtig genoeg zijn.

Najaar 2020.
De Oude Kale-vallei heeft met lovende woorden in De Libelle gestaan. En blijkbaar in nog wat andere boekskes ook, want het is er over de koppen lopen, de laatste weken. We besluiten uit te wijken naar verder gelegen bossen voor onze wandeling. We vinden best wel wat leuke plekken, maar het is moeilijk inschatten hoeveel volk er zal zijn en wat de beste tour is als je een gebied niet kent…

De lockdown is nog niet voorbij en deze stadsbewoners hebben soms wat ademruimte nodig. Daarmee.
Wat zijn de natuurgebieden van uw jeugd, lieve lezers?
Waar kunnen we nog wandelen zonder het gevoel te hebben op in Inca Trail te lopen richting machu picchu?
Waar kan je, op maximum een uur rijden van Gent, een kilometer of 10 stappen, in het groen?

We horen het graag in de commentaren. Ik beloof dat ik niet zal zwemmen op plaatsen waar het niet mag.

16 thoughts on “Coronawalks.

  1. Een jaar geleden zou ik voor de vuist weg een tiental plaatsen kunnen noemen hebben. Nu loopt het er ook storm, dus blijven we zelf al maar “in ons kot”. Rondjes draaien rond de tafel …

  2. Als je iets meer wil dan enkel groen zoals wij en na het ‘vlakke’ wandelen ook wat meer uitdaging zoekt en mooie vergezichten dan zeker de Vlaamse Ardennen:
    Het gebied tussen Zwalm, Oudenaarde, Ronse, Lessen, Geraardsbergen … ben je al vlug enkele maanden (jaren) zoet.
    Start misschien rond Oudenaarde de kant van Ename, Mater, Volkegem, Leupegem, Schorisse, Horebeke, Etikhove ….
    Ga je nog iets verder dan is het nog veel rustiger (Muziekbos Ronse NIET), wel Ellezelles, Flobecq en alle kleine dorpen errond. De Vlaamsche knooppunten sluiten naadloos aan op de Henegouwse ….
    https://www.wandelknooppunt.be/nl/routeplanner
    En geen turnsloefkes aandoen hé …

  3. Vlaamse Ardennen. De “bergjes” van de Ronde van Vlaanderen. Paterberg, Taaienberg, Oude Kwaremont, Koppenberg, enzovoort.
    We doen geen uitgestippelde wandelingen, ik stel er zelf samen. Vaak over wegen, dat wel, niet echt natuurgebied. Maar smalle wegen waar weinig verkeer is. Komoot en Google Street View.
    In de voormiddag is het rustig.
    Het meetjesland langs de Nederlandse grens. Assenede, Sint-Laureins, Sint-Jan-in-Eremo, Watervliet… het krekengebied. Daar is het écht stil. Geen grote wegen in de buurt. (my home turf, trouwens)
    Ik hoop wel dat het daar rustig blijft.

  4. Op Facebook vind je bij “TIJL – photography heel leuke wandelroutes in de Vlaamse Ardennen.
    Ook de Weerwolvenroute (Brakel/Flobecq) is een aanrader.

  5. Gesteld dat je niet tot daar zou willen fietsen, dan sta je op een klein half uur met de auto in het dorp Schellebelle (parking galore). Daar steek je met de (gratis) veerboot de Schelde over en je staat al in de (nog steeds uitbreidende) Kalkense Meersen. Wandelknooppunten à volonté. Nooit over de koppen lopen. En er zijn galloways. https://www.natuurpunt.be/natuurgebied/kalkense-meersen

  6. Ik ontdekte het Pajottenland, de kanten van Oetingen. Veel heerlijke kerkwegelkes tussen de velden.

    1. En Kester! Met Kesterheide, hoogste punt van Vlaams Brabant, met geodetisch punt en ook (minder op fier op te zijn) het graf van Staf De Clerck. Mijn home”town” 😉

  7. Bunkerwandeling in Gijzenzele.
    Herzele en omstreken
    Geen (grote) bossen, veel rustige veld- en kerkwegels.

  8. Drongengoedbos. Kan je erg uitgebreid wandelen en zelf routes uitstippelen aan de hand van de knooppunten.

  9. Voor als ‘t wandelbloed nog steeds stroomt: Deinze en de lussen van de Vlasrotersroute deed ik vaak in volle lockdown en was nooit super druk. Sint-Antelinks in en rond het Duivenbos is prachtig en niet druk. Door Ename bos (vertrek aan archeologisch museum in Ename) was ook een topper. En vertrekkend vanaf de paardenmelkerij in Laarne kan je best een grote toer volop door de natuur wandelen, deel van de heksenroute (je vertrekt echt vanop de paardenmelkerij, het pad loopt langs de buitenpiste, volg de bordjes van de mountainbike route).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *