Geen grote verrassingen in de stemtest, zoals gewoonlijk. Ik ben alvast al een paar weken aan het nadenken over wat het wordt, deze keer.
De afgelopen dagen waren gevuld met leutigheid, en dat kunnen wij alleen maar toejuichen hier ten huize. Donderdag bijvoorbeeld, ging ik eten bij de mama en de papa, mocht ik me moeien met kleuren van gordijnen én was er daarna nog onverwacht lien-bezoek. Op 1 mei deden we dan van picnic, de familie-editie, en daarna speelde lief een supergoede set in De Pinte. Altijd een plezier om dan mee te zijn, vind ik.
Vandaag kochten we boekjes in de Fnac, aten taart bij Julie en haalden filmpjes voor na de asperges. Ik ben ontspannen, het leven is mooi.
En ik heb al twee dagen niet gewerkt. Twee. Hoe cool en zen is dat niet zeg.
Eigenlijk was ik totaal niet ongerust, over die varkensgriep en al het gedoe eromheen. Ik woon in Gent, which is not Mexico, ik heb vitaminen die ik alle dagen neem en ik dacht dat het allemaal wel zo’n vaart niet zou lopen. En hey, er zijn antivirale middelen in overvloed, hier, zegt iedereen.
Toen deze ochtend bij het ontbijt het lief echter terloops even liet vallen dat hij wat bijgelezen had en dat we ons niet te veel zorgen hoefden te maken, ook al mag ik — eddie indachtig — niet aan de antivirale middelen, toen opeens was ik wel bezorgd. Omdat hij bezorgd was.
Zo gaat dat bij mij, brave vrouw zijnde: als de gazetten paniekeren, dan negeer ik dat. Maar ho maar als mijn meneer-de-biologie-man zich zorgen maakt. Dan loop ik opeens weg van niezende kinders in de colruyt.
Kijk. Dit betekent dat het drie jaar geleden is dat wij nog eens in Barcelona waren. Want het kleedje dat ik aanhad op hun trouwfeest, hadden we daar opgescharreld, namelijk. Ja, ik weet nog welk kleed ik aanhad, omdat ik die middag van het feest had besloten dat mijn benen te bleek waren voor het kleed, en ze had ingesmeerd met bruinenzonderzon. Toen de receptie halverwege was bleken mijn benen meer oranje te zijn dan de appelsienen die later die avond cruciaal zouden zijn in een spelleke.
Alleszins, het was een schoon feest. Van twee mensen die de afgelopen drie jaar al bewezen hebben dat “for worse” geen loze belofte was, die dag. Vanuit de grond van mijn hart: nu is het tijd voor “for better”. Dat gaat ongetwijfeld lukken, ik voel dat.
Proficiat, Mr en Mrs Flexanium!
Dag vier van de vakantie, ondertussen, en mijn opruimwoede lijkt iets bekoeld te zijn. Dat moest ook, want blijkbaar is mijn lijf toch iets sneller vermoeid dan normaal. Een dag met én schuren in de gang, én kasten uitbreken én een etentje voor vriendjes én te lang wakker blijven, dat heeft een impact die nog dagen nazindert. De voorbije 36 uur waren dus rustig. Met veel slapen, adressenlijsten aanleggen, kaartjes schrijven en lezen. En op café zitten, natuurlijk, waar ik ook heb ontdekt dat ik eigenlijk in normale omstandigheden bier drink omdat ik na twee consumpties frisdrank grondig beu ben. Sinds zondag heb ik echter de optie alcoholvrij bier ontdekt en dat maakt mij gelukkig. Weg plakbek!
Aniehoew. Weinig nieuws aan deze kant van het wereldwijde web. Dus vertelt u eens: leuke dingen gedaan deze week?