En al

En al

Kelder.

Een kelder, dat is nogal een beetje gemakkelijk jong. Ge kunt daar alles ingooien wat ge niet direct nodig hebt. En ge kunt daar verfoverschotten stockeren. En lege bakken van cola en bier. En oud papier. En alles wat eigenlijk naar het containerpark moet, maar waar ge nu geen goesting voor hebt. Het is een groot gemak: deur toe en ge ziet het niet meer.

Alleen jammer dat er een moment komt dat ge niet meer aan de zaken kunt achteraan in de kelder. En dat ge bijna uw benen breekt terwijl ge probeert een emmer te zoeken. Dan komt de dag dat ge dus moet opruimen. Uitmesten. Ordenen. Onvermijdelijk.

Vandaag is die dag, spijtig genoeg.

En al

Het puin van ons leven.

Dat krijgt een mens dus, na zes weken examens. Behalve de wekelijkse damage control door onze kazachstaanse wervelwind, is het huishouden schroomlijk verwaarloosd. Ja, nog meer dan gewoonlijk (voor u het zegt, zeg ik het zelf maar). Vandaag heb ik puin geruimd in de frigo (zo goed als alles wat er nog in stond was een eigen leven gaan lijden), zijn we naar de colruyt gereden en heb ik de keuken wat gefatsoeneerd. Er draait een was, en de planten hebben water gekregen. Net op tijd, er zijn nog geen dodelijke slachtoffers gevallen.

straks eens een paar rekeningen betalen, kwestie van de rode enveloppen te vermijden. En daarna begin ik aan mijn belastingen

En al Ja! werk

De zomer.

De zomer is begonnen in mijn hoofd. Daarom dat ik de 25 examen die ik nog moest verbeteren uitstelde tot gisterenavond. Aja, want in bad gaan, pizza laten komen, voetbal kijken en tot half vier op een terras zitten (vrijdag), dat is zomer. Net als rondhangen in de stad, wandelen met de opa op de parking van het ziekenhuis, op het terras an het huis van Alijn zitten en van vrijgezellenavond doen (zaterdag). En uitgebreid lunchen op een terras, en een keuken kiezen, dat is ook zomer.

Wie verbetert er nu examens in de zomer? tsk.

En al

I am the thief of the Moleskines. I steal your ideas.

*demonisch gelach*

Eigenlijk heb ik nu het kostbaarste materiele bezit van de voorzitter in mijn klauwen. Denk aan wat ik daar allemaal mee zou kunnen doen. Verkopen voor veel geld aan marketeers (Wie is de blogger? Hoe denkt hij? Wat drijft hem?), bijvoorbeeld. Of al zijn ideeën stelen en als mijn eigen genialiteit voorstellen! Het schijnt dat dat werkt, en vaak krijgt ge er nog promotie voor ook. Mwha.

Of doen wat ik er nu mee gedaan heb, natuurlijk: klaargelegd op tafel bij mijn sjakosj om vandenavond binnen te steken bij hem thuis. De rekker er nog proper rond en al.
Ik heb immers een identiek exemplaar (vandaar dat die van hem in mijn plastiekzak beland is, trouwens) en ik zou er het hart van in zijn moest iemand dat heiligdom schenden.

Een mens en zijn Moleskine: dat zijn banden voor het leven, jong.

En al

Oreo Olé.

Fokke gaat zo jaloers zijn jong. Bij ons in het tankstation staan de oreo’s namelijk in reclaam. Het is niet veel geld, dat weet ik nog. Drie voor iets ofzo, ik was te gefocust op mijn kinder bueno om het te onthouden. Maar niet alleen om die reclame gaat hij jaloers zijn, gewoon al om het feit dat ze hier uberhaupt verkocht worden.

Oh, ik ben er niks mee, want ik lust geen oreo’s. Maar als ik ze zou lusten, dan zou ik maar 50m moeten fietsen om er te halen. Het is bij deze definitief: Antwerpen is de laatste plek op aarde waar ze die vuile koekskes *niet* verkopen..