Santa Boogie en ik, wij houden een Bed-in momenteel. Gelijk John en zijn Chinese madam, lang geleden. Bij ons is het echter niet voor de vrede, maar tegen de rugpijn. Zitten aan een bureau is namelijk nogal pijnlijk vandaag.

Ik heb een Voltaren achter de kiezen, een computer voor mij, twee scripties om te lezen én ik heb net een fris glaasje water gekregen van mijn liefdevolle wederhelft.
Thuiswerken, zo heet dat, geloof ik.

Normaal gesproken had ik dit weekend enig werk moeten verzetten, maar dat heb ik niet gedaan. Heel erg niet. De rust die we hebben genomen was dringend nodig (rug is nog steeds auwtsj) en zal er nu hopelijk voor zorgen dat ik een beetje reserve heb voor de komende week: het wordt een week van examens afnemen en verbeteren, vergaderingen, presentaties, twee vernissages en een verjaardagsfeest. De google-calender staat bomvol. Als het hier dus stil is deze week, dan weet u hoe dat komt…

Er zijn zo van die dagen die beginnen met kijken naar uw lief terwijl hij nog slaapt, verdergaan met een beetje humo lezen, een kom groentensoep en een boterham met garnaal eten. Om daarna geruisloos over te gaan in het draaien van een wasmachine, het kopen van een paar cds in de fnac en wat voedsel bij de groentenboer. Daartussen nog het tegen het lijf lopen van kenissen en vriendjes allerhande in de veldstraat of voor hun eigen deur en een koffie in het Damberd.

En dan is de dag al voorbij en de avond begint. Vreemd is dat, van die dagen.

Neen, ik ben geen fan van vandaag.
Er was een begrafenis, een koffietafel en de daarbij horende sfeer.
Het regent, het is koud, ik heb al de hele dag vage hoofdpijn.
De kat is verkouden, mijn ogen prikken van vermoeidheid.
Er zijn misverstanden, lusteloosheid en een geïrriteerde ondertoon in alle gesprekken.

Vandaag kan maar beter snel over zijn, vind ik.

De cover van de humo van deze week is een heel schoon afficheken voor aan uw ruit. Lief had de onze deze ochtend uitgescheurd en aan de straatkant opgehangen en ik vind het voorwaar een goed idee.
En voor u het zegt: enige zin voor esthetisch drama is ons inderdaad niet vreemd, hier ten huize.