Daarnet belde ik naar mijn huisdokter voor een afspraak voor vanavond. Ik zei er meteen ook maar bij waar het om ging:
“Het zal niet lang duren, hoor. Ik heb veel pijn in mijn rug de laatste tijd en ik heb geen Voltaren meer, dus ik heb een voorschriftje nodig”
Ja, want zo ben ik wel: ik heb dan wel niet voor dokter gestudeerd enzo, maar toch weet ik perfect wat voor medicatie en in welke dosis ik waarvoor nodig heb.
Dat was natuurlijk buiten de waard mijn dokter gerekend. Nadat hij even had geïnformeerd hoe lang ik al pijn had en ik een beetje had gemompeld “een maand ofzo” (ja, gemompeld. ik voelde de bui al hangen, weet u wel) zei hij: “twintig voor negen vanavond. En we gaan eens grondig kijken wat eraan scheelt é, in plaats van gewoon Voltaren te geven.”

Bleh.
Hij gaat zeggen dat ik moet rusten en platliggen, want dat anders Voltaren niet helpt.. En dat ik geen hoge hakken meer mag dragen. En dat ik niet mag heffen en dat ik mijn rugoefeningen moet doen.
Bleh.
En ik wilde gewoon verse Voltaren om de examens mee door te komen.
Bleh.
Dokters-ethiek.
Bleh.

Update: vier Voltarens (generisch aangeboden gekregen en aanvaard, dat spreekt voor zich) per dag gedurende vijf dagen. Indien niet beter: go cortisone!

*zucht*

Weet ge waar ik al sedert deze middag in de colruyt, aan de groentenstand, mee in mijn hoofd zit?

Mange des tomates mon amour
Mange des tomates nuit et jour
Ça donne bonne mine
C’est plein de vitamines
Vitamines A B C
C’est bon pour la santé

(klik op de tekst om een fragment te horen)

Soms, lieve lezertjes, word ik moe van mijn eigen.

Als ik Santa Boogie net een doosje Sheeba “paté met kip” heb gegeven, dan ziet hij me meteen tien keer zo graag.
Het beestje komt spontaan zitten spinnen op mijn schoot en wil van geen wijken meer weten.

Iedereen is te koop, zo blijkt maar weer.

Galatasaray heeft vanavond de Turkse competitie gewonnen, en dat zullen we geweten hebben hier in de buurt. Het was van toeterende autostoeten, wapperende vlaggen en juichende kinderen alom. Euforie is altijd leuk om naar te kijken en we werden er zowaar een beetje enthousiast van. Onze opgestoken duim werd door de uitgelaten buren op lachend gejoel onthaald.

“De multi-culturele samenleving bestaat niet” zegt u? We leven er hier nochtans midden in. En dat bevalt uitstekend, dank u.

(Bijzonder jammer dat Turkije ook niet naar het WK mag, trouwens. Het zal stil zijn in Gent deze zomer…)

Terwijl wij snel de deur uithollen om vandaag al onze eigen moeders en grootmoeders te bezoeken, mee uit eten te nemen, cadeautjes en bloemekes te geven, toch al even dit

Een fijne moederkesdag voor al de mama’s daar op het grote web, en in het bijzonder voor de mama’s die voor het eerst cadeautjes krijgen vandaag. Enjoy!