En al

En al

En hoe kiest u?

Ik loop er al maanden over te piekeren, over hoe ik zou stemmen. En sinds vandaag ben ik eruit.

stap 1: europa
Ik stem altijd hetzelfde voor Europa. En altijd een voorkeurstem voor dezelfde meneer, omdat het al jaren een hardwerkende meneer en ik ervan overtuigd ben dat er in het Europees parlement groene stemmen nodig zijn. Dus dat was snel uitgemaakt.

stap 2: eliminatie voor Vlaanderen
In Vlaanderen kan ik niet op mensen stemmen, wegens er zijn weinig mensen die me aanspreken. Partijen dus, en dan begint de eliminatie. Ik stem niet op partijen waarvan ik denk dat ze de kiesdrempel niet halen. Ik stem niet op extreem-rechts, noch extreem-links. Ik stem niet op partijen van roepers en ik stem niet op partijen die te veel één focus hebben: een partij moet een totaalpakket hebben. Blijven over: 4 opties.

stap 3: focuspunt kiezen
Ik heb lang nagedacht over wat ik het belangrijkste vind in een programma. Conclusie: vanalles. En spijtig genoeg zit er in elk programma wel iets dat me niet ligt, en iets dat me heel erg aanstaat. En sommige dingen vind ik goede ideeën, maar vaak heb ik er geen idee van of het haalbaar is. En of ik het volledige plaatje zie.
Ik heb dus het punt gekozen waar ikzelf het meest over weet en wel een gefundeerde mening over heb en dat is onderwijs.

stap 4: programma’s lezen
van de vier overblijvers heb ik het onderdeel “onderwijs” gelezen. Er is er geen enkel bij dat ik zelf zo zou schrijven, maar er zijn er twee die duidelijk nauw aansluiten bij mijn ideeën. En daarvan heb ik er uiteindelijk één gekozen die net iets meer aansluit.

Nu nog de lijst bekijken wie een voorkeursstem krijgt, en we zijn er klaar voor. En u? Bent u er al uit?

En al moeilijk

Droom.

Deze nacht heb ik gedroomd dat ik op ons terras zat in een strandstoel (*), in de avondzon (**). Ik had een glas witte wijn (***) en ik was een sigaret aan het roken (****), onderwijl een boek lezend.

Dat is iets dat ik van tevoren niet verwacht had: dat er niet alleen een immens verlangen zou zijn naar de baby zelf, maar ook naar het niet meer zwanger zijn.

11 weken nog.

(*) in een strandstoel zitten gaat nog. Maar na tien minuten voelt mijn rug alsof er een olifant over gelopen heeft. En eruit geraken kan enkel met de hulp van minstens twee sterke mannen.
(**) hm
(***) en (****) moeten niet uitgelegd worden.

En al

Fail.

Hm. Lien gaat poppenkleren naaien. Ik vind dat zeer bewonderingswaardig, maar het confronteert me met mijn toekomstige tekortkomingen. Ten eerste heb ik schrik van poppen. Ik versta oprecht niet hoe mensen hier niet ongelooflijk bang van worden, zelfs. Poppen moeten uit mijn buurt blijven, zeg ik u. Bende chuckie-wannabes.

Ten tweede kan ik absoluut geen naald en draad hanteren. Als er een knop van een hemd is, dan draag ik het zonder knop (als hemd van mij is), of grijns ik breed en zeg “doe dat keer zelf jong” (als het over een hemd van lief gaat). Dus een poppenkleedje maken? I think not. Tenzij u me toestaat dat ik meteen ook mijn rechterhand aan mijn linkerknie naai. In één vlotte beweging, dat spreekt.

Het is allemaal de schuld van de combinatie luiheid en een grootmoeder die naaister is van beroep. Handwerk smokkelde ik vroeger mee naar huis en liet ik haar afwerken. Sneller, ze deed dat graag en ik kreeg al mijn punten. Dus heb ik het nooit geleerd en kan ik het niet, priegelen met textiel. Oh, en het interesseert mij eigenlijk ook niet, dat speelt ook mee.

Ik ben niet de enige die genetisch belast is, zo bleek toen mijn mama recentelijk vier nietjes in de losgekomen zoom van mijn broek stampte en sprak “daarzie. klaar.”

Plantrekkerij, dat kunnen wij namelijk wel.

En al

Het kan ook aanstellerij zijn, natuurlijk.

Deze ochtend om half zeven begon de kater, zoals steeds slapende aan het voeteind van ons bed, plots zeer klagend te miauwen. Dat gebeurt af en toe, maar is normaal op te lossen met een aaike: kat boos gedroomd, even geruststellen en hopla klaar.
Nu heeft hij het miauwen echter ruim een half uur volgehouden. Hem oppakken hielp een beetje, maar niet volledig. Het vreemde is dat hij geen pijn lijkt te hebben: het is niet dat hij mankt ofzo. We hebben ook een beetje over zijn rug, poten, kop, nekje gewreven en geduwd, met enkel spinnen tot gevolg. Spinnen, vermengd met het zelfde klagende miauwen.
Dan maar geprobeerd een dierenarts te bereiken, wat niet gelukt is — om half zeven ‘s morgens slapen die mensen nog. En toen was het opeens wat beter. Nog een half uurtje terug in bed gekropen, maar het slapen is niet echt meer gelukt. Ook niet bij de kat, trouwens.

Ondertussen loopt hij hier rond in de living, draait wat rond mij, likt zich te pletter aan zijn vacht en miauwt nog af en toe een beetje. Benieuwd wat het verder gaat geven….

En al

Online.

Maar kijk nu toch, ik heb zowaar al vier dagen niks op mijn blogue geschreven. Wel in mijn boekje dat ik overal meezeul, maar er is gewoon niks online geraakt.

Het is vreemd hoe de baby in mijn buik nu — 6,5 maand, indien u zich vragen zou stellen — toch af en toe mijn doen en laten begint te beïnvloeden. Het gaat allemaal niet zo rap meer, meneer, en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik dat niet vervelend vind. Het aanvaarden van mijn eigen grenzen is nu niet echt een talentje te noemen.
Dat ik een beetje gepakt word op snelheid door het leven (probeert u zich maar eens walvisgewijs voort te bewegen) zorgt ervoor dat ik niet aan het online-gebeuren toekom. Er moeten stageverslagen geschreven (en dat duurt dubbel zo lang als normaal), er moeten taken verbeterd (idem), en ik heb zorgen over mijn vervanging: er wordt momenteel een propere handleiding bij mijn studenten geschreven. Veel werk, dus.

En veel leven ook, natuurlijk. Een trouwfeest, een moederdag, een geboorte van een vers neefje (hoera voor Josse! Foto’s volgen…), een babyles en een avond bij de Lunatiekers.

Misschien moet ik me toch eens een iphone aanschaffen, en zo een mobiel online-abonnement. Zou dat gemakkelijk werken, denkt ge?

© All Rights Reserved 2021 Theme: Promos Blog by Template Sell.