Alles van waarde is weerloos
Al is het weer nog zo heet,
hou aan die T-shirt vol met zweet!
Dit, lieve lezertjes, is de tekst op een in Comic Sans MS uitgeprinte A4 in de work-out-zaal van een fitnesscentrum dat ik vanmiddag bezocht.
Ik ben namelijk aan het scouten waar ik mijn sporthatend lichaam deze winter zal heenslepen.
Het fitnesscentrum in kwestie is, door het bordje én door het bejaard bodybuildend manvolk dat er vertoefde, niet langer een optie.
Op een, naar onze normen voor een zondag, bijzonder treffelijk uur zijn wij deze ochtend al uit ons bed gerold: nauwelijks kwart na tien was het.
Dat betekent dat we we zowaar dingen kunnen doen hebben voor de middag en dat is ten huize i. en lief zeer uitzonderlijk. We hebben een fiets gekocht op de fietsenmarkt. We hebben over de Oude Markt geslenterd (afzetters dat dat geworden zijn, u houdt het niet voor mogelijk) en hebben daarna een uitgebreid ontbijt en een paar weekendkranten doorgenomen in De Brooderie. Dampende koffie, warme croissants.
Het lijkt wel een herfstzondag, vandaag.
Thuiskomen is altijd een beetje puinruimen. Zeker in ons geval: als wij tien dagen met de auto op reis geweest gaan, dan gaat het vijf dagen goed en daarna begint het te slabakken. We denken dan “bwah, het is niet zo erg dat het wat overhoop ligt, we gaan binnen een paar dagen toch weg van campings en naar chambre d’hote. En voor we het goed en wel beseffen komen we thuis met een auto waarin een bom ontploft lijkt.
Vervolgens slepen we de hele handel naar de inkomhal (oh. kijk. de auto is proper) en dan begint het puinruimen.
24 uur later en lief maakt een spaghetti in de schoongemaakte en opgeruimde keuken. Morgen stofzuig ik de rest van het huis en dan begint het nieuwe academiejaar voor uw dienaar. Maandag tweede zit!
Vandaag is een heel bijzondere dag, want de leukste jongen van de wereld is jarig. En eigenlijk is hij helemaal niet zo oud als ik altijd beweer als ik hem pest. Een beetje oud wel, maar niet heel erg oud.
Gelukkige verjaardag, lief.